Autopech met de C3 - kapotte voorveren

Het heeft vannacht gevroren. Niet echt vreemd in de winter en er was al wel een koude nacht voorspeld met temperaturen rond het vriespunt maar dat daardoor de Scenic helemaal bevroren zou zijn, alle ramen rondom, had ik niet verwacht. Dat betekent dat ik er wat vroeger uit moet om op tijd de auto "schoon" te krijgen om naar GVAC te rijden voor een virtuele trimloop. Maar ach, met 2 auto's voor de deur waarvan de Citroën C3 onder een carport staat, kan ik laatstgenoemde ook gewoon meenemen. Vrouwlief heeft hem nog niet nodig.

Tas achterin, starten, handrem er af en rijden maar. Helaas komt hij in eerste instantie niet van zijn plek, wat raar is voor een automaat. Die gaat normaal gesproken vanzelf rijden, behalve dan de automaten die zijn voorzien van een elektrische handrem (zoals mijn Scenic). Maar ook nu, met een klein beetje gas komt de C3 met een klik los en stuur ik naar links, de weg op.

Maar dat gaat niet zonder problemen. Een vreemd gerommel in het vooronder verraadt dat het niet helemaal in orde is. 

Na een meter of 10 stop ik al en stap ik uit. 

Nee, toch geen lekke band....

Of hij iets gehoord heeft.... vraag ik aan de buurman op de hoek, die toevallig zijn auto aan het inladen is. Maar nee, hij heeft niets gehoord.

En dus stap ik weer in en begin te rijden maar dat duurt maar 5 meter en nu heeft de buurman wel degelijk wat gehoord. En dat klinkt niet goed. Het lijkt alsof er ergens iets vast zitten bij de wielen of iets kapot. Het schaaft en rommelt behoorlijk. Onder de auto kijken heeft geen zin want je kunt gewoonweg niet iets zien. Wat wel opvalt is dat de neus van de C3 toch wel erg omlaag wijst en de voorwielen zitten al zowat in de wielkassen.

Nee, rijden kan echt niet meer en omdat het niet anders kan, draai ik voorzichtig de C3 om op de parkeerplaats en rij hem terug onder de carport.

Even nog melding maken bij vrouwlief "dat er toch echt iets mis is met de C3..." en dan ga ik toch maar voor het schoonkrabben van de Scenic.

Al doende valt mijn blik op een stukje plastic op straat, wat onmiskenbaar een plastic houder is van iets van onder een motorkap. Ik krab de Scenic verder schoon en als ik op het punt sta om te vertrekken zie ik nog iets, maar dan onder de C3 en dat op de plek waar normaal gesproken de voorkant van de C3 staat. Het is een stuk staal in een  ¾ cirkel. Toch wel duidelijk een stuk van een veer wat is afgebroken. Ik kijk voor alle zekerheid nog even verder op de weg tot waar ik gekomen ben maar vind verder niets meer.

Helaas, dat zullen weer flinke kosten gaan worden, vrees ik.

Ik stap maar weer in de Scenic en ga op pad.

Dan is het toch wel fijn om 2 auto's te hebben....

Het zit al weer niet mee

Ik weet niet wat er aan de hand is.
Er lijkt van alles de laatste tijd niet goed te gaan.
Dingen die als vanzelf zouden moeten gaan,
Dingen waar je geen invloed op hebt.
En ze zeggen altijd: als je er zelf geen invloed op hebt, dan moet je je er niet druk om maken.
Laat we het eens proberen.

Gisteren na de 5km sprint met Rik heb ik mooi het bewijs verzameld en een kleurrijke collage gemaakt om te uploaden naar de website van VirtueelNL.nl. Gewoon zoals ik, inmiddels, al zo vaak heb gedaan. Keurig alles ingevuld.Mijn collage ge-upload, klaar! Nu nog op de knop "VERZENDEN" drukken. Dat doe ik dan ook en dan gaat er zo'n kringelding rond draaien. Vroeger in het Windows 95 tijdperk was dat nog een zandloper. Ik inmiddels al diverse monitors naar de stort gebracht omdat die vol stonden met ingebrande zandlopers... En nu dat kringelding...
Niks, nada, alleen maar kringellingedingen, alle behalve verzenden.
Een half uur later (ja, ik blijf altijd stug volhouden) toch maar over gestapt op de mail. Het was immers al lang bedtijd.
Gelukkig krijg ik vandaag de bevestiging dat mijn inzending via de mail wel is gelukt. Je weet anders maar nooit. De digitale wereld lijkt anders steeds minder betrouwbaar.

Vandaag krijg ik op mijn werk een appje van vrouwlief. De televisie geeft geen beeld meer. Wel geluid, maar geen beeld. Dat probleem hebben we al eens eerder gehad, 2 maanden na de garantietijd. Toen is het complete beeldscherm vervangen voor de helft van de € 200,00 reparatiekosten. Uit coulance omdat het zo kort na de garantie was. Misschien had ik wel recht op volledige vergoeding want je mag er van uit gaan dat een apparaat niet al na 1 jaar de geest geeft, volgens consumentenrecht. Maar daar had ik toen nog geen weet van.
Nu zijn we weer 6 jaar verder en een donkere vlek op het scherm verraadde al dat er iets onheilspellendst aan zat te komen.
Vandaag was het dan zo ver.
Nu wilde ik toch al wat eerder naar huis gaan vandaag. Wat klusjes doen, stukje hardlopen en dan verder met het werken aan de deadline van 1 augustus. Eenmaal thuisgekomen, even naar de tv gekeken. Het is me duidelijk. Afgeschreven...
Laat ik nou een paar weken geleden bij een aantal folders mezelf al eens lekker hebben gemaakt met televisies...
"Als we aan een andere moeten, wil ik wel een maatje groter...", liet ik me nog ontvallen.
En:"deze is eigenlijk helemaal niet zo duur..."
En dan is het zo ver en denk nou niet dat ik maar meteen van de gelegenheid gebruik maak.
Juist absoluut niet. Ik kan het geld nu wel veel beter gebruiken. Maar we "moeten" wel...
Het wordt even snel studeren naar wat er op de markt is, wat het allemaal kost en wat er allemaal in een bijna lege beurs past.
Lang verhaal kort:
Ik kies voor de service van Coolblue.
Het wordt niet zo'n dure. Hoewel ik €549,00 op dit moment niet echt kan missen is het in vergelijk met andere modellen van 55inch een behoorlijk verschil. Links staat er één die €1.220,00 duurder is en rechts één die ruim €2.000,00 duurder is.
Ik ga over tot bestellen en betaling, net zoals bijna alles op internet, via creditcard. Wel zo veilig. En ook met dubbele beveiliging met verificatiecode via SMS toegestuurd. Maar dat laatste gebeurt dus niet.
Verificatiecode opnieuw laten versturen, en nog eens.
De bestelling helemaal opnieuw doen.
Verificatiecode weer opnieuw laten toesturen tot het maximum bereikt is en mezelf kennende blijf ik dit nog wel een dik half uur volhouden.
Dan maar eens op de website van de creditcard-maatschappij kijken en op mijn eigen omgeving inloggen en wat denk je, de dubbele beveiliging doet me ook hier weer de das om.
Dan toch maar dat telefoonnummer bellen achter op de creditcard.
Gelukkig maar 1 minuut wachttijd...
En dus 5 minuten later als ik een dame aan de lijn krijg, leg ik haar mijn probleem voor. Na verificatie van mijn geboortedatum zal ze mijn telefoonnummer nogmaals in het systeem invoeren en ik voel mijn telefoon een aantal malen trillen. En jaar hoor, de verificatiecodes van 7 pogingen  staan er nu wel in. "Bedankt...". En ik kan mijn bestelling afronden.
Bezorging:
Je kunt kiezen voor een dag of voor welk dagdeel.
Vandaag bestelt morgen in huis, met een groen vinkje er achter.
"Helaas, het busje voor morgen is vol....".
Andere opties:
Donderdag tussen 7:30u en 22:00u
Of tussen 7:30u en 12:00     à €  9,00
Of tussen 12:00 en 17:00     à €19,00
Of tussen 17:00u en 22:00u à €  9,00
Of vrijdag het zelfde liedje
Of een van de volgende 3 dagen, maar daar heb ik maar niet meer naar gekeken.
Ik voel me aardig belazerd en mijn goede vertrouwen in een zaak waar ik al menig geld aan gespendeerd heb, heeft een behoorlijke deuk opgelopen. Had ik het toch maar bij Mediamarkt besteld voor €20,00 minder...

Gelukkig nemen ze wel de oude tv mee.
"Nee", zegt vrouwlief, "dat doen ze niet..."
Zij checkt mobiel internet, ik check de website op de PC.
Zij zegt: "Ja, toch wel, als de tv minimaal 43 inch is..."
Op mijn pc staat duidelijk dat ze de oude tv meenemen.
Toch maar eens op die letter "i" in dat blauwe rondje klikken.
Shit... Inderdaad, minimaal 43 inch.
En de oude tv is... inderdaad, 42inch.
Dat gaat een grensgeval worden.

Poehee... Daar gaat mijn middagprogramma. En nu heb ik geen zin meer om lekker ontspannen te gaan hardlopen.

Ik ben er moe van geworden...

Wat kan ik donderdag nog verwachten?
Wat staat ons nog meer te wachten?

Houffatrail - Weekend Houffalize dag 3: de terugreis

Is dat zo bijzonder, de terugreis?

Nou nee. Normaal gesproken niet. Maar was is normaal.

Nu heb ik 7 jaar lang een Renault Scenic uit 1999 gereden met een reserveband aan boord.

Sinds september van dit jaar overgestapt op zijn grote broer, een Grand Scenic uit 2007, maar dan zonder reserve band. Dat is modern, ruimte besparend. En dat voor een veel grotere automobiel.

Enfin, nadat we het huisje weer spic en span hebben, gedurende een uurtje wat hebben gekaart in afwachting van de eigenaar die de laatste afrekening komt doen, is het iets na twaalven eindelijk zo ver dat de reis naar huis kan beginnen.

Nog geen honderd meter gereden en ik voel dat het stuur abnormaal trilt. Lekke band vóór? Stoppen, uitstappen, checken, nee, alles in orde. En overigens geeft het display op het dashboard geen lekke band aan. Maar opnieuw onderweg voelt het helemaal niet goed. Ligt toch niet aan het slechte wegdek. Volgens Reinier lijkt het van rechtsachter te komen. En ja hoor! Of beter nee, hè.... Een lekke band. Rechts achter.

En ik heb dus géén reserve band maar zo'n hulp setje.

Nu weet ik wel hoe ik een band moet verwisselen, maar herstellen met zo'n compressortje met een flesje troep.... nog nooit gedaan.

En dan begint het:

Eerst alle, ja alle bagage eruit. Gelukkig regent het niet.

Krik, compressor, banden-herstel-middel eruit, handboekje erbij en eerst maar eens lezen.

Hup de krik eronder en omhoog tot het wiel vrij komt.

Ellen ontdekt een steentje midden tussen de profielen. Inderdaad heeft een scherpe steen zich helemaal in de band gedrukt. De enige plek waar ik op stenen gereden heb is de oprit van het huisje waar we verbleven. Niet zo'n beste oprit, dus...

Compressor aansluiten op het aansluitpunt onder de achterbank.

En dan het witte spul... "Ik wil niet vervelend doen, maar de uiterste houdbaarheidsdatum is 2011...", aldus Ellen. Maar ik heb geen keus. Eerst nog maar een schudden zodat het goed door elkaar zit. Of dat wat uitmaakt weet ik niet. Even nog uitzoeken hoe het slangetje van de compressor op de autoventiel moet. Gelukkig is Ellen daar wat meer bedreven in en dan is het alleen nog maar het potje op de compressor schroeven en de aan-knop indrukken.

Het werkt! Nu nog 5-7 minuten laten draaien, tussen de 1,8 en 3,5bar.

Ik begin de auto weer in te laden.

Er zijn zo'n 7 minuten verstreken als we op ongeveer 2,5bar zitten. Dat moet goed genoeg zijn.

Maar duidelijk sissend ontsnapt er weer lucht uit het gat van de steen, die we er gewoon in hebben laten zitten. We spreken af dat Dorie en ik naar een bandencentrum rijden, die de eigenaar van het huisje bij het ons voorbij rijden aan haar heeft uitgelegd. Misschien halen we dat wel als de andere passagiers niet in de auto zitten. En dus gaan wij vlug op pad. Maar einde links en bij het volgende dorp voorbij het centrum rechtsaf, in termen van de Ardennen, dan ben je zo 10-15km. verder.

Even stoppen langs de weg. Banden check. Hard. Gelukkig. En hij sist niet meer. Natuurlijk niet. Het wiel moet eerst een tijdje ronddraaien zodat de troep het gat dicht. Dorie ziet een man in een tuin aan het werk. De enige levende ziel die we tot nu toe gezien hebben, afgezien van de eigenaar van het huisje dan. Maar het is geen goed nieuws want alles is gesloten op maandag. En dus maar weer terug richting de passagiers die we helaas niet meer tegenkomen. Even Johan bellen heeft geen zin want zijn telefoon ligt bij mij in de auto, het nummer van Reinier heb ik niet en Ellen heeft geen buitenlanddekking, dankzij T-Mobile. Telefoonnummer van Reinier opzoeken in de telefoon van Johan dan? Mis, Dorie weet de code niet om in zijn telefoon te komen. Maar dan gaat de telefoon. Reinier belt mij,want hij heeft wel mijn nummer. Ze zijn een weg eerder afgeslagen en hebben ons voorbij zien rijden. Wij weer omdraaien en al bellend navigeren we naar de plek waar zij ons voorbij hebben zien komen.

Bandencheck. Oké.

We spreken af om eerst maar naar La Roche te rijden op zoek naar een garage of bandencentrum maar eenmaal daar lijkt het ook hier dat maandag Sabbat is. Alles is dicht. Dan maar binnendoor naar huis, max. 80km/u. Eenmaal stoppen we onderweg nog naar iets wat op een garage c.q. bandencentrum lijkt maar na de gesloten poort en verlaten bedrijf te hebben gezien is voor ons de kous af. Ze zijn hier gewoon 's maandag allemaal dicht. We rijden naar huis met 80km/u, binnendoor en af en toe de bandencheck.

Lang verhaal kort....

De weggetjes binnendoor hebben we niet lang volgehouden. De Tom-Tom instellen op "vermijd de snelwegen" houdt blijkbaar in dat ook de 80km-wegen worden vermeden. Zo rijden we onderhand zelfs op karrensporen door weilanden, zo lijkt het, met wegen amper geschikt voor 1 voertuig tegelijk, zo smal. Nee, hier zijn we uiteindelijk toch maar van afgestapt en dan toch maar over de snelwegen, maar dan met 80km/u. Dat is wèl een hele onderneming. Geen enkele vrachtwagen die zich aan de 80km/u houdt en die mij daarom luid toeterend voorbij komen. Maar mijn toeter doet het ook!

Het is wel langzaam, 80km/u met een gewone auto op een autosnelweg waar je 120km/u mag en waar niemand zich aan houdt. De verwachting dat we rond kwart over 2 weer terug in Veldhoven zouden zijn loopt helemaal in de soep. Met nog 1 pitstop t.b.v. bandencheck en wat sanitaire stops rijden we maar helemaal door naar Veldhoven. Nog net geen 5 uur en in de beginnende schemering staan we eindelijk weer op mijn parkeerplaats.... Pfff, wat een lange reis maar wel blijk dat we er zijn. Als de band erger kapot was geweest dan zouden we er nog lang niet geweest zijn, ondanks dat ik pechhulp in het buitenland heb.

Toch maar zo vlug mogelijk achter een reserveband aan gaan, want dat is wel zo prettig.....