Er valt nog maar weinig te spreken over een winter. Tot nu toe, tenminste. Wel heeft het afgelopen week alleen in Groningen blijkbaar even gevroren. Meteen steekt de nervositeit weer op.
Het blijven vreemde snoeshanen, daarboven, in het hoge noorden.
De voorspelling op een mogelijk nachtvorstje wordt in Friesland vertaald in: "ut giet oan..."
In Groningen gaan meteen de ijsmeesters aan de slag. De wedloop om de eerste schaatswedstrijd op natuurijs.
Natuurijs? IJs is toch gewoon ijs, dacht ik.
Nu ben ik niet zo' n schaatsliefhebber maar toen mijn kinderen mij vroeger een keer meenamen naar de kunstijsbaan, kon ik daar natuurlijk niet onderuit.
Eenmaal op die kunstijsbaan heb ik dat witte goedje onder mijn, te strak zittende en geleende, schaatsen eens goed bekeken. En hoe je het ook wendt of keert, het is en blijft toch gewoon bevroren water. IJs dus. Helemaal niets van kunst bij. Voor mij is het ook gewoon ook glad. Ik bevind me nu ook op glad ijs. Gelukkig hebben ze daar rollaters voor schaatsers voor, of eigenlijk voor niet-schaatsers. Zeg maar schaatslaters. Of Xschaatslaters. Ik heb daarmee wel de honderden op mij gerichte ogen moeten teleurstellen. Nee, ik ben niet op mijn bek gegaan.
Maar terug naar de kunstijsbaan.
Dit blijkt dus gewoon een bevroren waterbaan te zijn waar het water kunstmatig tot ijs wordt omgetoverd. In dit geval door er een grote diepvrieskist onder te bouwen.
Hoe anders zou het moeten zijn in Groningen. Al direct na de melding van een mogelijk nachtvorstje komen de ijsmeester bijeen voor de eerste wedstrijd op natuurijs. Worden de gierwagens gevuld met voorgekoeld water en de asfalt baan alvast schoon geveegd. Bij het aanbreken van de nacht beginnen de gierwagens hun werk te doen. Een dun laagje water (ook al zo'n raar begrip) over het asfalt sproeien en nu maar wachten tot die is omgetoverd naar ijs. En dan het volgende laagje. En dat keer op keer. De hele nacht door. Met wat geluk staat er dan 's morgens een ijsbaan. Oftewel: Met vereende krachten is het toch gelukt om kunstmatig een ijsbaan aan te leggen. Alleen heet het nu opeens geen kunstijs meer maar natuurijs. IJs door Moeder Natuur gerijpt.
Ammehoela. Het is net zo gewoon bevroren water, hoor.
Maar ze halen er natuurlijk wel weer de media mee.
En 's morgens gaat de baan dan ook zo vroeg mogelijk open. Overigens maar voor een halve dag want 's middags is het alweer gedooid. En ook nog eens hoofdzakelijk alleen voor schoolgaande kleine jeugd. Dat kan ook niet anders want Moeder Natuur heeft haar ijs alweer snel van de helft van de baan terug geëist, zodat er alleen nog maar een 100 meter vooruit en 100 meter teruguit resteert. Dat zal dan meteen ook de reden zijn waarom die schoolgaande jeugd speciaal voor dit natuurijs vrij heeft gekregen. Je moet er nl. gewoon vroeg bij zijn voordat het voorbij is.
Er bestaat dus geen " kunstijs". Of wel? Jawel, wel degelijk.
Om het verschil te maken tussen kunstijs en natuurlijk kunstijs heeft dat ijs de naam nep ijs mee gekregen. Niet zo netjes klinkend en daarom is de naam synthetisch ijs een wat betere benaming. Eerlijk gezegd is dit dus echt kunstijs. Komt helemaal geen water aan te pas. Je pakt een stapel nep-ijspanelen, schuift ze als een lamimaatvloer in elkaar en klaar is kees. Dat kun je doen in de winter, maar ook hartje zomer. Buiten op het marktplein of in de Arabische woestijn, maar ook achter in de tuin, diep in de kelder, of zoals in Chicago, op de 94e verdieping van een wolkenkrabber.
Omdat het nep-ijs wel stroever is dan kunstijs en natuurijs, is het daarmee ook een perfect medium voor onze topschaatsers om in de zomer het schaatspeil hoog te houden.
Het zal me daarom helemaal niet verbazen als we over een aantal jaren opeens Kenianen aan de start van schaatsmarathons tegenkomen. Alleen nog sponsors vinden die bereid zijn nep ijs naar Kenia te sturen.
