Auto - Lekke voorband

Het was gisteren wel even balen als je je gouden koets zo door zijn knieën op de parkeerplaats ziet staan. Bij het rijden de dag ervoor helemaal niets gemerkt en nu een band die aan de onderkant zo plat is als een dubbeltje. Dan  mag ik er stiekem wel vanuit gaan dat ik niet op een platte band heb rondgereden maar dat die in de nacht naar gisteren al zijn levenslucht heeft verloren. 

 

 

Nu hebben we nog het geluk of decadentie in het bezit te zijn van 2 van die automobielen en konden met de C3 van vrouwlief nog naar de broodnodige afspraak in het Catharina-ziekenhuis in Eindhoven. 

Het weer van gisteren middag (regen-motregen-regen) nodigde niet uit om het wiel van de Grand Scenic voor een reservewiel om te wisselen en dus is het plan om vandaag, na de training in Duizel, de band eerst van nieuwe lucht te voorzien en als die dan nog lang genoeg "hard" bleef, er mee naar de lekke-banden-reparateur te rijden.

Dat oppompen met de bij de auto meegeleverde pomp gaat wel met een hoo herrie gepaard maar dan heb je daarna wel een keiharde band. En die blijft ook nog eens keihard. En zo kan ik er mooi mee naar de lekke-banden-reparateur toe, bij ons om de hoek.

 

Daar aangekomen moet ik weliswaar even mijn beurt afwachten, maar als de Audi 5 met nieuwe winterbanden klaar is om wintersport te gaan mag ik. En hij ziet het al, de lekke-banden-reparateur. Dus ik ook kijken en ja hoor, ik zie ook wat zilverkleurigs uit mijn band steken.

De band gaat er in no-time van af en dan blijkt het toch niet dat zilverkleurige ding te zijn maar een schroef die zich 4cm in mijn band heeft gespiesd. Dat repareren daarvan, met een prop, duurt nog geen minuut en weer op spanning brengen nog minder. Kortom, na 5 minuten is de band eraf geweest, gerepareerd, opgeblazen en weer terug gezet. Ik ben nog meer tijd kwijt als ik zelf de band eerst had omgewisseld. Het is dan ook hier weer een stuk duurder geworden maar met die €20,00 ben ik wel meteen klaar, en snel klaar en zonder verder gedonder.

Ik kan weer mooi vooruit

Autopech met de C3 - kapotte voorveren

Het heeft vannacht gevroren. Niet echt vreemd in de winter en er was al wel een koude nacht voorspeld met temperaturen rond het vriespunt maar dat daardoor de Scenic helemaal bevroren zou zijn, alle ramen rondom, had ik niet verwacht. Dat betekent dat ik er wat vroeger uit moet om op tijd de auto "schoon" te krijgen om naar GVAC te rijden voor een virtuele trimloop. Maar ach, met 2 auto's voor de deur waarvan de Citroën C3 onder een carport staat, kan ik laatstgenoemde ook gewoon meenemen. Vrouwlief heeft hem nog niet nodig.

Tas achterin, starten, handrem er af en rijden maar. Helaas komt hij in eerste instantie niet van zijn plek, wat raar is voor een automaat. Die gaat normaal gesproken vanzelf rijden, behalve dan de automaten die zijn voorzien van een elektrische handrem (zoals mijn Scenic). Maar ook nu, met een klein beetje gas komt de C3 met een klik los en stuur ik naar links, de weg op.

Maar dat gaat niet zonder problemen. Een vreemd gerommel in het vooronder verraadt dat het niet helemaal in orde is. 

Na een meter of 10 stop ik al en stap ik uit. 

Nee, toch geen lekke band....

Of hij iets gehoord heeft.... vraag ik aan de buurman op de hoek, die toevallig zijn auto aan het inladen is. Maar nee, hij heeft niets gehoord.

En dus stap ik weer in en begin te rijden maar dat duurt maar 5 meter en nu heeft de buurman wel degelijk wat gehoord. En dat klinkt niet goed. Het lijkt alsof er ergens iets vast zitten bij de wielen of iets kapot. Het schaaft en rommelt behoorlijk. Onder de auto kijken heeft geen zin want je kunt gewoonweg niet iets zien. Wat wel opvalt is dat de neus van de C3 toch wel erg omlaag wijst en de voorwielen zitten al zowat in de wielkassen.

Nee, rijden kan echt niet meer en omdat het niet anders kan, draai ik voorzichtig de C3 om op de parkeerplaats en rij hem terug onder de carport.

Even nog melding maken bij vrouwlief "dat er toch echt iets mis is met de C3..." en dan ga ik toch maar voor het schoonkrabben van de Scenic.

Al doende valt mijn blik op een stukje plastic op straat, wat onmiskenbaar een plastic houder is van iets van onder een motorkap. Ik krab de Scenic verder schoon en als ik op het punt sta om te vertrekken zie ik nog iets, maar dan onder de C3 en dat op de plek waar normaal gesproken de voorkant van de C3 staat. Het is een stuk staal in een  ¾ cirkel. Toch wel duidelijk een stuk van een veer wat is afgebroken. Ik kijk voor alle zekerheid nog even verder op de weg tot waar ik gekomen ben maar vind verder niets meer.

Helaas, dat zullen weer flinke kosten gaan worden, vrees ik.

Ik stap maar weer in de Scenic en ga op pad.

Dan is het toch wel fijn om 2 auto's te hebben....

Even wat anders: de Volkswagen XL1

We hebben net de oliebollenloop in Weert volbracht en zijn op weg naar Eindhoven c.q. Veldhoven.

En onderweg naar huis nog een opvallende verschijning, nl. een heel vreemde auto. Lijkt wel op een concept car. Alle passerende auto's trappen even op de rem bij het passeren. Ik zie het embleem van VW op de voor en achterkant. Thuis toch maar eventjes opzoeken: Het blijkt de Volkswagen XL1 te zijn. In 2015 al op de markt gebracht. Een superzuinige hybride met een verbruik van 1 op 111. Met vleugeldeuren en inderdaad... geen spiegels maar camera's met, voor mijn gevoel, ongelooflijk onhandige plaatsen voor de monitors van deze camera's. Maar om nu te zeggen dat ik hem mooi vind.....Mwa.... smaken verschillen zullen we maar zeggen. Eerlijk gezegd.... Oerlelijk.
En dan ook maar wat plaatjes van de VW XL1

Houffatrail - Weekend Houffalize dag 3: de terugreis

Is dat zo bijzonder, de terugreis?

Nou nee. Normaal gesproken niet. Maar was is normaal.

Nu heb ik 7 jaar lang een Renault Scenic uit 1999 gereden met een reserveband aan boord.

Sinds september van dit jaar overgestapt op zijn grote broer, een Grand Scenic uit 2007, maar dan zonder reserve band. Dat is modern, ruimte besparend. En dat voor een veel grotere automobiel.

Enfin, nadat we het huisje weer spic en span hebben, gedurende een uurtje wat hebben gekaart in afwachting van de eigenaar die de laatste afrekening komt doen, is het iets na twaalven eindelijk zo ver dat de reis naar huis kan beginnen.

Nog geen honderd meter gereden en ik voel dat het stuur abnormaal trilt. Lekke band vóór? Stoppen, uitstappen, checken, nee, alles in orde. En overigens geeft het display op het dashboard geen lekke band aan. Maar opnieuw onderweg voelt het helemaal niet goed. Ligt toch niet aan het slechte wegdek. Volgens Reinier lijkt het van rechtsachter te komen. En ja hoor! Of beter nee, hè.... Een lekke band. Rechts achter.

En ik heb dus géén reserve band maar zo'n hulp setje.

Nu weet ik wel hoe ik een band moet verwisselen, maar herstellen met zo'n compressortje met een flesje troep.... nog nooit gedaan.

En dan begint het:

Eerst alle, ja alle bagage eruit. Gelukkig regent het niet.

Krik, compressor, banden-herstel-middel eruit, handboekje erbij en eerst maar eens lezen.

Hup de krik eronder en omhoog tot het wiel vrij komt.

Ellen ontdekt een steentje midden tussen de profielen. Inderdaad heeft een scherpe steen zich helemaal in de band gedrukt. De enige plek waar ik op stenen gereden heb is de oprit van het huisje waar we verbleven. Niet zo'n beste oprit, dus...

Compressor aansluiten op het aansluitpunt onder de achterbank.

En dan het witte spul... "Ik wil niet vervelend doen, maar de uiterste houdbaarheidsdatum is 2011...", aldus Ellen. Maar ik heb geen keus. Eerst nog maar een schudden zodat het goed door elkaar zit. Of dat wat uitmaakt weet ik niet. Even nog uitzoeken hoe het slangetje van de compressor op de autoventiel moet. Gelukkig is Ellen daar wat meer bedreven in en dan is het alleen nog maar het potje op de compressor schroeven en de aan-knop indrukken.

Het werkt! Nu nog 5-7 minuten laten draaien, tussen de 1,8 en 3,5bar.

Ik begin de auto weer in te laden.

Er zijn zo'n 7 minuten verstreken als we op ongeveer 2,5bar zitten. Dat moet goed genoeg zijn.

Maar duidelijk sissend ontsnapt er weer lucht uit het gat van de steen, die we er gewoon in hebben laten zitten. We spreken af dat Dorie en ik naar een bandencentrum rijden, die de eigenaar van het huisje bij het ons voorbij rijden aan haar heeft uitgelegd. Misschien halen we dat wel als de andere passagiers niet in de auto zitten. En dus gaan wij vlug op pad. Maar einde links en bij het volgende dorp voorbij het centrum rechtsaf, in termen van de Ardennen, dan ben je zo 10-15km. verder.

Even stoppen langs de weg. Banden check. Hard. Gelukkig. En hij sist niet meer. Natuurlijk niet. Het wiel moet eerst een tijdje ronddraaien zodat de troep het gat dicht. Dorie ziet een man in een tuin aan het werk. De enige levende ziel die we tot nu toe gezien hebben, afgezien van de eigenaar van het huisje dan. Maar het is geen goed nieuws want alles is gesloten op maandag. En dus maar weer terug richting de passagiers die we helaas niet meer tegenkomen. Even Johan bellen heeft geen zin want zijn telefoon ligt bij mij in de auto, het nummer van Reinier heb ik niet en Ellen heeft geen buitenlanddekking, dankzij T-Mobile. Telefoonnummer van Reinier opzoeken in de telefoon van Johan dan? Mis, Dorie weet de code niet om in zijn telefoon te komen. Maar dan gaat de telefoon. Reinier belt mij,want hij heeft wel mijn nummer. Ze zijn een weg eerder afgeslagen en hebben ons voorbij zien rijden. Wij weer omdraaien en al bellend navigeren we naar de plek waar zij ons voorbij hebben zien komen.

Bandencheck. Oké.

We spreken af om eerst maar naar La Roche te rijden op zoek naar een garage of bandencentrum maar eenmaal daar lijkt het ook hier dat maandag Sabbat is. Alles is dicht. Dan maar binnendoor naar huis, max. 80km/u. Eenmaal stoppen we onderweg nog naar iets wat op een garage c.q. bandencentrum lijkt maar na de gesloten poort en verlaten bedrijf te hebben gezien is voor ons de kous af. Ze zijn hier gewoon 's maandag allemaal dicht. We rijden naar huis met 80km/u, binnendoor en af en toe de bandencheck.

Lang verhaal kort....

De weggetjes binnendoor hebben we niet lang volgehouden. De Tom-Tom instellen op "vermijd de snelwegen" houdt blijkbaar in dat ook de 80km-wegen worden vermeden. Zo rijden we onderhand zelfs op karrensporen door weilanden, zo lijkt het, met wegen amper geschikt voor 1 voertuig tegelijk, zo smal. Nee, hier zijn we uiteindelijk toch maar van afgestapt en dan toch maar over de snelwegen, maar dan met 80km/u. Dat is wèl een hele onderneming. Geen enkele vrachtwagen die zich aan de 80km/u houdt en die mij daarom luid toeterend voorbij komen. Maar mijn toeter doet het ook!

Het is wel langzaam, 80km/u met een gewone auto op een autosnelweg waar je 120km/u mag en waar niemand zich aan houdt. De verwachting dat we rond kwart over 2 weer terug in Veldhoven zouden zijn loopt helemaal in de soep. Met nog 1 pitstop t.b.v. bandencheck en wat sanitaire stops rijden we maar helemaal door naar Veldhoven. Nog net geen 5 uur en in de beginnende schemering staan we eindelijk weer op mijn parkeerplaats.... Pfff, wat een lange reis maar wel blijk dat we er zijn. Als de band erger kapot was geweest dan zouden we er nog lang niet geweest zijn, ondanks dat ik pechhulp in het buitenland heb.

Toch maar zo vlug mogelijk achter een reserveband aan gaan, want dat is wel zo prettig.....

Terug van APK

De Scénic is terug van APK. Goedgekeurd. Maar er moeten nog winterbanden op. Dat gebeurt pas volgende week dinsdag.
Onderweg naar huis ook maar meteen de afstand gemeten die ik gisteren heb gelopen: 4.7km.
Met die tijd van 48:04heb ik toch een tempo van 5,9km/u gelopen.
En ik dacht nog dat ik het redelijk rustig had gedaan.

APK

Het is weer bijna tijd voor de jaarlijkse APK van de Scénic. En elk jaar komt daar iets extra's bij aan reparaties. Hij is dan ook wel de 15½ jaar al gepasseerd. Nu lijkt het er sterk op dat beide achter schokdempers de geest hebben gegeven.

Hoe ik dat denk te weten?

Omdat er op de plek waar ik de Scénic parkeer duidelijke olieplekken te zien zijn op het wegdek en wel op de plek van de achterwielen. Maar zo heb ik het niet ontdekt, hoor. Nee, dat gebeurde al onder het rijden. Waren het eerst de drempels waar de auto met een behoorlijke harde bonk op reageerde, nu is elke put in het wegdek een bijna griezelige ervaring om over heen te rijden.

Maar de weg naar de garage hebben we overleefd. Morgen aan het einde van de dag weet ik hoeveel ribben uit mijn lijf het zal kosten.

Om de gemiste training van gisteren bij GVAC te compenseren wandel ik vanaf de garage naar huis. Wat zal het zijn, een kilometer of 5?

Ik wandel niet op mijn snelst maar gewoon een beetje vlotjes.

Het is aardig koud en mijn jas is wel herfstproof maar niet winterproof. Het is dat het wandelen me een beetje warm houdt, alleen die koude wind blijft geniepig.

Natuurlijk klok ik en dan blijkt dat ik er 48:04 over gedaan heb. Het zal dan wel geen 5km zijn. Morgen toch eens met de Scénic na meten.

En omdat ik vanmorgen in de winterse kou ook nog eens op de fiets naar mijn werk ben gegaan heb ik de gemiste sportiviteit van gisteren ruimschoots ingehaald.

Morgen wacht de baantraining. Dat wordt de 6-minutentest, zo is ons in een mail al meegedeeld.

Kan ik morgen mooi kijken waar ik nu sta. (Die zin moet je eigenlijk een paar keer lezen....)

Eigen wegtraining i.p.v. bij GVAC

Dankzij een mailbericht van onze Facilitair Coördinator zijn we al op de hoogte gebracht van de Kempen Campus voorlichtingsdagen. Dat betekent dat ouders met kinderen massaal de scholen gaan bezoeken. Allemaal met de auto. En dat betekent ook dat de parkeerplaatsen overvol zullen zijn en dat ook veel, heel veel parkeerplaatsen erg slecht bezet zullen worden. Net als alle vorige keren. Zoals dubbel geparkeerd, enorm scheef geparkeerd, op plaatsen waar je helemaal niet mag of kan parkeren, misschien dit keer ook wel op zijn kop. Het zal me niet eens verbazen. Aan ons dan maar het verzoek om met de fiets te komen. Dacht het NIET! Oftewel: OOK NIET!

Toevallig moet ik vandaag de Scénic naar de garage brengen voor zijn jaarlijkse APK en een beurt. Mooie gelegenheid om vanaf de Heerseweg dan maar naar huis te lopen. Hardlopen, wel te verstaan. Dat komt dan mooi in plaats van de wegtraining van GVAC.

Als ik om half 6 de auto heb afgeleverd is het al goed donker. Gelukkig is mijn professioneel reflectievest van hoge kwaliteit en weet ik dat ik tot ver in de omtrek zichtbaar zal zijn. Mits er enig licht op schijnt uiteraard.

Ik loop van de Heerseweg meteen de Kempenbaan op, het Máxima Medisch Centrum voorbij, helemaal tot aan de verkeerslichten bij het viaduct van de snelweg. Daar linksaf het industrieterrein op tot aan de busbaan en hier rechtsaf over het fietspad tot aan het viaduct van dezelfde snelweg. Linksaf de Peter Zuidlaan op. Bij de Biezenkuilen linksaf en dan verderop rechtsaf het Hileind op waar ik voor de voordeur mijn stopwatch weer uitzet. 

Het tempo is rustig. Doordat de wind in mijn rug blaast is het ook lekker lopen. Ik weet wel dat het tempo langzamerhand omhoog gaat maar het blijft nog steeds rustig, echt duurloop trainingstempo.

Ik heb 27:48 geklokt. Dat betekent dat de afstand zeker geen 6km is geweest. Zelfs 5km is twijfelachtig. Gezien de tijd en mijn tempo op gevoel zou het dan amper 4,8km geweest moeten zijn. Dat is dan wel jammer want dan heb ik niet zo heel veel gelopen. Ik ben dan ook aan het eind van de training totaal niet moe. Het zal dan ook wel kloppen. Of ik zou het een keer moeten na fietsen, maar zo belangrijk vind ik het niet.

Hoe dan ook, ik heb toch mijn wegtraining gehad vanavond.

En dan moet ik donderdag zeker niet vergeten om op tijd naar de Kempen Campus te gaan om nog een veilige plek op de parkeerplaats te kunnen bemachtigen. Donderdag weten we of het me gelukt is...

Parkeren is lastig hoor

 

Een drukke zondag - deel 1

Gisteren hoorde ik van Wally dat er vandaag weer een cross is, nu in St.Oedenrode. Het is een onderdeel van de Kempische Crosscompetitie, maar ik ben inmiddels zo gewend (verwend?) met de vermeldingen van Joop Broeders dat ik het dit keer geheel over het hoofd heb gezien. Niet dat het veel uit zou maken. Ik kan vandaag namelijk helemaal niet sporten.

Nee, vandaag heb ik, hebben wij, een drukke dag voor de boeg.

We beginnen eerst met het voorstellen van de communicanten van 2013.

Dit gebeurt in de kerk van Zeelst. En laat nu net de kern van Zeelst helemaal open liggen. 

Alle parkeerplaatsen zijn (tijdelijk) weg maar ook maar in de buurt komen is onmogelijk. Reeds op de hoogte van deze verschrikkingen zijn we alvast op tijd vertrokken. En vrouwlief weet nog wel ergens dichtbij en achterom een parkeerplek. Nou, dat achterom klopt wel maar dat dichtbij....

Hoe dan ook, we zijn in ieder geval op tijd in de kerk.

Marcia en Jochem en de communicantjes in spe, Luuk en Lizzie zijn er ook. En natuurlijk Holly.

De viering wordt voor gedragen door een vrouwelijke pastor, Miriam.

Blijkbaar doet ze dat vaker voor kinderen want ze doet het heel goed. Spreekt rustig en begrijpelijk de kinderen toe. Laat ze zelf aan het woord en zorgt ook dat de kinderen "gezien" worden, wat wel zo belangrijk is bij het voorstellen.

Symbolisch wordt een muur van dozen omgebouwd tot een poort. De communicantjes worden om de beurt opgeroepen door de poort en zo voorgesteld aan het publiek in de kerk. Daar wordt voor iedereen alle tijd voor uitgetrokken zodat ook elke communicant de aandacht krijgt.

Nu hebben wij de volgende afspraak al om 12 uur in de kerk in Veldhoven. Om half 12 is de viering in Zeelst nog niet afgelopen, maar voor alle zekerheid vertrekken we maar alvast naar de kerk in Veldhoven. Vergeet niet, we moeten ook nog een eind naar de auto's lopen.

Auto's? Ja, auto's, want de Mercedes gaat ook mee. Die zetten we straks meteen bij de garage neer voor het verhelpen van het niet goed stationair lopen.

Hieronder een indruk van de presentatie van de communicanten.

         

Het is weer maandag...

... en dat betekent weer de eerste dag van de werkweek... pffff...

Eerst 's morgens maar weer eens op de kilometer gaan staan. Hij meet 82,4 kilo, constant. Een makkie vandaag. Ondanks junkdagen en de mindere sportweek valt me de toename met 300gram me reuze mee. Als ik nu eens een weekje echt zou opletten wat ik naar binnen kaan en dan 's avonds niet zo veel meer snoep en het junken beperk (lijkt al erg veel op "lijnen..."), waar zou ik dan volgende week op uitkomen. Wie weet, probeer ik het een keer een week uit.

De volgende stap is de controle van het energieverbruik.
Elektriciteit: 71 kWh (-4)
Gas: 42 (+3) We hebben warempel weer eens een keer 2 koude dagen gehad.

De werkdag is weer lang. Om kwart over 7 achter mijn buro, om 10 over half 7 verlaat ik het kantoor. En nee, pauzes kennen we niet. Maar het is geen liefdadigheid. Elk uur wordt verrekend. Alleen kom ik zo niet van mijn vrije dagen af. Dat wordt weer eens overleggen.

De lange uitloop op het werk heeft tot gevolg dat ik "Man On A Ledge" heb moeten laten schieten.

Wel staat een ander karwei te wachten. De auto van Kathy staat nl. met een lege accu bij MacDonalds. Al vanaf gisterenavond. Of ik startkabels heb. Ja, dat wel, maar de accu van de Mégane Scénic zit onder de bijrijderstoel. Een vreemde plek, vooral wanneer je met startkabels aan de gang moet. Daarom toch maar eerst vlug naar huis en daar de Mercedes opgehaald. Bij MacDonalds is dat dan een fluitje van een cent en de Opel Corsa kan weer vooruit. 

En ik ook. Want eenmaal thuis is het inmiddels half 8. Dat wordt vlug een hapje eten naar binnen werken en dan omkleden. Het is immers maandag=zwemdag.

Al dat geheks. Wordt er gestrest van. Daarom eerst maar eens tot rust komen in het tropische recreatiebad. Een kwartiertje is genoeg. En dan naar het baantjeszwemmenbad. Niet zo heel erg druk (meer) gelukkig, alleen zwemmen in baan 2 weer een aantal watertrappelaars. Dat schiet echt niet op. Eric en ik gebruiken daarom toch maar baan 1. Daar wordt flink door gezwommen, maar zo aan de kant van het zwembad, nee, is niks voor mij. Na 100 meter hou ik het hier voor gezien en ga toch maar weer naar baan 2. Even strategisch bekijken hoe ik tussen die watertrappelende eigenheimers moet zwemmen. Ik wacht geduldig af op het moment dat de file tergend langzaam het begin van het bad nadert en dan vertrek ik. Zo hoop ik toch minstens 4x de lengte van het bad te hebben afgelegd voordat ik weer achter in de file hang. Gelukkig komt het niet zo ver. Ze gaan eruit. En dan is het weer heerlijk vertoeven in het bad. Uiteindelijk met zijn tweeën in de baan is het lekker baantjes trekken. Een hete douche na afloop en dan zit de dag er op.

Pfffff......

APK

Voor 30 januari moest de Megan Scenic op voor de Algemene Periodieke Keuring.

Onder het motto "je kunt er nooit vroeg genoeg bij zijn", heb ik de Renault vandaag al bij de garage afgezet.

Een blik op het keuringsrapport van vorig jaar en de huidige kilometerstand maakt gauw duidelijk dat ik slechts 6.324 km. gereden heb. En dat is inclusief 2x een vakantie naar Luxemburg. Toch wel erg weinig gereden.

Dan moet die APK toch wel goed uitpakken.
Anders worden de kosten per kilometer wel erg hoog.

Er is aan het einde van de dag goed en slecht nieuws.

Het goede nieuws is dat er niets bijzonders "mis" was voor de APK.
Wel wat aan de aandrijfstang wat gelast kon worden, maar wat ook de reden was dat mijn ABS storingslampje bleef branden.
We kunnen weer een jaar vooruit.

Het slechte nieuws is, dat de rekening nog niet klaar is. Dat blijft nog even een verrassing.

Och, er zijn ergere dingen.