Door al mijn blessureleed heb ik me niet opgegeven voor dit 2-jaarlijks evenement. De inschrijving was dan ook al lang verstreken toen ik alsnog gevraagd werd om mee te doen met de estafetteloopcross. Er ontbrak nog een teamlid. Helaas, ik ben herstellende van een blessure en weet niet of dat nu wel verstandig is. Met: "maar ik hoef in het uiterste geval maar 1 rondje te lopen en dan doen de andere teamleden de rest wel...", ben ik weer over de streep getrokken. Ik ben zo gemakkelijk over te halen. Overigens was ik toch wel naar Mill vertrokken, gewoon voor de fun en om wat te supporteren. Dat is dan niet voor de leden uit mijn Regio: Zuid, want, helaas, daar heeft ook dit keer niemand zich opgegeven voor deze sportdag.
De snelste weg naar Mill is voor mij toch wel met de Scénic. Nee, het alternatief, eerst met de auto naar Eindhoven, dan met de trein naar Den Bosch en dan met de bus naar Mill....., dan is het rechtstreeks vanuit Veldhoven met de auto in 50 minuten een stuk aangenamer.
Als ik me bij team 7 heb aangemeld en mijn witte polo met blauw rugopdruk "NS Stations" in ontvangst heb genomen, krijg ik van collega Herman ook nog het laatste oranje Olympisch trainingsjasje. Hij was eigenlijk de gelukkige, maar maatje "L" is voor zijn spierbundeltorso toch echt een maatje te klein. En laat ik nu net maatje "L" hebben. Overigens heb ik die ook niet zo lang aan want het is hier bloedje heet in de zaal.
Als om kwart voor 10 het welkomstwoord heeft geklonken, waarbij de geschiedenis van de sportdag nog wordt herhaald, beginnende in Papendal, ja, ja, daar was ik toen ook al bij, en nu in Fitland XL in Mill, met een groeiend aantal deelnemers van 450 tot vandaag, 850, een record aantal, worden we verzocht naar de grote hal te gaan voor de warming-up.
Het is dit keer een andere warming-up dan we gewend zijn. Geen opzwepende muziek waar je op de zware dreunen tekeer moet gaan op aerobics-achtige oefeningen maar dit keer meer in de richting van tai chi. Geen muziek maar wel de zweverige stem van de instructrice. Ik betwijfel echter of je hier nu "warm" van wordt, maar goed, ik heb niet mee gedaan (ik fotografeer) en kan daar dus niet over meepraten.
Maar daarna is de Railsportdag officieel geopend. Dat betekent een run op de startbewijzen voor de clinics en een gezoek wie waar moet zijn en hoe laat voor de diverse competitie-onderdelen. Ik heb inmiddels al in de gaten dat de estafetteloopcross pas na het middaguur plaats zal vinden. Om 1 uur 's middags om precies te zijn. Ik heb dus alle tijd. Blijft alleen nog de vraag wie mijn andere teamleden zijn. Daar kom ik gaandeweg de dag ook wel achter. Het zijn de bevallige jongedame Daniëlle uit regio Randstad Zuid en, de regelmatig in Eindhoven aanwezig om onze administrateur Jos te vervangen, Jan Arnold.
Iedereen is amper op zijn of haar onderdeel aan de gang of het begint te regenen. Eerst wat onschuldig maar dan overgaand in toch wel een echte bui. Ik moet in ieder geval naar binnen om mijn fototoestel te beschermen en tegelijk maar iets meer waterbestendigs aan te trekken. Gelukkig duurt het niet zo heel erg lang en kan ik weer overal wat plaatjes schieten.
Zo tegen twaalven zal ook ik de kleedkamer moeten gaan opzoeken om mijn wedstrijd tenue te gaan verkleden. Kwart over 12 haal ik onze startnummers en championchip op en verdeel deze met de overige teamleden. De nummers en chip staan op naam geregistreerd. We kunnen dus niet meer zomaar een ander het nummer tijdens de cross laten overnemen.
We moeten 12 km. doen over 60 rondes. We spreken af dat we telkens 2 rondjes doen en dan wisselen. Jan starts al eerste, Daniëlle is de volgende en ik sluit de rij. Zo moet ieder 10 keer aan de bak, 10x 400 meters.
Na het startsignaal gaat het veld wel heel erg hard weg. Het lijkt wel een 100 meter sprint. De waterbak is geen enkel beletsel want iedereen springt er gewoon over heen.
Ik heb meteen mijn stopwatch ingedrukt. Alleen de eerste beurten heb ik zo ongeveer geklokt.
De tijden geven wel weer hoe hoog de snelheid van Daniëlle die eerste ronden waren. Hoewel haar tempo toch wel hoog bleef kan ik niet nagaan of dat overeenkomt met bovenstaande snelheid. Als ik naar mezelf kijk heb ik, volgens mij, de eerste 2 beurten afwachtend gelopen. Je loopt nl. al gauw te hard en je moet nog zo veel. Daarbij zijn het toch 400 meters, oftewel een complete laan 1 op een atletiekbaan. Daarna, eenmaal warm gelopen, ben ik er wat meer tegen aan gegaan maar bij de laatste 2 beurten raakt de energie langzaam op en gaan de eerste 200 meters nog wel op tempo maar daarna is het 200 meter vechten tegen de verzuring. Dat ik ondertussen toch nog anderen weet in te halen geeft wel goede moed.
Tijdens één van mijn beurten hoor ik dat de speaker "iets" over mij vertelt. Ik kan niet alles verstaan. Wel of het nu "jim" is of "djim". Helaas heeft Daniëlle er niets van meegekregen. Ook over haar wordt even later wat meegedeeld. Over dat ze een paar maanden op Sabbatical is geweest en daarom vandaag zo goed uitgerust aan de start is verschenen. Wachten op mijn wissel met Daniëlle vraagt de speaker mij nogmaals of het nu "jim" of "djim" is. Jim, natuurlijk. Logisch...
De mannen van Hi-Speed,waaronder Pieter Kemper gaan snoeihard. Het hele veld is al ettelijke malen gedubbeld en als zij finishen moet ieder van ons nog een hele beurt doen. Maar ook voor ons komt de finish in zicht en met 49:45 op mijn klokje hebben we het erop zitten. Toch goed voor een gemiddelde van 14,5km/u. Als ik mijn gemiddelde op 12km/u inschat, wat voor mij op dit moment best hoog is, dan geeft dat wel aan hoe hoog het tempo van de andere teamleden lag.
De sportdag gaat intussen gewoon weer door. De regen die tijdens de estafetteloopccross begon en ook erg welkom was, is nog steeds niet opgehouden. Mijn fototoestel is gedurende de estafette keurig opgeborgen waardoor ik toch enkele mooie momenten heb moeten missen.
Na de welkome douche zwerf ik weer rond over het terrein. Na het ophalen van mijn lunchpakket weet ik niet meer in welke zak ik mijn consumptiemuntjes heb bewaard, dus is het eventjes nog op een droogje zitten.
Als Herman, tijdens de military, met zijn laatste inspanningen een Lada tot het uiterste heeft vooruit geduwd is ook dit onderdeel voor NS Stations afgelopen.
We verzamelen ons op een buitenterrasje. De wind is intussen opgestoken en erg behaaglijk is het hier buiten niet meer. Binnen is het inmiddels ook goed druk, maar op het balkon vinden we nog een groten tafel met voldoende stoelen. Hier rusten we uit, regio Randstad Zuid en dat kleine beetje regio Zuid. Het wachten is op het buffet, om 5 uur. En zo snel als de dag verliep, zo langzaam gaat het opeens als het wachten is op het buffet. Eenmaal open staat er ook meteen een immense rij. Één keer wachten is genoeg en daarom gaat het bord afgeladen vol naar boven. Nee, helaas geen toetjes buffet.
Weer is het wachten. Lang wachten. Op de prijsuitreiking. Half 7 is al lang gepasseerd als Randstad Zuid toch maar alvast huiswaarts keert. Ik sluit me nog even aan bij de andere team 7-leden die zich nog op de begane grond bevinden. Als de prijsuitreiking uiteindelijk plaatsvindt wordt de enige prijs, de immens lelijke wisselbeker, voor de zoveelste keer uitgereikt aan ProRail Blauw die alweer de winnaar zijn van de Railsportdag.
Rest alleen nog het feest. Daar blijf ik niet voor. De over gebleven teamleden hebben geen keus. Liggend op en tussen de bankjes is het voor hen afwachten op de bussen die hen naar Den Bosch terug zal brengen.
Ik moet nog even wat foto's maken van Floortje Smit die voor ons komt optreden. Who the f**k is Floortje Smit ? Nooit van gehoord! Maar ik heb in het programma gelezen dat die van "The Voice of..." komt, dus moet ik wel even een foto maken voor het thuisfront. En nu ik haar gezien heb...weet ik nog steeds niet wie zij is. Voor mij een ONner, lees Ow-En-ner, = Onbekende Nederlander.
En dan is het voor mij ook terug naar Veldhoven met nog wel één tussenstop, namelijk bij een spoors kunstwerk in Mill: Een spoor in de vorm van een kurkentrekker.
