Heel anders dan vorig jaar. Vorig jaar zaten we op de camping. In een huisje weliswaar, maar wel op loopafstand van de start van de Salomon, Koning van Spanje trail. Plus, voorafgaand nog een trainingskamp, 4 dagen voorbereiding op de grote dag, vorig jaar was dat op 12 mei.
En nu komt Renier, zoon van Johan, met de fiets naar ons, en als bijna gelijktijdig Johan en Dorie arriveren zijn we slechts een paar minuten later al onderweg richting Limburg. Op mijn horloge om 8u33.
De wegen zijn erg rustig en in iets meer dan een uur rijden we de overvolle parkeerplaats al op. We zijn intussen al veel lopers in spe gepasseerd die hun voertuig blijkbaar al een heel eind verder hebben moeten parkeren, maar we proberen het toch maar. En met succes. Rechts voor ons doemt een verlaten plekje op en hup, bezet.......
Zo. En nu nog meer dan een uur te gaan voor de start. En maar een paar meter van het startterrein waar we onze nummers ophalen. Wat een luxe!
Om half 11 zien we de start van de Mini-trail (17km) en dan mogen wij ons opmaken voor de start. Niemand maakt zich daar nog druk om en zo komt het dat we met nog geen 10 minuten voor de start nog pas met een relatief klein clubje vrij vooraan in het startvak staan. Tijd voor en selfie en na een goed woord van de burgemeester is het aftellen begonnen.
Het duurt toch weer even eer we over de streep gaan, omhoog en dan meteen rechtsaf over een knollenveld, ik noem het eerder een weiland met hoog gras, en aan het einde weer rechtsaf richting de openbare weg en dan begint het. We klimmen langzaam terwijl het steeds steiler wordt. Ondanks mij inlopen heb ik toch weer last van mijn starters-hijgje. Ik laat daarom Dorie even gaan en sluit even later pas weer aan. Ook nu gaan we opeens weer van de weg af en strekt een glooiend weiland zich voor ons uit. En ja hoor, daar boven staat hij weer, de doedelzakkenflierefluiter.
Via een grote lus duiken we het bos in waar we verder omhoog gaan. Verder gaat het parkoers op en neer, veelal single trails of wat bredere afdalingen maar dan voorzien van losliggend grind en keien.
We gaan weer over de paden die we een jaar geleden nog onderdeel van ons trainingskamp waren.
Op één van de lange heuvel-op-paden zien we in de verte al het punt waar we linksaf nog steiler omhoog moeten. Vorig jaar was dit nog een moddergeul waar de voorgaande nacht het water behoorlijk omlaag gestroomd moet hebben. Nu is het een harde droge ondergrond. Weliswaar is de watergeul nog steeds aanwezig maar van glibberigheid is nu totaal geen sprake. Dat maakt het stijgingspercentage er niet minder op. Iedereen beweegt zich hier voort in wandelpas. Langzame wandelpas. Nee, toch niet iedereen. dit stuk van de trail wordt nl. gebruikt voor zowel de 10 als ook de 17km trail en daar zit wel eens iemand tussen die wat sneller kan. Zo worden we door een enkeling wel ingehaald, maar er is één persoon bij die dat met meer dan 2x onze snelheid doet. En die persoon valt dan wel op.
Maar wij blijven klimmen en klimmen. Er lijkt geen einde aan te komen. Ook natuurlijk omdat we in de wandelpas gaan. Als het dan eindelijk een beetje vlakker dreigt te worden gaan we weer verder omhoog. We gaan weer over een single trail langs het stijgende weiland. Ik volg Dorie op de voet en ik weet aan de tijd te zien dat we toch niet zo ver meer van de drankpost af moeten zijn.
Eenmaal boven gaan we even vlak. Even door een paar poortjes en dan een langzame afdaling door een knollenveld. Dorie heeft er nu stevig de pas in. Helaas loopt dit knollenveld ook een beetje af, van rechts naar links, en omdat ik al 2x mijn linker enkel heb verzwikt heb ik nu best wel last van. Onder aan het knollenveld maken we nog een paar lussen en komen we uit bij de verzorgingspost waar we onze zelf meegenomen opvouwbaar bekerjte met water kunnen laten vullen.
Daarna gaan de 9km trailers linksaf, de 17km rechtsaf.
We nemen even wat rust. Peuzelen een druivensuikertje op en vervolgen onze weg.
Eventjes door een bos, een pad door een weiland omlaag en dan weer omhoog een bos in. Dan volgt via een single train een afdaling. Een hele lange afdaling. Dit is toch anders dan vorig jaar. Nu weten we dat er ons nog een flinke bult staat te wachten maar met dat lange afdalen weten we ook meteen dat we ook weer heel veel omhoog moeten. Ik check mijn klokje. Ik ga uit van 7 minuut per kilometer en dan lopen we aardig tegen de 8km aan als we het bos uit komen en langzaam naar links draaien waar de "bult" langzaam opdoemt. Alleen verzwik ik nu mijn rechter enkel net voordat we het bos weer verlaten. Dit keer behoorlijk en ik kan even een vloek en een kreet niet meer inhouden. Dorie vraagt nog wel of we even moeten stoppen maar nee hoor, het gaat best nog wel nu we het bos verlaten en op geasfalteerde weg lopen.
Dorie's tempo omhoog is wat te langzaam voor mij en ik ga haar voorbij met de garantie dat ik boven op haar zal wachten. Deze weg omhoog is me zeker bekend van vorig jaar en ik weet ook dat het steeds steiler wordt, overgaat van heel steil naar nog veel steiler en als je denkt dat je boven bent gaat het nog eens over naar iets minder heel steil. Maar ik dribbel hem helemaal naar boven en eigenlijk niet eens met veel moeite. Misschien komt dat ook wel omdat iedereen wandelt uitgezonderd moi.
Maar zoals beloofd blijk ik, eenmaal bovenaan, wel keurig op mijn maatje wachten.
We gaan nu de laatste etappe in. Niet zwaar maar wel lastig want we krijgen een steile afdaling over losliggend grind en als klap op de vuurpijl komen we ook nog eens een wielrenner tegen die stapvoets omhoog probeert te fietsen. Ook nu ga ik maar in mijn eigen tempo omlaag en wacht Dorie beneden op om meteen achter haar aan te sluiten als ze weer voorbij komt. En daar is-ie weer. Op het zelfde knollenveld als na de start gaan we nu richting finish en daar is-ie weer. De doedelzakkenflierefluiter. Even nog een fotootje maken van hem samen met Dorie en dan ga ik ook maar richting finish. Erop en erover en maar meteen door naar het eindpunt. Dorie volgt.
Omdat ik iets voor Dorie over de startstreep ben gegaan, ga ik nu maar even hard door naar de finish om ons onderling verschil zo minimaal te houden. Dat is met met 1 seconde verschil in de nettotijd dus goed gelukt.
En dan staan we een tijdje in de file eer we onze vlaai en ons half litertje Erdiger acoholvrij witbier in ontvangst mogen nemen.
Neen, dit jaar geen medaille of andere herinnering. Waarschijnlijk is de opvouwbare beker die we meekregen om onderweg te gebruiken bij de verzorgingspost wel tegelijkertijd de herinnering.
We hebben het beter = sneller volbracht dan vorig jaar en ook nu is het weer geen 10km. Volgens de GPS van Dorie pakweg net zolang als vorig jaar, nl. 9,4km. Maar omdat het nu kurkdroog is,vergeleken met de glibberige van vorig jaar is onze tijd sneller. Hoewel.... ik had nog wat sneller gekund maar vandaag was het "Samen uit, Samen thuis". En dat betekent dan meteen dat ik helemaal niet moe ben. Alleen wat last van mijn linkerknie vanwege het omzwikken.
Eindtijden:
Dorie: 1u05:04
Ik : 1u05:03
Na ons biertje en omkleden is er nog even de afterparty: een ijsje bij het pannenkoekenhuis. En dan is het tijd om weer naar huis te gaan.
