Ik heb ze toch al een tijdje, zeg bijna 2 maanden, maar nog niet in de gelegenheid geweest om ze uit te testen. Dat kon dan mooi vanavond op de baantraining. Geen lange afstand, dus dat moet lukken.
Deze schoen, de ASICS Cumulus 15 is voor mij eigenlijk niet nieuw want ik draag hem al sinds 21 augustus 2014 maar dan in het knalrood. De schoen bevalt goed en daarom is de aankoop een kwestie van dezelfde maat doorgeven, voor alle zekerheid passen en that's it.
Toch voelen de schoenen vandaag wat anders bij het (weer) aantrekken. Ze voelen niet zo ruim als de rode die ik heb. Daarvan was de maat 44 echt te klein en de 44,5 eigenlijk een kwart maatje te groot. Maar kwart maten zijn er bij deze schoen niet. Echter, de schoen die ik nu aanheb past als gegoten en eigenlijk dus precies zoals het moet. Ook bij het strikken worden de schoenen niet overdreven dicht getrokken alsof de schoen eigenlijk te groot is. Vreemd voor 2 identieke schoenen, behalve dan de kleur.
Mijn vorige schoenen, de ASICS GEL 111 heb ik jaren gedragen en een nieuw paar kon ik zonder te passen kopen en voelde ook weer precies hetzelfde,
Enfin. De training er mee volbracht en wat denk je. Nu gebeurt wel precies hetzelfde als met de rode Cumulus 15. Ik krijg pijn onder mijn rechter voetzool. Alléén mijn rechter voetzool, net als toen ik de rode Cumulussen voor het eerst droeg. Die "blessure" is uiteindelijk wel over gegaan en dat zal dan met deze oranje ook wel zo zijn, ga ik van uit. Maar het is wel typisch.
In mei, waren mijn groene ASICS al een jaar oud. Zo zien er nog niet uit,hoewel ik toch al behoorlijk wat kilometers er mee heb afgelegd. Maar ik dit afgelopen jaar dan ook 2 paar hardloopschoenen gehad. Misschien ligt het daar wel aan. Toch zijn ze al een beetje aan het slijten. Tenminste voor een Jimjimiz-begrip. De zool heeft immers nog volop profiel. Maar de schoen is eigenlijk niet geschikt om er langere afstanden mee te lopen. In principe is het een trainingsschoen voor 2 à 3x per week trainen en niet verder dan 10km meet hard te lopen. Nou daar ga ik dus over heen en laten we daarom maar zeggen dat ik helemaal niet zo hard loop. Dan komt het ook wel goed.
Om weer te weten welk type schoen ik moet hebben, pronatie, overpronatie, antipronatie, neutraal, raadpleeg ik de ASCIS-site. Die zal me weliswaar een type ASCIS adviseren maar ik ga ook uit van een ASICS, gewoon omdat die leest tot nu toe het beste om mijn voet past.
En net wat ik dacht, of al eens een keer eerder bij een test naar voren is gekomen, loop ik veel tegen de buitenkant van de voet. De zool slijt hoofdzakelijk vanaf de buitenachterkant van de zool naar de voorkant toe. Op mijn oude hardloopschoenen is dat nog steeds goed te zien. Nog een eigenschap is, dat de schoenen door het dragen ook naar buiten gedrukt worden. Klopt ook. Of beter gezegd, mijn schoenen gaan steeds schever staan. Dat heet dan suppineren en de beste schoen hiervoor is die uit de Cumulus-reeks van ASICS. Tegenwoordig is dat de Cumulus 15.
Ik wil dit keer niet meer die saaie witte kleur maar meer wat vrolijkers. Daar hoort Blauw ook niet bij en oranje vind ik veel te happy. En omdat roze er niet in mijn maatje 44,5 is wordt het dan dus de knalrode.
Het is dinsdagmiddag, kinderoppasdag, en als ik eindelijk de kleinkinderen van school heb gehaald en op het Hileind heb afgeleverd, geeft een harde "TJING" op de Samsung S4 en de Iphone 4, aan dat er een push bericht is binnengekomen. Iets belangrijks of iets belangrijks om te weten.
Bij het openen van het bericht zie ik dat het om een "hele grote brand" in Wintelre gaat. Voor mij niet zo bijzonder, ware het niet dat het een bedrijfspand betreft waar zonneschermen en/of -luifels worden geproduceerd. Ik denk: "dat zal toch niet dat bedrijf zijn achter die van onze fysiotherapeut Marjolijn...?" Verder lezend komt adres Kekkeneind 12 voorbij en Marjolijns Loop & Leef zit op 12b (!)
"Oeioei, da's fout boel", denk ik.
Ik scan internet en twitter af maar het is nog vrij vers. Zelf twitter ik ook alvast richting Loop & Leef.
Lang verhaal kort.
Na een aantal spannende uren blijken een 4 of 5-tal panden geheel verwoest te zijn. Pas veel later wordt duidelijk dat het pand van Marjolijn en Evert daar niet tussen zitten. Wat de mogelijk schade dan wel is, is nog onduidelijk.
Uiteraard worden beiden door iedereen, waaronder vele GVAC-ers, overstelpt met vragen en medeleven. Reden voor hen om voor aanvang van de baantraining op donderdagavond even iedereen te informeren, want iedereen is toch wel nieuwsgierig en wie kunnen het dan het beste weten en vertellen dan de 2 betrokkenen.
Evert vertelt:
Hij is gewoon aan het werk in zijn kantoor als de hond van de buren aanslaat. Dat gebeurt wel vaker en dat is niets bijzonders. Echter dit keer was dat zo fel en indringend dat Evert er toch voor uit zijn stoel komt en naar achteren loopt. En daar ziet hij tot zijn grote schrik dat er uit het het bedrijfspand achter hen de vlammen al hoog uit het dak slaan. Meteen 1-1-2 gebeld en naar buiten gegaan en dan ziet hij al, dat door de harde wind richting dorp, er brandende stukken op daken van andere panden zijn terecht gekomen. Ook deze panden vatten in no-time vlam. De combinatie van rieten daken en lange droogte werken hier echt in het nadeel.
De paar minuten die passeren eer de brandweer arriveert duren nu een eeuwigheid.
Uiteindelijk staan er 28 brandweerwagens waaronder 2 crashtenders van Eindhoven Airport en 75 brandweerlieden hun uiterste beste te doen om zo veel mogelijk te redden wat er te redden valt.
Al die tijd moet Evert lijdzaam toezien of hun bedrijfspand, waar ze nu bijna een jaar in vertoeven, het nu wel of niet zal redden. Hij ziet het bijna letterlijk "in rook opgaan...".
Intussen is Marjolijn zich van geen kwaad bewust. Tijdens een vergadering heeft zij haar mobiele telefoon uit staan en bij aanzetten ziet ze direct een heleboel meldingen, what's apps enz. voorbij komen. Berichten in de trant van: "Oh wat erg...". "alles goed...", "hoe is het nu met jullie",.... en daarnaast ook de aantallen gemiste oproepen waaronder die van Evert. Dat was uiteraard wel eventjes bloeddruk- en hartslagverhogend.
Het is inmiddels 2 dagen na de "ramp" en hun bedrijfspand is gelukkig gespaard gebleven. Vanwege het asbest gevaar is echter een heel gebied voor iedereen afgesloten en pas vandaag, donderdag, mochten ze voor het eerst weer bij hun bedrijfspand.
Omdat alles, ramen en deuren, goed dicht waren, blijkt de stank van rook en verderf bij hun binnen erg mee te vallen. Ook geen (water) schade, zo te zien in eerste instantie. Zoals het er nu uitziet kunnen ze weer redelijk snel hun werkzaamheden oppakken. Wel nog even flink de armen uit de mouwen voor het nodige opruim- en schoonmaak werk maar ze mogen echt van geluk spreken dat het met hen zo is afgelopen.
Iedereen wordt nog bedankt voor de steun en medeleven.
Iedereen is er ook wel even stil van.
Het is ook niet niks. Dat zal toch nog lang door hun hoofd spoken, denk ik.
Tijd voor overgaan naar de orde van de dag: de baantraining.
Ik ben niet ramptoeristisch genoeg om zelf naar ground zero te gaan, zowel tijdens als na de ramp, maar voor een beetje overzicht heb ik wat internet beeldmateriaal verzameld, Voor zover mogelijk en bekend heb ik alle bronnen vermeld.
Hieronder is de googlemaps-situatie van Kekkeneind 12 uit 2012. Achter is de loods nog te zien en men met de bouw van een een schuur nog bezig, gezien de kale staalconstructie
Vanuit een sateliet ziet het er dan zo uit. Het enige rode dakpannendak pand blijkt dan ook het enige die de brand heeft doorstaan, ondanks de houten (deels) gevel. Ook deze foto is een googlemaps fot en stamt nog uit de tijd dat de schuur en de schutting nog niet zijn gebouwd.
De foto daaronder geeft de situatie aan en de door brand verwoeste panden. Overigens niet juist wat pand nummer 2 heeft de brand doorstaan, en dat tussen 4 brandende panden in.
Vorig jaar was ik verhinderd maar dit jaar, vandaag, ga ik er wel naar toe: de open dag en expositie van kunstschilderes en medevrijbuiter Carla. Vrouwlief is ook mee.
De expositie is op de plek waar ik zo'n 2 jaar geleden ok een keer heb meegedaan aan een workshop schilderen. Helaas kan ik verder niet mee doen met de cursus omdat ik gewoonweg overdag altijd moet werken en de avondcursus valt op hetzelfde tijdstip als de baantraining bij GVAC.
De TomTom brengt ons na een zonovergoten reis naar het Heiereind in Riethoven. Een schilderij op ezel met tekst "Expositie en Open Dag" maakt duidelijk dat we er zijn.
Bij binnenkomst worden we al door een zelfportret van Carla begroet.
Het zijn verder schilderijen van cursisten maar ook van Carla die staan ten toon gesteld. Ook staan voor verschillende workshops, een beeld van een koe, een schaal en 2 torso's opgesteld als voorbeeld voor diegenen die zich voor een workshop willen inschrijven.
Het aantal kunstwerken is helaas niet zo groot en we zijn er vrij snel doorheen, wat overigens niets zegt over de kwaliteit van de kunst.
Om 2 uur neemt dochter Maureen plaats achter de piano en zingt ze een aantal liederen voor ons waarbij ze zichzelf op de piano begeleidt. Ze studeert aan de muziek academie en dat is ook wel te horen. Ook de musical-achtige manier van zingen is me niet ontgaan.
Na Vrijbuiter Monique is ook Germaine intussen gearriveerd.
Na het optreden van Maureen nemen we afscheid van Carla.
Wanneer we naar onze auto lopen schiet ik nog even een plaatjevan vrouwlief bij een geparkeerde Ferrari en dan gaan we terug richting Veldhoven. Die is voor kleinzoon Luuk die gek is op zulke auto's.
Maar het mooie weer lokt wel erg naar een terrasje. En Riethoven, dan denken we aan vroeger, toen we zowat wekelijks hier te vinden waren, bij "De Sleutel". En dus gaan we even die kant op. We zien de gele parasolletjes al buiten staan en het terras is ingericht en niet druk. Waarom het niet druk is wordt gauw duidelijk. Alle parkeerplaatsen zijn afgezet en er staat zelf een springkussen die deparkeerplaatsen aan de achterkant blokkeert. Aha, het is blijkbaar niet de bedoeling dat er hier mensen op af komen. We rijden daarom maar gauw door, naar de volgende uitbater.
Op de hoek vinden we een terrasje. Op de gevel van het pand prijkt de naam Vandeijck.
We parkeren de Scénic aan de overkant van de weg en stappen het terras op. Hier staan alleen enkele grotere tafels en stoelen voor 4 of meerdere personen en aan elke tafel zitten al 2 mensen. Daar ga je natuurlijk niet bij zitten en dus gaan we binnen op zoek naar plek. Daar zien we nog een terras aan de achterkant en er zitten ook enkele mensen. Maar we worden tegengehouden door een zweterige jong persoon in zijn zondagse pakje. Of hij ons ergens mee kan helpen. Nou ja, we willen even wat een terrasje op, daar aan de achterkant. Maar daar komt niets van in. Nee, nee, je mag alleen naar het terras aan de voorkant, de achterkant is voor mensen die wachten op hun maaltijd.
"Nee, dat komt logistiek voor ons niet goed uit...."
Wat net zoveel wil zeggen als ;"Nee, dan moeten we op 2 terrassen bedienen en daar heb ik nou écht geen zin in met dit mooie weer...."
Dat komt ons dan mooi uit want hier willen nog voor geen goud meer iets nuttigen, ook al zouden we er geld toe kjijgen.
Na deze 2 kennismakingen is ons wel duidelijk dat gastvrijheid in Riethoven ver te zoeken is.
We rijden naar Veldhoven en op het eerste de beste terras nemen we al plaats: Saint Tropez.
"Kan dat nog, een 12-uurtje, om half 4....?"
"Nou eigenlijk niet, maar wat maakt ons dat nu uit. Een kleine moeite om dat alsnog te maken, toch?"
Wat een verschil met Riethoven...!!
En zo genieten we even later van een tomatensoepje met 3 verschillend belegde kleine broodjes. We blussen het af met ijsthee. Kijk, zo kan het dus blijkbaar ook.
Hoewel de vuurkorf al heel het jaar in de tuin heeft gestaan is-ie dit jaar nog niet gebruikt. Wel voor het dumpen van afval, maar niet voor het stoken.
Met het prachtige lenteweer van vandaag heb ik weer wat hout in mootjes gezaagd en dat is dan meteen weer goed om er vanavond weer een ouderwets kampvuur van te maken. Nee, daar gebruik ik niet die vuurkorf voor. Die doet het overigens wel goed, maar de houtstapel is toch net wat te groot voor die vuurkorf. En daarom wordt de ouderwetse vuurschaal weer van stal gehaald.
Er staan 4 dozen met hout klaar. Flinke stukken hout. Te groot of te lang voor de vuurkorf maar ideaal voor de vuurschaal.
Wat klein aanmaak hout op de bodem, een wijnkistje gevuld met stro er boven op en dan doen een paar aanmaakblokjes wonderen. In nog geen minuut heb ik een kampvuur waar de vlammen al een meter hoog van afslaan. Een pyromaan zou er stront jaloers op zijn.
De capaciteit van de vuurschaal is beduidend hoger dan de vuurkorf. Stapels hout kan ik er in of op kwijt. De vlammen gaan zo'n 2 meter hoog. Er zijn tijden geweest dat die zelfs nog een meter hoger gingen. En het gaat hard. Het hout is ook kurkdroog, en al het verse hout wat op de brandstapel belandt vat ogenblikkelijk vlam. Dat geeft meteen ook een beeld hoe dat in een brandend huis te keer moet gaan.
Over huis gesproken, als laatste gaat ook een oud vogelhuisje op de brandstapel. Hij heeft zijn dienst gedaan, ook al heeft hij geen huurders gehad.
Wat daarna nog overblijft is een berg smeulend houtskool. Hetzachte briesje wind wat er nog staat doet de massa afwisselend opgloeien. Zo lijkt het net de lava die pas uit een vulkaan is gestroomd.
Even por ik nog door de smeulende resten om zo weer wat brandstof in de vorm van zuurstof onder in de hete massa te brengen en dan laat ik het doorsudderen. De hele nacht door. Maar eens zien wat er morgen nog van over is.
Ik ga er eigenlijk nooit naar toe. Ook vandaag was ik dat niet van plan. De planning was om misschien toch te gaan lopen, in Weert bij de Volksloop. Ik heb wel een slag om de arm gehouden. Gisteren was de dag zo druk, zo vol, dat ik best wel eens een dagje "rust" wil hebben. Rust in de zin van "lekker doen waar ik zelf zin in heb...."
Naar Weert gaan betekent wel dat ik uiterlijk om kwart over 9 van huis moet zijn vertrokken. Aan de wakker-word-tijd zal het niet liggen. Het is half 7 als ik al klaarwakker op de wekker kijk. Buiten begint het ook al te schemeren. Nog te vroeg om op te staan stort ik me op Ruzzle en Wordfeud om mijn beurten af te werken. Dan is het de beurt aan de iPad. Even kijken wat ik zoal kan doen met de voorbereidingen voor de overgang naar KPN i.p.v. UPC. En zo schrijdt de tijd vooruit en is het zo kwart voor 9. En er is helemaal geen zin om uit bed te komen en naar Weert te gaan. Duidelijk. Ik blijf vandaag gewoon thuis.
De 2 logé's, Damian en Kay, vermaken zich opperbest. Daar hebben we geen last van.
En omdat het zondag is en ik niet ga lopen verwen ik mezelf maar eens met een uitsmijter van 2 eieren, rijkelijk belegd met ham en tomaatjes en gegratineerd met een stevige plak belegen kaas. Dat gaat er wel in. Bij de geur ervan heeft vrouwlief daar ook wel zin in gekregen en mag ik hetzelfde ritueel herhalen, dit keer zonder de kaas.
Ik besluit op het laatste moment om toch maar mee te gaan naar de carnavalsoptocht kijken. Damian en Kay trekken hun carnavalskloffie aan. En omdat het zo'n zacht lenteweer is en er ook nog een zomerzonnetje staat, doe ik een winterjas aan. Ik ga verkleed als horrowinterslachtoffer. Wat zal ik straks zweten.
Omdat er geen bekenden in de stoet lopen, behalve Danny en Anoek, dan, maak ik dit keer foto's van de hele carnavalsoptocht. Allemaal foto's van voor mij onbekenden. Gewoon omdat fotograferen mijn hobby is en met al die mooie en felle kleuren kan ik er misschien nog wel een workshop uithalen voor de 2-maandagelijkse Photshopsessies, samen met collega Hans.
De zon schijnt lekker, al is dat voor fotograferen eerder een verschrikking dan een voordeel. Desondanks zijn er toch aardige foto's uit gekomen.
En Danny en Anoek hebben we niet gezien. Of wel?
Geheel onopvallend, als een schaduw heb ik ze, vlak voor de Prinsenwagen, daadwerkelijk zien lopen. Toch zijn ze blijkbaar door meer mensen gespot. Ze weten nl. de tweede prijs in de groepen in de wacht te slepen. Laat nou de zilverkleurige groep die in de optocht nog net voor hen liepen, er met de eerste prijs vandoor zijn gegaan. Volgend jaar dus maar gewoon voor hen starten! Ze hebben er in ieder geval ook de aanmoedigingsprijs mee gewonnen.
Verder nog een indruk van de de carnavalsoptocht Rommelgat 2014 hieronder..
3x raden waar Damian en Kay tijdens de optocht gestaan hebben....
Bij binnenkomst worden we al door een zelfportret van Carla begroet. 
Op de hoek vinden we een terrasje. Op de gevel van het pand prijkt de naam Vandeijck.
We rijden naar Veldhoven en op het eerste de beste terras nemen we al plaats: Saint Tropez. 
Hoewel de vuurkorf al heel het jaar in de tuin heeft gestaan is-ie dit jaar nog niet gebruikt. Wel voor het dumpen van afval, maar niet voor het stoken.
