Trimloop - Hight Tech Campus Urban Trailrun 5-10-15km

Vandaag voor mij geen training bij de Vrijbuiters. Als het goed is neemt Dorie mijn honneurs waar. Nee, vannacht (vanmorgen) nog moeten werken tot half 6 en eenmaal thuis nog vlug naar bed om op tijd weer wakker te zijn voor deze Urban Trailrun op de High Tech Campus in Eindhoven.
De High Tech Campus, dan hebben we het hier over het voormalig Nat.Lab. van Philips. Daar waar ik 4 prachtige jaren heb mogen meewerken aan de ontwikkeling van nieuwe chips in de pilot mega-chip fabriek op dit het terrein. WAX heette dat gebouw destijds, maar die is binnen een jaar na de officiële sluiting tot op de grond toe gesloopt.

Nu wordt er sinds enkele jaren, dit jaar voor de 8e keer, een High Tech Campus Eindhoven MTB Challenge gehouden. En dit keer ook voor de eerste keer een High Tech Campus Urban Trail Run. De keuze is 5, 10 of 15km, oftewel een rondje van 5km die je naar believen 1, 2 of 3x mag volbrengen.

Ik had bij inschrijving geen idee wat ik er van moest voorstellen en gezien de overige Urban Trails door het land en in winkelcentra enzovoorts ben ik er ook vanuit gegaan dat het een fun-run betreft. Lekker op je gemak door een bedrijven terrein lopen, door gebouwen, parkeergarages, technische ruimtes en wat nog meer. Daar kon ik dochter Marcia ook wel voor porren. Voor die 5km dan wel te verstaan. En ook kleinzoon Luuk zou dat ook best kunnen.

Iets over twaalven pik ik Marcia en Luuk op en dan op weg naar de High Tech Campus afrit. Inderdaad, we gaan niet richting de Prof. Holst laan maar gewoon via de afrit op de N2 snelweg. Dat was vroeger wel anders. En dan rij je de afrit op, en 2 rotondes verder rij je zo door de open poort het terrein van de Hight Tech Campus op. Inderdaad. Dat was vroeger wel heel anders, met hekken, slagbomen en bewakers in loges. Toen kwam je niet zomaar binnen.

We volgen de opgegeven route naar parkeergarage P0 die speciaal voor ons sportmensen is gereserveerd. Op niveau 3 vinden nog een mooie plek. Niet dat niveau 1 en 2 al vol waren. Nee, die zijn gereserveerd voor, hoe kan het ook anders, elektrisch oplaadbare auto's.

Precies zoals in de mail vermeld staat is de inschrijving en start op 150 meter verwijderd van de parkeergarage. Daar ontmoeten we andere leden van de Meerhovense bootcampclub iMove. Zij zijn meteen ook de reden waarom ik vandaag eens niet in het GVAC geel/groen zal aantreden maar in het iMove Meerhoven24 fel fluorescerend oranje.

Het is prachtig weer. De thermometer in de auto geeft 12ºC aan. En dat terwijl het officieel nog steeds winter is! En ik heb me er al op ingesteld. Ik start met korte broek en 1 T-shirt aan met korte mouwen. Wow!

Natuurlijk moeten we wel allemaal nog even op de foto en van de 3 generaties ook, uiteraard.

En dan is er nog de ontmoeting met 2 oud collega's uit het tijdperk dat we nog samen op dit terrein voor Philips aan het werk waren. George en Ariane. Een leuke ontmoeting met 2 mensen waar ik vroeger ook heel prettig mee heb samen gewerkt.

Ook spreek ik fotografe Connie Sinteur nog. De MTB Challenge heeft ze al gefotografeerd en ze heeft al wat plekken uitgekozen om de lopers vast te leggen. Tegelijk verraadt ze ook hoe de route ongeveer er uit ziet, want dat hebben we nergens van te voren kunnen achterhalen.

Van GVAC tref ik alleen Bea.

De start is niet zo officieel zoals zo veel hier niet het geval is. Dat maakt het alleen al veel gemoedelijker. Voordat er gestart wordt, wordt er blijkbaar nog iets meegedeeld, maar zonder enige vorm van geluidsversterking is daar totaal niets van te horen. Sterker nog, ik denk dat vanaf de 2e rij niemand in de gaten heeft dat er iets verteld wordt. En dan opeens is er een knal en zijn we op weg.

We steken een weg over en komen terecht op een singletrack tussen wat bosjes en vervolgens naderen we de eerste bult, een asfalt weg die volgen mij nergens naar toe gaat, want op het einde moeten we weer van de weg af, langs een stukje ongerept talud omlaag en weer omhoog en nu blijven we even op deze hoogte lopen totdat we weer naar begane grond niveau afzakken. We keren weer terug naar de Campus en over verharde wegen naderen we de eerste parkeergarage. Er zijn 2 in het parkoers opgenomen. We lopen tegen de klok in, in de parkeergarage omhoog, verdieping voor verdieping. Ik loop alleen nog samen met Luuk want Marcia is wat achter gebleven. We stijgen wel met gedoseerde inspanning, rustig aan, elke keer een U-bocht en weer omhoog, zo'n 7 à 8 verdiepingen omhoog. Eenmaal eindelijk boven dalen we via de andere parkeerdekken weer af. Elke verdieping is aan het einde deels afgezet met lint zodat we met telkens een kleine omweg naar de volgens verdieping moeten. Intussen hebben we Helma ingehaald. Onder andere moet ik zeggen want we hebben er stiekem wat meer te pakken gehad.

We verlaten de parkeergarage en gaan verder over het terrein en niet zo ver van de garage gaan we de steigers op langs de vijver. Normaal is het wel even uitkijken maar nu het droog is hoeven niet echt bang te zijn dat het glad is. Intussen zien we ook hier weer fotografe Connie druk aan het werk.

We lopen om de vijver heen en aan de overkant gekomen zien we Marcia nog pas op de steiger lopen. Vóór ons doemen weer een paar parkeergarages op. Ik weet dat er nog een 2e ons te wachten staat maar nu slingeren we eerst om een paar andere parkeergarages heen die de mountainbikers waarschijnlijk wel hebben moeten nemen. Maar uiteindelijk is ie daar dan, onze 2e parkeergarage. We draaien naar rechts de parkeergarage in en ook hier gaan we weer 8 verdiepingen in een vast stijgingspercentage omhoog. Luuk begint het al wel wat moeilijk te krijgen maar blijft toch gestaag volgen. Ik schat dat we zo tegen de 3 km. zitten, laat ik Luuk weten, als ik zie dat we op ongeveer 19 minuten zitten. We pikken weer wat lopers op maar sommige stappen halverwege over van stijgen naar dalen. Wij niet. Wij maken het parkoers helemaal af tot boven aan toe en dan weer lekker naar beneden. En ook nu lopen we weer op andere lopers in en vlak voor het verlaten van de parkeergarage gaan we ze voorbij.

We gaan weer verder over het terrein en als we de verharde weg weer verruilen voor een pad in de bermen, zien we in de verte het wit van de inschrijftent. "Nou Luuk, nog een kilometertje...", moedig ik mijn kleinzoon aan.

Voor ons wandelt een dame. "Maar we zijn er toch bijna....". denk ik nog.

We slaan rechtsaf en ligt links de finish, maarrrr.... daar gaan we nog niet naar toe. In een klein bos is nog een mountainbike cross parkoersje uitgezet die we moeten nemen. We slingeren over een singletrack vol haarspeldbochten. Er schijnt maar geen eind aan te komen. Telkens denken we dat we tegenliggers zien maar nee hoor, het pad kronkelt zo erg dat we elkaar, de voor en achter ons lopende deelnemers tegemoet komen op een ander deel van het parkoers. De dame die we zo juist hebben gepasseerd ziet een paar bekenden en besluit gewoon nog even de weg af te snijden. Hup,even van het ene pad naar het andere. Tja, wat is de waarde daar nu van. Je houdt alleen jezelf voor de gek.

Als we eindelijk het bos hebben verlaten mogen we richting finish. Ook weer stiekem verderaf dan het lijkt maar op 36:29 op mijn klokje lopen we onder de start/finish-boog door.

Heidie is er al en voor een finishfoto lopen Luuk en ik nog maar een keer door de finish.

Luuk is best wel moe maar dit is dan ook geen fun-run te noemen maar toch een hele echte trimloop!

Voor mijn gevoel is de afstand meer dan 5km. Zelf schat ik het op 5,5km. De meetapparatuur van Helma geeft 5,3km aan. Ik zat dus wel in de buurt.

We wachten op de rest. Eerst is daar Helma en daarna Marcia die er op een seconde na 5 minuten langer over heeft gedaan dan wij. George en Ariane volgen weer wat later. Hadden ze onderweg Marcia in een parkeergarage al ingehaald, ze heeft dat een stuk later toch mooi weer goed weten te maken.

Er zijn geen herinneringen of medailles te verdienen. Jammer voor Luuk. Wel hebben we bij de inschrijftent, naast drank, ook recht op een gratis snack. Voor mij een Nuts. Op een muurtje rusten we even uit en laaf ik mijn dorst verder aan de meegenomen bidon met water. Vreemd genoeg is er voor de lopers die meerdere rondes doen verder geen verzorging geregeld en iedereen die toch wat wil/moet drinken, zal dan toch helemaal van het parkoers af moeten en richting inschrijftent lopen om daarna pas weer terug te kunnen naar het parkoers voor de rest van de trailrun.

Van de andere bootcampers stopt Judith er na 2 rondjes mee maar Anne-Marie laat zich nog  voor een 3e ronde door Edwin op sleeptouw nemen. En verdient daar ook nog even een ontbijtkoek mee.

Wij wachten daar niet meer op en gaan terug naar Meerhoven. Wel even lastig om het terrein af te komen als er niets aangegeven staat, maar na een honderd meter in zijn achteruit kom ik uiteindelijk toch op de juiste weg naar de uitgang uit.

Ziekenhuis - Onderzoek Slaapscopie

Vandaag is het dan zover: Onderzoek in het ziekenhuis. Slaapscopie. Lees HIER of HIER wat dat inhoudt. Er wordt ook wel gesproken over slaapendoscopie, maar volgens mij is in beide gevallen het onderzoek hetzelfde, namelijk dat ze met "iets" de keelholte ingaan om te zien wat er zich daar in slaaptoestand afspeelt. Endoscopie lijkt mij daarom een betere benaming,maar what's in a name.....
In mijn dossier van het MMC staat dit onder operaties als:
"Nasopharyngoscopie via oropharynx (slaapscopie)"

Ik moet me om 9:25 melden en de behandeling gaat plaatsvinden om 9:40, route 171 in het Maxima Medisch Centrum in Eindhoven. Ik moet zorgen voor begeleiding en het ziekenhuis verlaten en de weg naar huis mag ik ook niet alleen doen, laat staan zelf auto rijden. Mijn begeleiding bestaat uit vrouwlief en dochter Kathy. We vertrekken erg op tijd. Je weet maar nooit in het verkeer. En dat blijkt ook wel waar te zijn want zodra het spitsuur voorbij is gaan de echte maniakken de weg op. En dat heeft totaal niets met snelheid te maken maar eerder met niet weten hoe je met een voertuig door het verkeer moet manoeuvreren. Toch lukt het ons wel om ruimschoots op tijd in het MMC aan te komen. De parkeerplaats is dan wel al behoorlijk gevuld maar we vinden nog wel een gaatje. Ik denk dat het niet lang meer zal duren of het zal volle bak zijn.

We nemen de lift naar de 1e verdieping en volgen trouw de route 171 en daar aangekomen.... Dat is het dan. Een gang met wat stoelen. Maar waar is dan die balie om je aan te melden? De mensen met wie we de lift deelden zijn er al eerder dan wij en die draaien nu ook wat in de rondte. Ik loop daarentegen de gang in en door en hardop denkend, waar ik die balie kan vinden, als de enige aanwezige, een dame, blijkbaar een begeleider, zich even van haar smartphone opricht en met haar hoofd naar de muur tegenover haar knikt. En daar staat het dan. Dit is de afdeling waar ik moet zijn en ik hoef me niet aan te melden, in ietwat andere bewoordingen. En dus nemen we plaats. Nu komen ook de 2 liftgenoten de "wachtkamer" in en nemen ook plaats.

Een dubbele deur zwaait open en een vriendelijk verpleegster roept meneer Huppeldepup, en de mannelijke

liftgenoot staat op en gaat met Marian, want zo heet ze, verder voor de behandeling. En het is niet veel later en officieel 5 minuten te vroeg als ook mijn naam wordt omgeroepen. Ik mag....

We lopen de gang in. links af en aan het einde links is de behandelkamer. Wij gaan naar rechts,de voorbereidingskamer en verkoeverruimte. Ik mag meteen op een verrijdbaar bed liggen. Nee, ik hoef niets uit te trekken, zelfs de schoenen niet. Na de controle of ik werkelijk ben dan dat ik zeg wie ik ben, volgen de voorbereidingen.

Links wordt een infuus aangebracht, nodig voor de sedatie, rechts de bloeddrukmeter, 2 sensoren op mijn borst, 1 in mijn zij en nu maar wachten. 

Meneer liftgenoot wordt opgehaald. Duimpje omhoog en "slaap ze!".

Pakweg 10 minuten later komt hij terug, nog in diepe slaap. En nu vertrekt mijn buurman. En nadat hij is weggebracht komen dezelfde verpleegster terug maar dan naar mijn bed. Monique en Sandra, stellen ze zich voor, rijden me naar de behandelkamer.

Of ik als ik slaap plat lig of zo schuin omhoog zoals het bed nu staat... Nou nee hoor, gewoon plat en hup even later lig ik plat. Om een vinger aan mijn linkerhand gaat ook een sensor. De behandelende dokter komt zich nog even voorstellen. Geen idee meer wie dat was, en de verpleegster laat weten dat de behandeling gaat beginnen. Ze zullen me in een sedatie brengen, een roes,geen echte narcose en dan in mijn keel kijken wat dat doet als ik slaap. Ze waarschuwt me als het slaapmiddel in het infuus wordt gebracht.

Ik voel een vieze misselijkmakende/geurende stof mijn hoofd in stromen en automatisch sluit ik mijn ogen om dat gevoel te onderdrukken.

Daarna maak ik ze weer op en ben ik weer terug op de verkoeverruimte. Heb ik even met mijn ogen geknipperd en dan ben ik weer terug op de kamer en zijn ook meteen al de sensors van mijn lijf af. Behalve dan die infuus. Die voel ik namelijk nog steeds zitten omdat dit de eerste keer is dat een infuus wat pijnlijk is.

Of ik goed geslapen heb, me goed voel, gaat het?

"Eh, ja...."

Ik mag even rustig wakker worden. Ze komen zo weer bij me om te kijken hoe het met me gaat. Nou ja, ik lig lekker.

Intussen hoor ik aan het einde van de kamer een loser stoere praat verkopen en de heftige antwoorden van de verpleging dat "... dat niet gaat gebeuren en dat hij echt niet moet denken dat hij het zonder begeleiding kan doen, hij niet beseft hoe lang die chemicaliën nog in zijn lichaam werkend zijn en dat ze er alles voor zullen doen om hem.....enz." Echt weer zo'n stoere loser. Wat komt zo'n bal toch hier in het ziekenhuis doen, denk ik dan. Spring toch meteen van het dak af. Loser!

De verpleegster komt weer aan mijn bed voor de controle en alle is in orde. Infuus kan eruit, even rechtop zitten op de rand van het bed. Ai. Toch wel een heel zwaar hoofd. Een kater gevoel. En die vieze geur van dat slaapmiddel in mijn neus.

Ik ben er klaar voor en mag vertrekken. Ik neem afscheid van Marian en vrouwlief vangt me op.

In de foyer ontbijten we samen nog even. Ik heb een bon meegekregen voor een gratis koffiebroodje en koffie maar daarnaast pakken we ook nog wat van die lekkere verse sneetjes dik belegd brood.

We rijden terug naar huis.

Ik voel me gammel. Slaperig. Een katergevoel. En elke keer als ik uitadem ruik ik dat smerig verdovingsspul. Heel vreemd. Niet als ik inadem maar als ik door mijn neus uitadem.

Op voorschrift mag ik ook geen belangrijke beslissingen nemen, over bijvoorbeeld financiële zaken. Die chemicaliën kunnen dat dus ook beïnvloeden. Nou eerlijk gezegd heb ik nergens zin in. Ik voel me gewoon gammel, jetlag. En niet alleen in mijn hoofd maar mijn hele lichaam voelt brak. Ik blijf de rest van de dag gewoon onderuit zitten en doe verder helemaal niets. Ook niets wat met mijn werk te maken heeft. Ik zou eens een verkeerde belangrijke beslissing nemen. Je weet maar nooit.

Nu de uitslag afwachten.
En dan de behandeling.
Als ik op internet rond struin, dan word ik daar absoluut niet vrolijk van van wat ik daar allemaal zie en lees. Ik weet niet of ik daar op zit te wachten....
De afspraak staat al: op maandag 27 maart om 11:50 , in MMC Veldhoven Route 190

Energie en gewicht

Elektriciteit

Stand = 153.971 Verbruik = 66kWh (+5) [9,4kWh/dag]

Het wordt steeds gekker lijkt het. Weliswaar veel wasjes gedraaid maar de wasmachine centrifugeert niet meer, dus misschien is er nog meer aan de hand. Het verbruik is in ieder geval extreem voor een normale week.

Gas:

Stand = 30.038 Verbruik =47m³ (-1) [6,7m³/dag]

Hetzelfde weer als vorige week en dus ook ongeveer het zelfde verbruik. Het lijkt er op dat de lente nadert. Volgend kalender in ieder geval wel.

Gewicht = 82,1 kg (+0,6)

Precies zoals ik verwacht had. Weer wat meer dan vorige week.

Trimloop: Trailrun Brunssummerheid 10,9km

Eigenlijk zouden we gisteren afgereisd zijn naar België voor de Trail d'Ourthe, maar deze trailrun Brunssummerheide ligt toch echt halverwege de weg naar de trail in België. Reden genoeg om de zaterdag over te slaan en vandaag weer richting Zuid-Limburg af te reizen. Alleen gaat dat vandaag niet helemaal als vanzelfsprekend want een deel van de A2 is dit weekend afgesloten en wel van Eindhoven tot en met Weert. Dus moeten we een lichtelijke omweg maken. Dat doen we niet volgens het advies, helemaal over Venlo, maar gewoon bij Someren (Helmond) er af en dan langs het kanaal af richting Weert om van daaruit weer de A2 te beklimmen.

Het is nog steeds hartstikke zonnig weer. En dat in tegenstelling wat allemaal op de weer-apps staan. In Brunssum aangekomen houden we toch nog gewoon de parkeerplaatsroute aan en dat heeft ook wel succes. Het is wel eventjes wachten totdat een gezin zich in hun wagen heeft gepropt, maar daarna mogen wij hun parkeerplaats innemen. Mooi, op amper 5 minuten van de inschrijving en de start. Zo ver lopen was het dus helemaal niet.

Het is nog steeds mooi zonnig maar er staat wel wat wind (kracht 4 volgens de weer-app) en dat doet ons, Dorie en ik besluiten om toch maar een windjack aan te doen. Die kan eventueel altijd nog wel uit.

Even startnummer ophalen. Nee, ik heb geen bevestiging mee genomen maar de naam even opnoemen en dan wordt er even gecheckt op de lijst en wat is dan mijn geboortedatum? Helemaal goe, hier is dan het startnummer. Ja, ja, het is overal wel wat anders, maar zo had ik nog nooit meegemaakt, maar hoe dan ook, het verloopt allemaal soepeltjes en vriendelijk. Zo ook met het inleveren van de sporttas, waar je een bandje om je pols krijgt met je tasnummer erop. Maar daarvoor moeten we ons wel even omkleden en dat doen de heren achter een hek waar sneaky een opening is overgehouden waar we toegang krijgen tot de omkleed-ruimte. Dit is eigenlijk de sterrenkamer, want we zijn ergens bij een sterrenwacht op bezoek. Er staan een tiental stoelen en het is er donker. We bevinden ons tussen de telescopen en posters van hemellichamen en er hangt zelfs een model van de maan aan het plafond te bungelen. Maar het is er nog steeds donker en dat is voor mijn nachtblindheid niet echt bevorderlijk. Toch lukt het me wel, met enige vertraging, me in mijn loopkledij, inclusief de waterrugzak te hijsen

We hebben hoffotograaf Peter al gezien en samen met hem begeven we ons naar het startgebied.

Het valt al meteen op hoe mooi het er hier uit ziet. Om 5 voor 12 schieten we nog wel even een selfie in het startgebied. Die moet uiteraard naar Facebook. Maar het is al een paar minuten over 12 als we er nog steeds staan. Dan zien we eerst een man en daarna een vrouw iets de menigte toespreken. We zien een megafoon en daarmee is ook alles gezegd. We horen verder helemaal niets. Nee dat is niet helemaal waar. Wat we wel horen is: DRIE - TWEE -EEN START.....

We zijn los!

Wel heel traag wandelen we naar de startlijn waar de chip-matten liggen. Hier drukken we pas onze klokje in voor onze eigen netto-tijd registratie. Maar we rennen nog niet. Dat duurt nog enkele meters en dan gaan we, gelukkig nog in een gezapig tempo. We bungelen eigenlijk al meteen achteraan. "Alleen nog 2 honden achter ons", laat Johan nog weten. Maar ach, wij zijn dat wel gewend.

Het parkoers glooit al meteen en het duurt ook niet lang meer of we zijn helemaal niet meer de laatsten.

We slingeren door de Brunssummerheide en het is hier werkelijk een prachtig gebied. Er zitten ook veel meer hoogteverschillen in dan ik had verwacht. Ik heb mijn fototoestel niet meegenomen omdat die zo'n wazige foto's maakt en vandaag gebruik ik mijn smartphone maar weer eens.

De bultjes omhoog blijken toch veel venijniger. Gelukkig zijn wij niet de enige die moeten wandelen. Eenmaal boven aangekomen is het weer genieten van het prachtig uitzicht. Maar niets is hier vlak. Het is wel een heide maar het valt wel degelijk onder het begrip "trail" zoals wij dat kennen, met stevige en/of lange beklimmingen en dito afdalingen. We hebben geluk want er ligt eigenlijk nergens modder. Alleen hier en daar een plasje water waar je met gemak om heen kunt. Wel zijner veel paden alsof je je aan het strand waant. Man, man,wat zwaar. Alsof je de duinen aan de zee aan het beklimmen bent.

Dat wandelen kost wel tijd helaas, maar het is niet anders. We hebben voor vandaag tussen de 1:15 en 1:30 ingeschat.

Als Dorie zegt dat haar GPS de 6km aangeeft, vind ik het tijd om eens flink aan het tuitje van mijn waterrugzak te lurken, Gek genoeg is er van een drankpost nog geen spoor te bekennen. We kronkelen verder door de heide en na de 7km begint de conditie te haperen. Ik heb meer tijd nodig om op adem te komen. Ik maak de dribbelpas wat kleiner. Verlies wel wat op Dorie maar waar het omlaag gaat kan ik weer aanklampen. Voor mijn gevoel (als ik op mijn klokje kijk) zijn we aan de laatste 2 kilometers bezig als ik merk dat de krachten uit mijn benen weg aan het vloeien zijn. En dan kijken we opeens tegen een fikse steile bult aan. Ik moet halverwege even stoppen. Mijn benen willen gewoon niet meer. "Zal ik duwen...?", stelt Dorie voor en dan ga ik omhoog met Dorie die mij tegen mijn derrière aan omhoog duwt. Poehee. En dan moet ik boven nog even de benen wat rust gunnen. Hier is duidelijk wat werk aan de winkel voor de komende trails van dit jaar.

We vervolgen onze weg en komen Peter weer tegen. Het gaat nog steeds maar wel steeds stroever als de boog van de Start/Finish zichtbaar wordt.  Alleen staat die wel helemaal boven aan de heuvel. Leuk zo'n laatste eindsprint 😂 Maar als je de stal ruikt gaat het toch wel iets gemakkelijker. We gaan wel met zijn drieën tegelijk over de finish. Dorie en ik klokken dezelfde netto tijd: 1u25:52 en Johan komt bruto over de 1u16. We zullen het wel in de uitslagen lezen. En daar blijkt dat we er slechts één seconde naast zitten: 1u25:53

Het flesje water aan de finish is zeer welkom en gaat ook rap naar binnen.

De tas ophalen en weer omkleden in de sterrenkamer. Wat heb ik toch een moeite met de duisternis in deze kamer. Alles moet op gevoel gaan en ik ben telkens alles kwijt. Als het uiteindelijk allemaal gelukt is en ik okselfris weer buiten sta gaan we nog even het restaurant binnen voor een versnapering.

|Ik lust wel een Radler met alcohol en als ze dat niet hebben dan maar een koffie. Helaas. Toch maar de Radler zonder alcohol. Dan maar vlug achterover en wegspoelen met een paar slokken thee van Dorie. En nee, dat is echt niet lekker en lijkt niet eens op Radler. Vergelijk het maar eens met een frisdrank en de light variant daar van. Twee totaal verschillende smaken die er alleen van buiten ongeveer hetzelfde uitzien.

Intussen is het weer omgeslagen. Het donker,ziet er guur uit en het begint te regenen. Tijd om naar huis te gaan. Onderweg is de regen alleen nog maar erger aan het worden. Hebben we toch mooi weer geluk gehad tijdens de trail.

Het weer: Tijdens de trail, mooi zonnig maar wel een stevige wind, kracht 4, die vooral op hoge en open stukken te voelen was. De temperatuur is 9º en gevoelsmatig misschien een graadje of 2 minder. Na de wedstrijd is de temperatuur 2 graden gedaald en zonder de zon voelt het meteen ook een stuk onaangenamer aan.

De Vrijbuiters - training

Het scheel weer echt niet zo veel met vorige week. Nu is het bijna kwart over 10 als vrouwlief me uit mijn coma haalt. Een blik op de wekker leert me dat het al weer 10:14 is. En dat op de dag dat ik weer training moet geven. Met een ruk kom ik overeind. "Rustig, rustig, eerst rustig wakker worden, er is nog tijd genoeg", wordt me al op ferme wijze benadrukt. Oké, dan doe het wel even rustig aan, even, een minuutje en dan meteen er tegen aan. Het hele badkamer ritueel in sneltrein-tempo en warempel is het amper half 11 geweest als ik al helemaal klaar ben. Moet ik wel even bij vertellen dat de wekker op mijn nachtkastje ook al 5 minuten vóór staat. Maar ik kan nu ook gewoon alles verder rustig aan doen. Rustig vertrekken en ook de tocht richting De Sprankel in alle rust volbrengen.

En als je geen haast hebt, dan gaat onderweg ook van alles als vanzelf. Geen verkeer waar ik op hoef te wachten, geen zondagsrijders of chauffeurs met hoed op, de standaard slo-mo's, alle verkeerslichten op groen, tjonge jonge. Het gaat wel heel erg soepel vanmorgen. Zelfs nog een keer extra op de rem getrapt, dan maar. Ik zou eens veel te vroeg arriveren 😉.

Voordat ik het pad naar de Vrijbuiter parkeerplaats op draai is Dorie me net voor.

Ik parkeer de Grand Scenic op mijn, min of meer, vaste plek en eenmaal klaar voor de start zie ik dat het wel erg zwart van de Vrijbuiters staat. Het blijkt dat werkelijk iedereen er is, op Jo na, dan. Echt volle bak vandaag. Waarom wordt al gauw duidelijk. Dorris heeft op 26 februari de status van 60-jarige bereikt en die gaat vandaag trakteren.

En als het bijna 11 uur is kunnen we ook al starten, want iedereen is er immers al. En zo leid ik mijn schaapjes naar de 1e stop voor de eerste warming-ups. Het is op zich al best wel niet zo koud, vandaag. Nou is de temperatuur al de hele week best wel hoog en in de dubbele cijfers, maar de gevoelstemperatuur en de behagelijkheidsfactor (!) is door de harde wind toch wel een heel stuk in mineur gebracht. Maar niet vandaag. Dus eigenlijk had ik naast mijn 2 T-shirts gerust dat windjack uit kunnen laten. Maar nee hoor. Het is goed zo. Ik kan het goed hebben. En ook Carla, die vandaag een spiksplinternieuw jasje draagt.

Na de 2e warming-up ronde doen we estafette/wissel loopje, de jongens tegen de meisjes, 3 tegen 4. We vervolgen ons pad deels dribbelend naar de openbare weg voor wat lunges en squats en na een rustig dribbel naar de boerderij in de bocht maken we ons op voor een stukje in eigen tempo terug richting 2e fietspad. We wachten nog even op een auto met paardentrailer die er nog aankomt, maar eenmaal voorbij stopt ze (het is een chauffeuse) en rijdt ze de trailer achteruit de oprit van de boerderij op. Het vrouwelijk deel van de Vrijbuiters vindt dat best wel knap. Tja voor ons mannen is dat een fluitje van een cent, bijna dagelijkse kost. Maar voor de chauffeuse met paardentrailer is het nog niet voorbij. Nee, zij reed niet zomaar achteruit. Welnee, ze was aan het keren. En nu komt ze weer onze kant op en weer moeten we wachten tot ze voorbij is.

Enfin, we hebben door die stuurvrouwkunst een hele poos kunnen uitrusten en dus vertrekken we nu in eigen tempo richting 2e fietspad. Ik geef het voorbeeld, in eigen tempo. En het gaat lekker, kom steeds meer in mijn ritme en eenmaal bij het 2e fietspad haal ik de fotocamera te voorschijn om mijn schaapjes te fotograferen. Ik had alleen even niet in de gaten dat ik zo "hard" ging. Er blijkt nogal een groot gat tussen de herder en zijn schaapjes te liggen. Zo heb ik ze allemaal in ieder geval wel op de foto kunnen zetten.

We vervolgen onze weg en voor de verandering lopen we ook eens een stuk achteruit in wandeltempo. Ook even goed voor de oriëntatie en het rustig blijven lopen. Na nog wat molenwiek- en de Vrijbuiter-oefeningen gaan we in lichte draf weer verder naar het kapelleke/hutje in de bocht voor de beenrek- en strekoefeningen. Daar worden we verrast door de jongste dochter van Monique die even op bezoek komt.

Met wat cooling-down oefeninkjes, met uitleg aan Hans waar precies de schouderbladen zitten, en nog wat gedribbel, komen we maar liefst bijna 10 minuten te vroeg aan bij de afslag naar de kantine. Zeker overal veel te hard gelopen of zo. Ik geloof niet dat ik wat oefeningen heb overgeslagen. En dus lassen we er nog maar een extra omloopje aan vast. In eigen tempo door naar de weg langs Buiten-Jan, linksaf richting De Locht en dan over het fietspad terug naar de ingang van de Vrijbuiters parkeerplaats en dan naar de kantine. Na de laatste ademhalingsoefeningen is het mooi geweest voor vandaag,

Tijd voor het gebak van Dorris. En wat voor gebak! Reuze appelflappen. Die gaan er wel in. Scheelt weer een lunch thuis. 😉
Dat extra rondje lopen heeft ons wel op een totale trainingsafstand van boven de 5km gebracht. Om precies te zijn 5,03km volgens de Endomondo app dan.
En een opmerking over de camera: Die maakt toch wel erg onscherpe foto's vind ik zelf. Had wellicht beter mijn smartphone kunnen gebruiken.

Het weer:
Droog en rustig weer. Bijna geen wind en een temperauur die op 10ºC ligt. Gevoelsmatig misschien een graadje minder.