Het enige wat roet in het eten kan gooien, of beter gezegd waardoor alles in het water terecht komt is... het weer. In stromende regen in het donker in bossen over modderpaden, dat zal hem niet worden. En dus worden de verschillende apps de hele week al nauwlettend in de gaten gehouden. Mijn app voorspeld niet veel goeds maar als je de juiste app hanteert voorspelt die wel wat beters voor de vrijdag avond. Naarmate de vrijdag nadert zakt ook op die app het positieve weerbeeld. In ieder geval, als het regent, dan in ieder geval 's avonds niet meer. Of niet heel de avond....
De beslissing is gemaakt. We gaan. We nemen wel de nodige voorzorgsmaatregelen, of beter gezegd, Connie, want zij is ervaringsdeskundige, en ik, rookie, ik volg lijdzaam alle adviezen op.
En het is vrijdag en het regent en het regent en het regent. Volgens mijn app zal dat nog tot tussen 7 en 8 uur vanavond ook nog zijn. De app van de anderen geven toch aan dat het in de avond droog zal zijn. Ik pak mijn regenbroek in, wat boterhamzakjes voor over de flitser op advies van Connie, een pet en ook zeker de benodigde verlichting: hoofdlampje, mag-lite en een kleine maar sterk zaklampje.
Half 5 bij Connie zijn en om 4 uur zit ik al in de auto, TomTom ingesteld en rijden maar. Op de N2 staat wel steevast een file maar die moet ik kruisen, wat niet moeilijk gaat en op de linkerbaan verder richting afslag Valkenswaard. Alleen is nu opeens de TomTom zwart. Accu leeg! Hoe kan dat, 2 weken geleden nog vol. Hij is oud en blijkbaar loopt de accu wel erg snel leeg wanneer niet in gebruik. Het worden een paar halsbrekende toeren om nu al rijdend eerst de adapter aan te sluiten op de achterkant van de TomTom en daarna de bestemming helemaal opnieuw in te geven. Intussen sta ik al onder aan de afrit en sla links af als de TomTom eindelijk weer tot leven komt: "Probeer om te draaien"
Shit! Ik rij de verkeerde kant op en met al die tegemoetkomende lampen tijdens de spits is ergens omdraaien geen optie. Ik rij door tot de verkeerslichten richting Tongelreep en daar kan ik een mooie U-turn maken. Pfff... Gelukkig. En nu weer verder op weg.
Maar het gaat traag. Elk stoplicht duurt enkele stops voordat ook ik door groen mag, maar eenmaal Waalre in geslagen brengt de TomTom me keurig naar Händellaan nr. 6. Maar daar moet ik helemaal niet zijn. Toch met mijn dikke fricandellenvingers het verkeerde adres geselecteerd. Nou, vlug weer even het juiste adres en dat ligt toch wel een stuk verder. Uiteindelijk, maar wel wat te laat ben ik er.
Even mijn tas en paraplu overzetten en we vertrekken voor eerst nog een pitstop bij Tamoil en vervolgens naar Maasmechelen.
Het is maar een donkere weg, binnendoor, met hinderlijke verlichting van tegenliggers door de regen die hard naar beneden komt. "Alles wat nu valt krijgen we straks niet ....", houdt Connie de moed er in.
In Maasmechelen slaat even de schrik toe. Waar is mijn regenbroek... Weet zeker dat ik die ingepakt had.... Jawel, in een ander vak in mijn fototas.... Pfffff.....
Voor de grote tent van de organisatie ontmoeten we Peter. Even later gaan we op pad. Het regent nog steeds en wordt nog erger. De paraplu's gaan omhoog, de zaklamp aan. Peter heeft speciaal voor vandaag een hoofdlampje aangeschaft, alleen ligt die nog in Veldhoven... Het is niet zo pikkedonker als ik had verwacht, ondanks dat de helemaal dicht is van de regenwolken. Het is blijkbaar de lichtvervuiling die ons een beetje helpt.
Het parkoers lig vol plassen en ondanks de regenbeschermingsmiddelen is het geen pretje. Zeker ook nog nu het zo hard waait. Het zeil wat Connie over haar karretje heeft gelegd waait er voortduren van af of loopt vast onder 1 van de wielen.
Ik moet mijn hoorapparaten zacht zetten. Met die capuchon op piepen ze voortdurend. Betekent wel dat ik de anderen wat moeilijk zal kunnen verstaan of horen.
Connie en Peter hebben hun verkenningswerk voorbereid en ondanks de duisternis komen we ongeveer op de plekken die ze hebben uitgekozen. Het valt niet mee om alles in gereedheid te brengen. De regen valt nog steeds gestaag en de wind blaast de paraplu's weg. Niet alleen de paraplu's, ook de statieven voor de flitsers blijven niet overeind. Maar we hebben nog 20 minuten. Ik heb ook alvast een plekje uitgekozen, maar mijn camera is weliswaar weerbestendig maar niet bepaald waterdicht dus voor alle zekerheid heb ik tegelijk ook de paraplu omhoog. Eigenlijk een onmogelijke opgave, maar ik zie zo gauw geen andere oplossing. Maar bij Connie lukt het ook nog niet helemaal goed en als ik naar terugglopen ben komt er opeens een fietser aan. Het is de voorfietser, oftewel, ze komen er al aan.
Teruglopend naar mijn plek schiet ik alvast wat plaatjes maar aan Connie te horen gaat het haar niet lukken. Als de de stoet voorbij is moppert ze nog. "Helemaal niets, alles verkeerd, instelling per ongeluk gewijzigd, we stoppen, op naar de andere plek...".
"Nee", laat ik haar weten, "dat was de 14km. De 7km komen over een kwartiertje langs". En met die woorden herpakt ze zich,stelt alles goed in, loop ik nog even model voor een proeffoto en zijn we klaar voor de start van de 7km.
Ze is er klaar voor als we het lampje van de voorfietser zien naderen. Ik neem stelling op mijn plek maar wat is het lastig om te fotograferen zonder te zien wat. De hoofdlampjes komen er aan en dan, knip, knip, knip. Ik bekijk de eerste resultaten.... Helemaal plat geflitst en wazig. Voor de volgende foto's even inschatten hoe ver of hoe dicht bij ze zijn en dan knippen. En dan weigert de flitser een aantal keren. Hoewel, niet weigeren maar nog niet opgeladen, zo lijkt het. Ik ben blij als de stoet voorbij is. Man, man, wat een gedoe. Terwijl we de spullen langzaam bij elkaar vegen komen er opeens nog 2 dames aan, op hun gemak. Ze zijn pas 5 minuten later gestart. Er was ook een ambulance of zoiets. Niet helemaal kunnen volgen door gebrek aan hoorapparaten.
Peter is er ook inmiddels bij en opnieuw bepakt en bezakt gaan we op naar de volgend foto locatie. Ik volg. Heb het parkoers niet bij me. Eén geluk is dat het nu niet meer regent maar de paden zijn wel bezaaid met grote plassen. Gelukkig zijn mijn veiligheidsschoenen waterdicht.
Op de volgende locatie gaan Connie en Peter op onderzoek naar een goede standplaats. Ik blijf maar bij de weg wachten. Al die nattigheid tussen de bush bush en het hoge gras en dat in het donker, daar heb ik niet zo veel zin in. Terwijl Connie zich installeert komt Peter terug. Hij blijft ook bij de weg en het bankje fotograferen. Connie roept nog iets maar we, in ieder geval ik, kunnen haar niet niet verstaan maar we vermoeden dat ze het heeft over de eerste lopers die er al aankomen want in de verte zien we bewegende lampjes in het donker.
Even later komen de eerste lopers langs. Kiezen ze links of rechts van het bankje? Natuurlijk wel belangrijk hoe ik de afstand moet instellen en of de flitser het dan wel haalt als ze aan de andere kant van het bankje passeren. Opnieuw het "probleem" van het fotoschieten zonder door de zoeker te kunnen kijken. Af en toe kijk ik naar het resultaat. Onscherp, te ver weg of te dicht bij, te veel ingezoomd, erg bewogen.... Ik snap het niet en het is te donker om alle instellingen te checken. Dan toch maar met mijn zaklamp en ja hoor, heb ik weer met mijn dikke fricandellenvingers aan alle instellingen zitten frutselen. Dus alles opnieuw weer instellen, een vaste positie innemen, op een vaste plek richten en afdrukken, volgens de tips van Peter. Gemakkelijker gezegd dan gedaan....
Het lopersveld komt steeds met grotere gaten voorbij. Je merkt wel dat de lopers in het donker toch liever bij elkaar klonteren. De regen is al lang voorbij, de hemel is helemaal opengetrokken en we kijken tegen een sterrenhemel omhoog, Maar dat betekent meteen dat de temperatuur stevig aan het dalen is. Of komt het doordat we goed nat zijn geregend. Nee, aan handschoenen had ik niet gedacht.
We krijgen bezoek van een karretje van de organisatie. Die weten wie de laatste deelnemers zijn. Komt voor ons goed uit want dan weten we ook meteen wanneer we kunnen inpakken. Als dan eindelijk de laatsten zijn gepasseerd stiefelen we terug naar het startgebied.
Wat ben ik blij als ik in de grote tent lekker onder één van de warmtestralers kan staan.
We blijven niet lang meer maar begeven ons terug naar de auto. Peter neemt afscheid van ons en gaat naar zijn BNB. Morgen is voor hem weer een dag.
De terugweg niet meer in de regen is wel lekker. Het is maar goed dat Connie de weg weet want ik heb geografisch gezien geen enkel idee waar we rijden.
Eenmaal in Waalre is het overpakken naar de Grand Scenic, behalve mijn gele bril-overzet-clips. Die moet ik ergens verloren zijn.
Ik ben wel blij weer thuis te zijn. Was toch wel erg nat en koud en qua fotograferen niet zo erg geslaagd. Maar het was voor mij dan ook een try-out.
Nu maar eens zien wat de resultaten zijn.
Ik zet de foto's nog wel even op de computer en vlug even door heen gebladerd en nee... Wat een bras! Ik stop er mee, lekker naar de bed. Zie het morgen wel.....
