Ik heb al stiekem zitten rekenen. Als ik nu eens 8min./km. doe, dan kom ik uit op 128 min. oftewel 2u08. Dat zou al een hele verbetering zijn t.o.v. vorig jaar. Laat ik niet overdrijven, 2u10-2u15 zou al een mooie verbetering zijn. Tenminste met de situatie waar ik me nu in bevind, namelijk met behoorlijke last van kortademigheid en snel in ademnood bij al geringe inspanning. Dat belooft dus wat vandaag.
En zoals afgesproken staat de zwarte VW Golf om 9 uur voor de deur. Onderweg naar het Limburgse pikken we Reinier nog op. Die heeft last van zijn rug en wil zijn 30km-startnummer laten omzetten naar de 16km, als dat nog gaat. Johan blijft bij zijn inschrijving van 30km.
Op de deelnemerslijst heb ik weer heel wat meer GVAC-ers gezien dan voorheen. Trails beginnen dus echt in zwang te raken.
Net over 10 uur parkeren we op de ruime parkeerplaats van het vernieuwde sportcomplex aan de Blooteweg in Beek. De inschrijving is nu op een andere plaats in de kantine. En het is er druk. De rij voor de voorinschrijvingen staat tot in de gang. Het duurt even maar als we dan onze nummers hebben staat de rij inmiddels al tot ver buiten het gebouwtje. Verbeterpunt voor volgend jaar, zullen we maar zeggen.
In ieder geval is er in de kleedkamers voldoende ruimte.
Buiten schijnt de zon volop aan een wolkeloze hemel. Maar de harde wind, kracht 5 koelt alles behoorlijk af. Tenminste, dat vind ik. Bijna iedereen denkt daar blijkbaar heel anders over, gezien de korte broeken, korte mouwen en zelfs alleen singletjes wat overal rondhuppelt. En dan heb ondertussen nog steeds mijn winterjas aan.
Intussen hebben we al met heel wat GVAC-ers wat bijgepraat, wat kiekjes gemaakt en dan is er de start van de 30km. Die fotografeer ik met mijn smartphone, ontspanknop ingedrukt gehouden om zo een lange serie te maken. Mispoes. Hij maakt maximaal maar 20 foto's...
We hebben nog een kwartier voor onze start. De winterjas kan uit en maakt plaats voor mijn windjack en dat over 2 T-shirts heen. Ja, ja, ik ben een koukleum.
Nog even een selfie samen met Dorie en we gaan op pad.
De start is heel anders dan voorgaande jaren.
We lopen nu bijna ¾ baan van de skeelerbaan, om de nieuwe atletiekbaan heen, voordat we het startgebied verlaten. Via een keurig pad steken we de weg over en zitten we al op een zandpad. Langzaam stijgend komen we weer uit op een asfaltweg. Er volgt nog wat asfalt en fietspaden tot we in wat ruiger gebied uitkomen. De zandpaden worden smaller, meer pollenvelden, meer modder. We arriveren op de plek waar ik vorig jaar nog een foto schoot van Anja in de ongelooflijke blub en dus lopen we nu weer naar een stuk verharde weg over het pad met links een sloot en rechts prikkeldraad. Vorig jaar wandelden we hier nog heel voorzichtig en achter mekaar, bang dat we ander niet overeind zouden kunnen blijven in die enorme modderpoel. En dit jaar kunnen we redelijk gemakkelijk nog "hardlopend" het einde van het pad bereiken, waar 2 verkleumde fotografen ons opwachten.
Het veld is intussen helemaal uiteen geslagen. We lopen ergens achteraan. Niet helemaal want ondanks het lage tempo hebben we toch al wat mensen ingehaald. En ik hoef door het lage tempo nog steeds niet te wandelen.
Na een stukje asfalt waar we de modder van onze trailschoenzolen kunnen lossen duiken we weer een smal paadje in en we worstelen weer door modderpaadjes en knollenvelden en langs akkers. En als we dat gehad hebben zien we rechts van ons een flank. "Met touwen waar we mee naar beneden kunnen...", weet ik me nog van vorig jaar te herinneren. Maar eerst maken we nog een bocht over een bruggetje waar Igno staat te fotograferen en dan rechtsaf omhoog wacht ons een trap. De toeschouwers waarschuwen ons dat het glad is en als ik bijna op mijn bek ga en ze er aan toevoegen "... dat ze dat nu bedoelden...", weet ik pas wat ze de eerste keer hadden gezegd. Nee, ik doe mijn gehoorapparaten nooit in tijdens het sporten, en dan krijg je dit nu eenmaal.
Boven aan de trap is het landschap anders. We zitten opeens in het bos. Door smalle bospaadjes kronkelen we tussen de bomen. We weten dat we bij touwen moeten komen. Dat zagen we al toen we langs liepen. En opeens staan we stil. File! Inderdaad. Voor de afdaling met de touwen. En daar staan warempel ook de GVAC-ers Femke, Liesbeth en Frans op het punt af te dalen. Die gaan natuurlijk meteen op de foto. Dorie en ik doen het avontuurlijker. We gaan namelijk niet met de touwen maar gewoon via de flank omlaag. Dat gaat best goed. En dan kunnen we beneden aangekomen nog eens een foto maken.En onder een boom door op naar de volgende hindernis een eindje verderop, weer een touw en verderop nog één, waarvan we er weer één slechts gedeeltelijk via de touwen hebben gedaan. En in teamwork helpen we meteen ook onze mede GVAC-ers met hun afdaling langs de touwen. Met de hoogtevrees van Femke schiet dat niet hard op, maar wij hebben geen haast. We vervolgen samen onze weg. Het GVAC-trio gaat toch wat sneller dan wij, dan ik, moet ik eigenlijk zeggen maar dat maakt ons niet uit. Toch komen we af en toe weer bij elkaar en lopen af en toe zelfs nog samen. De drankpost zou op ongeveer 9,8km staan.Het is inderdaad wel een heel stuk verder dan vorig jaar. De mensen op die post zeggen zelfs dat dit het 10km-punt is. Nog een foto en we gaan weer verder.
"We krijgen nog en steil stuk omlaag....", weet Dorie nog te herinneren, en ja dat klopt. Vorig jaar lag het hier nog bezaaid met allerlei boomstronken. In de verte zien we het GVAC-trio al dalen maar we zijn in no-time bij hen en gaan zelfs voorbij. Zij dalen blijkbaar nog langzamer dan wij. Maar eenmaal weer terug op wat beter begaanbaar terrein lopen ze weer langzaam van ons/mij weg. Het gaat inderdaad nog een keer omhoog en dan weer omlaag, aldus een loper die we om de zoveel tijd weer tegenkomen, en dan zien we de rand van het dorp weer verschijnen. Dan hebben we nog stiekem wat afstand af te leggen, tegen de wind in. Waar ik vorig jaar Anja uit de wind liep, daar schuil ik nu achter de rug van Dorie. En ondanks het lage tempo, ontneemt de lichte stijging in combinatie met die harde wind me echt mijn adem. En volgens mij ga ik ook steeds langzamer. Maar ik wandel nog niet, hoewel ik daar wel erg veel zin in heb. Maar ik zie ook wel dat we er bijna zijn.
We steken de weg over, omhoog naar dat smalle weggetje en dan nog bijna een halve skeeler baan. Mij jasje open zodat ze ook mijn nummer kunnen lezen en ik klok af op 2u19:39, netto.
Tijd voor drank. Cola. En veel, heel veel, want ik heb enorme dorst. Even 4 bekertjes naar binnen en dan nog maar 1 er achter aan met een stuk appelvla. De harde wind maakte het alleen nog maar kouder en het lijkt me verstandiger om de kleedkamer op te zoeken voor een warme douche.
Echt warm was die niet maar wel warm genoeg om lekker te douchen.
Tijd om onze 30km GVAC-ers te zien finishen.
Er zijn er al een aantal binnen. Johan, Karin. Intussen is de zon helemaal weg en ziet het er somber uit. Marjolijn komt binnen. Moe. Het was zwaar. En even later zien we ook Wally over de finishlijn zweven. Maar het is zo koud dat we alvast in de kantine op temperatuur komen terwijl de anderen de kleedkamers opzoeken.
Als ook Johan zijn koffie heeft gehad gaan we terug naar het Brabantse. We hebben het weer overleefd.
