Feest - Jubileum: 45 jaar getrouwd

 

Het is vandaag, 1 juli, 45 jaar geleden dat we 's middags op het gemeentehuis van Veldhoven in 5 minuten tijd, elkaar het JA-woord gaven voor eeuwige trouw in lief en leed enz. enz..... 

Kortom, we zijn vandaag 45 jaar voor de wet getrouwd.

 

 

Speciaal hiervoor heb ik de afgelopen dagen eindelijk eens de toegangsdeur naar de JIM aan de kant van de veranda geschilderd en het het wandje aan de veranda-kant met kraaldelen afgetimmerd en ten slotte de elektrische installatie onder de veranda helemaal afgewerkt. Met de best wel hoge temperaturen en zeker onder de veranda en al helemaal vlak onder het doorzichtige afdak waar de ene thermometer 44ºC aangaf en de andere helaas niet verder kan dan de 40ºC. Het kost daarom veel meer kruim en energie en wat voornamer is, veel meer tijd dan ik in gedachten had. Om die reden heb ik de training met Rik van gisteren voor alle zekerheid maar afgezegd. Ik wil de boel gewoon af hebben. Rik zal dat wel erg jammer vinden maar wellicht kunnen we dat volgende week dan met een extra trainingsdag en/of een extra lange trainingsafstand wel weer goed maken.

Maar vandaag, de dag, is het allemaal klaar. Ook de inrichting: de picknick-tafel ook onder de veranda er bij gezet en onze eettafel ook nog waar straks de catering op wordt uitgestald. Omdat dat nog niet genoeg is toch ook maar 2 campingtafels voor de borden en bestek en de overige koude gerechten. Het lijkt wel professioneel... 😁. Nu staan er dus in totaal 5 tafels onder de veranda met 14 stoelen. 14? Inderdaad, want Damian kan er helaas niet bij zijn maar de rest van de kinderen en kleinkinderen wel.

Rond het middaguur word de catering geleverd en het ziet er allemaal goed uit.

Wel lijkt het allemaal "niet zo veel...".

Om 10 voor half 5 gaan de vlampotjes onder chaving dishes aan en dan zou het nog anderhal f à 2 uur duren eer het allemaal helemaal warm is. Komt goed uit want we gaan zo ongeveer tussen 6uur en half 7 aan tafel. Iedereen moet nl. nog thuiskomen van het werk en douchen en zo.

Maar om kwart over 5 beginnen de gasten al binnen te druppelen.

Het was niet nodig maar we krijgen toch nog de nodige kaarten, tekeningen en cadeautjes en dan tegen half 7 open ik het buffet.  

 

 

Het is echt lekker en ook meer dan genoeg. Uiteindelijk blijken we ook nog wel heel erg veel over te hebben. Het "lijkt allemaal niet zo veel..." is puur gezichtsbedrog.

We sluiten af met ijs en daarna gezellig samen zijn. De kleinkinderen vermaken zich in eerste instantie in de speeltuin en daarna op de smartphone maar als vrouwlief voorstelt om een potje te gaan bingoën doet ook nog bijna iedereen mee. Het is wel lachen geblazen en het zijn elke keer dezelfde die de prijzen winnen. Niet zeker of dat komt omdat er, op basis van vertrouwen, maar niet gecontroleerd wordt op een geldige bingo.

Het is al tegeneen uur of 11 als de eersten aanstalten maken om te vertrekken en een dik half uur later zijn we weer alleen thuis. Moe maar voldaan.

En nu... op naar de 50. Het lijkt zo gewoon maar we moeten het eerst nog maar zien te halen. Je weet het maar nooit met alles wat er om ons heen gebeurd.

Etentje met broers en zus

Het was een goed idee, van broer Eduard, die tegenwoordig onder de naam Ed door het leven gaat, om ons zomaar ineens uit te nodigen voor een etentje. Ons, dat zijn vrouwlief en ik en broer Thony met Ilona. En dat was in de zomer.

Nu dacht ik, laat ik dat ook een keertje over doen en dat na de nationale feestdag, nl. mijn verjaardag. En dan nodig ik ook meteen zusje Mary uit Heerlen uit.

En zo ben ik samen met vrouwlief aan het kokkerellen geslagen.

Eerst nog maar eens een proef gedaan van wat ik zo al zal gaan maken. Het gaat in ieder geval wel iets Indisch worden.

De proef valt enigszins verrassend uit. De smoorkip in champignons en sambal goreng boontjes met garnalen zien er werkelijk voortreffelijk uit, al zeg ik het zelf. En de resolles die ik al een paar keer heb geoefend worden ook elke keer beter. Echter.... De smoorkip is super zout!  Blijkt achteraf dat ik de bouillon had moeten verdunnen en niet puur had moeten gebruiken.... Kleinigheidje. En de sambal goreng boontjes, daar had ik trassi bij gedaan, volgens het recept. Maar WTF is trassi en wat is een theelepel als ik alleen maar een brok trassi kan kopen. Nu weet ik het wel. Een theelepel van die brokjes is misschien wel minstens 10x te veel. Gevolg: Een ongelooflijke stank die nu nog in het behang zit. Vrouwlief heeft de rest van de trassi maar zo snel mogelijk onder in de grijze kliko weggestopt en we zijn bij het eten van de de sambal goreng boontjes maar na een paar happen zonder adem te halen maar gestopt en deze groenten maar in de groene kliko opgeborgen. Lees ook mijn bericht "Probeersels"

Maar vandaag is het anders. Vandaag is het wel wat beter gelukt. Ziet alles er smakelijk uit en smaakt het ook zo. Tenminste, dat vind ik.

Broer Thony arriveert al vroeg, al voor 5 uur zelfs. En dat voor een Dieterman. Tussen 5 en 6 uur was afgesproken, "maar je mocht eerder komen", herinnert hij ons er nog aan. En als op klokslag 6 uur de bel gaat en broer Ed samen met Riekie aan de voordeur staan denken we al weer: Nu al, dat kan niet, een Dieterman komt nooit op tijd.... De enige Dieterman die niet op tijd komt is de zus en die heet Crompvoets, inderdaad, een halfzus.... om kwart over 6. Helaas alleen want Paul is ziek thuis gebleven.

Na eerst van de resolles gesmuld te hebben wordt buiten de buffettafel opgediend. Ik maak nog even bekend wat de pot allemaal schaft en dan kan er aangevallen worden.

Er wordt goed van gesmuld. Goed dat we ruim gekookt hebben want zo veel blijkt er niet over te blijven. We vullen de avond rondom de grote vierkante tafel, wat later nog bij verwarmd door een terrasverwarmer. Het wordt een hele gezellige avond en om half 11 vindt iedereen het toch tijd om thuis te gaan uitbuiken. Wij kunnen in ieder geval terug kijken op een geslaagde avond.

Wandelen na de mosselmaaltijd

We zijn vandaag uitgenodigd op de mosselen bij Kathy. Maar liefst 6 kilo jagen we er met zijn vieren doorheen met daarbij nog de friet en stokbrood. Ik zal mijn dikke kop wel houden. Na de koffie is het bedtijd voor de kleintjes en voor ons tijd om huiswaarts te keren. Vrouwlief doet dat in de Mercedes en ik in de Lowa's.

Ik wandel vanaf de Grasdreef over de Hovenring langs de Peter Zuidlaan terug naar huis, maar de afstand is zo kort dat ik, bijna thuis, pas 16 minuten onderweg ben. Dat wordt dan nog een aantal exta lussen aanbreien, door het parkje, de Borghoutspark en aan het einde daarvan, toch ook maar de hele lus van de Biezenkuilen tegen de wijzers van de klok in om uiteindelijk na 32:35 weer thuis te zijn. Ik denk wel dat ik het "normale" tempo heb aangehouden en dus niet sneller. Dat zou dan overeen komen met zo tussen de 2,9 en 3km.

Het weer was in ieder wel lekker.

Het valt me wel op dat dat wandelen zo na het eten toch behoorlijk laxerend werkt, al zeg ik het zelf.

En de voet voelt nog steeds goed, maar we blijven afwachten en heel langzaam op bouwen.

Eten in plaats van hardlopen en dat zonder internet.

Het is dinsdag en ik ben vrij. Ik moet mijn verlofdagen opmaken. Zo gaat dat altijd en met iedereen zo tegen het eind van het jaar. Uitbetalen van overtollige dagen kan weer, maar met 23% netto is de motivatie gauw weggehaald. En dus hoef ik vandaag niet aan het werk.

Desondanks wil ik er vandaag gewoon op tijd eruit.

Er staat genoeg op de thuisplanning. Sowieso is het dinsdag kleinkinderen-van-school-afhaaldag maar er moet ook het een en ander van zolder gehaald worden en vanavond krijgen we eters. Maar hoe goed ik mijn best ook doe, mijn ogen zijn bijna niet open te houden. Een hele ochtend al vecht ik tegen de slaap. Nee, niet doen, gewoon doorbijten....

En ik kan er ook niet meer omheen. De werkdruk is tegen het eind van het jaar inmiddels zo groot, dat ik toch zwicht en er weer 2½ uur noeste arbeid tegen aangooi. Die uren schrijven we wel op.

Voordat ik de kleinkinderen, of moet ik héél modern "kids" zeggen, van school heb opgehaald, buig ik me weer over het internet probleem.

Raar maar waar, ik wil foto's van de iPhone overmailen naar mijn eigen email adres maar het werkt niet. Blijkt het dat ik opeens helemaal geen internet heb. Wel Wifi maar geen internet.

Router uit, aan, uit, aan, uit, aan....

Computer uit, aan, uit, aan....

Modem uit, aan...

Niets helpt. Toch heb ik wel netwerkverbinding maar geen internet.

Vreemd (?) genoeg heb ik wel telefoon.

Telefoon?

Ja, telefoon. De vaste telefoon-aansluiting gaat namelijk via VOIP, oftewel Voice Over IP, en dat wil weer zeggen dat de telefoonverbinding over de internetverbinding loopt. Kans is daarom wel erg groot dat het niet aan de externe verbinding ligt.

Voor alle zekerheid check ik Twitter, maar in de omgeving is nergens melding van een internet storing.

Dan maar voorzichtig een beleefde tweet de deur uit aan @UPC, of internet er uit ligt. En warempel, een retour-tweet. Of ik even mijn adresgegevens per DM wil doorgeven. Kunnen zij ook checken,

Het zal een dik uur later zijn als de vaste telefoon rinkelt, sorry jengelt, want welke vaste telefoon rinkelt er tegenwoordig nog. Anoniem en dan nemen we niet op. Kathy doet dat wel en wat blijkt? UPC! Of we al weer internet hebben. Het ligt nl. niet aan de externe verbinding. Of ik even de computer rechtstreeks van af het modem willen aansluiten, om eventueel het modem ook uit te sluiten. Dan zou het nog aan de router kunnen liggen.

Goed, ik weer naar boven, naar mijn domein. De router ligt steevast op mijn bureau, helemaal achter in de hoek. Daar komt verder niemand aan. En dan gebeurt het.

Ik wil de Cat5 kabel uit de internetpoort halen om die rechtstreeks in de computer te brengen, blijkt deze er niet (meer) in te zitten! Hoe is dat mogelijk? Die router ligt 3 jaar vastgeroest aan mijn houten tafel en de aansluitkabels lopen achterlangs, langs de muur naar de beneden verdieping. En tóch is de belangrijkste kabel eruit! Spooky!.

Even opnieuw erin pluggen en voila: En God schiep het Internet....

Zo iets simpels maar ook zo iets vreemds. Dat verwacht je gewoonweg niet van iets wat er al jaren ligt en waar ook al jaren niets aan is veranderd. Maar gelukkig. Ik kan weer aan mijn weblogs werken.

Intussen hebben we met zijn allen gegeten. De kleinkinderen, de "kids" weet je wel, mogen met zijn zevenen alleen aan de grote tafel en dat vinden ze toch prachtig. De ouders en ouden van dagen eten wel weer vanaf hun schoot.

Na het etentje is nog gezellig druk met oorverdovende herrie, gekrijs, ge-ren, rondslingerend speelgoed, een kleintje die alle drank omgooit, kortom, we hebben ze allemaal uiteindelijk ook met veel plezier uitgezwaaid. Ach we raken al een beetje gewend aan al dat puinruimen.

Daarom vanavond geen training. Ook niet bepaald mijn weertype. Koud, vochtig, mistig aanvriezende wegen en dan zo donker, maar dat laatste heeft in dit geval niets met het weer te maken.

Geen trimloop vandaag maar noeste arbeid

De eerste zondag van de maand en dan kan ik nog altijd uitwijken naar de Volksloop in Weert. Maar met die benzineprijzen van tegenwoordig is dat niet zo leuk meer. Een retourtje Weert kost dan al gauw €10,00 aan brandstof. Maar dat mag de pret niet drukken en omdat de Mercerdes broodnodig aan wat langere afstanden toe is kan ik die meenemen. 

Toch besluit ik om vandaag niet te gaan lopen.

De loopjes en trainingen van de afgelopen week beginnen zijn tol te eisen. Ik voel me wat vermoeider dan normaal. En rust is net zo, zo niet nóg belangrijker dan trainen. En dus sla ik het vandaag over.

Daarbij lig ik de avond van te voren wel heel vroeg in mijn nest. Niet dat ik meteen ga slapen, maar een dvd-tje kijken voor het slapen gaan kan geen kwaad. En dat in de rusthouding...

Het is vandaag wel heel erg mooi weer.

Voor dit weekend stonden heel wat klussen klaar. Klussen die door omstandigheden (door derden!!!) aardig in de soep zijn gedraaid. Met andere woorden, we hebben een hele achterstand opgelopen.

Terwijl vrouwlief naar een verjaardag gaat, steek ik de armen uit de mouwen van mijn singlet. 

Na een opkuisbeurt van de schuur is het de beurt aan het onkruid langs de schutting. 2 Weken geleden stak het al stiekem de kop op. Een paar buitjes later staat het al 30cm. hoog. En dan duurt het weer even eer dat is weggeschoffeld en opgeruimd.

En dan het hoofdstuk van het weekend:

Het inzaaien van nieuw gras of beter gezegd, het herstellen van ons groen/bruine tapijt.

Het maai- en verticuteerwerk heb ik gisteren al gedaan en zo hoeft er vandaag alleen nog maar gesproeid, gezaaid en weer gesproeid te worden.
En natuurlijk afgezet met rood-wit lint, want de 2e generatie stuift linea recta het verse graszaad op, en dat is nou net niet de bedoeling.

We hebben gisteren al bbq gehad dus trakteren we ons zelf vandaag op Domino pizza. Heerlijk!

Morgen en overmorgen nog werken en dan is het op naar Gulpen waar volgende week zondag, op Moederdag, de 9,6km van de  "Start To Trail" ons opwacht.