Energie en gewicht

Elektriciteit:

Stand = 148.024 Verbruik = 52kWh (-2) [7,4kWh/dag]

Gas:
Stand = 27.463 Verbruik = 8m³ (+1) [1,1 m³/dag]

Gewicht = 84,5 kg (+2,1) 

Dat gaat helemaal de verkeerde kant op en dat ondanks het verlies van 2 kiezen en een dikke kaak, afgelopen week. En over een week moet ik weer op controle. Dat wordt deze week hard werken om nog vlug wat kilo's kwijt te raken....

 

Trimloop - Salomon Koning van Spanje trail (9km)

Het wordt de 3e keer hier en weer voor de kortste afstand, de Start-To-Trail.

Kwart voor 8 zal ik worden opgehaald maar het is amper half 8 geweest als Dorie al tegen het keukenraam tikt. "We zijn supervroeg vandaag....". Maar ik ben nog niet helemaal klaar. Alleen nog even een grote boodschap doen en dan zijn we op weg. Verwachte aankomst in Gulpen om 9 uur.

Het ziet er somber uit in Gulpen, als Johan de Golf het parkeerterrein op rijdt. In tegenstelling tot vorig jaar zijn er nu nog genoeg parkeer-plaatsen. De nummers ophalen is zo gebeurd, het naar de w.c. gaan niet. Ondanks dat het helemaal niet druk is, staan er voor zowel de dames- als de herentoiletten al lange rijen. Ik denk dat ik straks maar even van het openbare, oftewel het natuurlijke, toilet gebruik ga maken.

Terwijl Johan en Reinier zich omkleden voor hun start om 10 uur begint het zachtjes te miezelen. Als dat maar geen voorbode is van wat er voor vandaag voorspeld is.

Wij wachten nog tot zij van start gaan en als we hen voorbij hebben zien gaan, maken we ons langzaam op voor onze start. Ik loop wel wat rondjes in op het terrein en ik voel duidelijk de training van gisteren in mijn benen. Dat krijg je als je maar zo weinig traint....

We starten net als vorig jaar, weg van de finish en meteen rechtsaf over het pollengrasveld en zo weer terug naar de openbare weg. Dorie is er al meteen vandoor en terwijl de weg begint te stijgen gaat ook Anja voorbij en loopt van me weg. Net als andere keren verlaten we de weg voor het glooiende grasveld met helemaal bovenaan een doedelzakkenflierefluiter. Die zet ik ook nog even op de foto.

Zoals ik al op het parkoers in satelietbeeld-modus heb gezien, gaan we nu niet meer met een haarspeldbocht rechtsaf het bos in maar linksaf. Ik probeer dan wel het parkoers uit mijn geheugen te halen, maar vergeet het maar. We lopen via een single trail en via een poortje een schapenwei in. Het pad gaat over een talud, erg schuin en eindigt weer met een draaipoortje. Intussen heb ik al in de verte naar Dorie gezwaaid. Zij is inmiddels al een behoorlijk eind uitgelopen. En Anja is al een aardig stukje op mij achter geraakt. En dan: File...! Het duurt even eer de groep lopers waar ik nu achteraan hang door het eenmans-draaipoortje heen is. Even omkijken waar Anja gebleven is, een kiekje maken en mijn weg vervolgen.

De weg is nu redelijk gemakkelijk. Niet echt steil of zo maar af en toe wel smal. Het wordt een stuk smaller als we al dalend het bos in duiken. Echte single trails waar  inhalen nauwelijks te doen is. Toch moet ik wel want het tempo voor me is lager dan dat van mij en op de schamele stukjes waar ik denk dat het moet kunnen ga ik voorbij. Dan is te zien wie de echte ervaren lopers zijn en wie niet. De eersten maken meteen een extra stapje opzij als ik voorbij ga, de laatsten gaan nog het liefst op het laatste moment nog voor je lopen zigzaggen.

De gemakkelijke stukken zijn nu voorbij. Na wat pittige afdalingen gaan we over naar behoorlijk pittige steile paden en ook nog behoorlijk lang. In het begin kan ik nog heel wat anderen verschalken door hardlopend omhoog te gaan maar uiteindelijk moet ook ik toch in de wandelpas, gewoon omdat het misschien nog wel sneller gaat dan "hardlopend".

    Foto: Tjarda Rent
Boven aan weer zo'n raar pad, single trail, maar wel bezaaid met poep van, ik weet niet wat. Het gaat op en neer en weer omlaag en ik weet even niet meer precies waar we zijn. Als ik mijn klokje moet geloven en ik uitga van 7 minuut per kilometer dan moet ik nog zo'n 3 kilometer als we weer aan de voet van een, wat later blijkt, hele lange klim, staan. Nee, dat gaat niet hardlopend. Dat is veel te steil omhoog en iedereen wandelt. Ik wandel blijkbaar sneller want ik pik ook nu weer enkele voorgangers op en dan komt Dorie weer in beeld. Nog een paar trappen omhoog en boven aan een flank zit ik zowaar al vlak achter haar. Het daalt weer en we moeten weer met trapjes omlaag. Samen kiezen we er voor om naast de trap af te dalen. Dat gaat sneller, maar bij de laatste trap kiest Dorie toch voor de trap terwijl ik naast de trap afdaal. Dat gaat een stuk sneller en dan zet ik er meteen ook maar aan want we gaan weer omhoog. Nee, ook nu gaan af en toe de wandelschoenen aan maar eenmaal boven, komen we al in de buurt richting finish. Ik weet dat we nog die gevaarlijke met losse stenen bezaaide steile afdaling krijgen. Eenmaal beneden is het rechtsaf, weer over het graspollenknollenveld waar we ook over gestart waren, maar nu in tegengestelde richting, op naar de finish. Ik klok op de meet 1u03:15. Dorie komt 49 seconden later binnen op 1u04:04 en Anja uiteindelijk in 1u09:46. Allemaal op mijn klokje, uiteraard. Het is nu nog afwachten wat de officiële tijdregistratie aangeeft en of die ook de netto tijden kent.

                    Foto: Tjarda Rent

 

Aan de finish een medaille (niet zo mooi als die van 2 jaar geleden) en achter de finish de halve liter alcoholvrije Erdinger met een stuk Limburgse vlaai. Helaas en hoe bestaat het, heb ik nu even geen zin in een stukje vlaai. Toch nog wat moe en de Erdinger bevalt me beter.

Omdat ik het behoorlijk koud heb in mijn, inmiddels, doorweekte kleding en ook Anja de kippenvel op haar lijf heeft staan, gaan wij alvast naar de auto om ons om te kleden.

Dorie blijft wachten op de finish van Johan en Reinier. Eenmaal omgekleed kom ik ook even een kijkje nemen maar kan ze niet vinden en dus ga ik maar terug naar de auto nadat ik eerst nog een broodje hamburger heb gescoord. Wel Joop S. nog even gespot. Hij was wel tevreden.

Als iedereen terug is bij de Golf blijken ze ongeveer 2 uur en een kwartier over de 19km gedaan te hebben. Wel heeft Johan bij een verzorgingspost zijn hoofd gestoten aan een pijl. Blijkbaar heeft dat ook behoorlijk gebloed waardoor zelf zijn ogen onder het bloed zaten. Nu is daar niet zo veel meer van te zien dan een grote plek boven op zijn hoofd waar wat vel ontbreekt.

We rijden terug naar het Brabantse terwijl het weer steeds somberder wordt. Eenmaal thuis in Veldhoven is het nog wel droog maar dat duurt niet zo lang meer als de hemelse sluizen toch opengaan. Intussen is Bart vd V. in Gulpen ook voor zijn 37km gefinisht in 3u18 en heeft hij de laatste 10 minuten in de stromende regen afgelegd. Hebben wij meer geluk gehad.

Het weer:

Somber, nog droog en nauwelijks wind. De temperatuur ligt rond de 12ºC terwijl die voor het gevoel een graadje lager ligt. Eigenlijk wel goed loopweer maar geen echt trailweer. Voor mij is het goed zo.

Update: Mijn officiële uitslag:

Zodra er misschien nog foto's verschijnen, zullen deze hier nog aan toegevoegd worden.

Vrijbuiters - training met Jo en Lina

Vorige week was ik er niet. Het was toen verstandiger om mijn kaken even rust te gunnen na de ziekenhuis extractie van 2 kiezen die de tandarts zelf niet meer kon trekken. Dorie houdt vandaag Bets, echtgenote van Jo, gezelschap en daarom is Jo er vandaag wel bij. Maar ook Lina is present na een lange tijd van afwezigheid.

Zoals gebruikelijk als ik er ben, dan geef ik ook de training. Vandaag zijn we naast Jo en Lina ook met Riet en Germaine. Herman en ik vormen de rest van het herendeel.

Ik pas de training wat aan Jo aan. Zo doen we de warming-up oefeningen niet lopend maar op de oude 1e stop van "vroeger" en lopen we ook niet helemaal door tot aan de 2e bocht maar doen we stukken wandelend. Wel natuurlijk het intensieve heen-en -weer-gedoe. Verder de nodige loopstukken.

We zijn een minuutje te laat terug bij de kantine, maar we zijn ook een minuutje later vertrokken, zullen we maar zeggen.

Bij de koffie trakteert Germaine ter ere van haar 76e verjaardag afgelopen maandag. Inderdaad, op Koningsdag.

Het weer:

Zonnig, maar desondanks toch nog wat frisjes. Beter gezegd, het ziet er warmer uit dan het is. Toch goed voor korte broek en korte mouwen, maar ik had nog wel een longsleeve onder  mijn T-shirt aan.

De temperatuur ligt rond de 10ºC en het waait lichtjes.

Dagje Dierenrijk met Damian, Kay en Jason

Dat hadden we namelijk Damian en Kay nog beloofd, een dagje naar de dierentuin. En laten we vandaag nou, tijdens de meivakantie, de 2 jongens een dag te gast hebben. Dus wij alle afspraken op zij gezet en maar meteen de oude belofte naar boven gehaald. Met de agenda vol kortingsbonnen van de postcodeloterij valt al gauw de keuze op "Dierenrijk" in Nuenen.

€ 10,00 per persoon i.p.v. € 18,00 en daarbij is het ook nog bijna om de hoek. Wel even checken of "Dierenrijk" nog wel bestaat, na al die berichten over faillissement en zo. Ze leven nog (steeds) en daarmee is de beslissing voor vandaag definitief. Eén wijziging nog. De jongens willen graag Jason mee, maar dat kan alleen als Kathy ook nog over die Postcode agenda met kortingsbonnen beschikt, want nog eens € 18,00 neertellen voor één extra dreumes is totaal niet meer in verhouding. Maar we hebben geluk en zo vertrekken we met zijn vijfjes richting Nuenen.

Daar aangekomen lijkt het, zo te zien aan de parkeerplaats, vooralsnog niet zo druk. Het is intussen wel al mooi weer. De zon doet al zijn uiterste best. Alleen de wind koelt toch nog behoorlijk af.

Wat dat betreft zijn de jassen nog steeds welkom.

Vrouwlief doet het kassa werk. Inclusief € 6,00 voor de parkeerplaats en voor iedereen een boekje en plattegrond is het begin van de extra kosten alvast gemaakt.

Onze entree in de dierentuin gaat met een hoop herrie gepaard. Een hoop herrie veroorzaakt door de papegaaienkooi direct bij de in-, c.q. uitgang. Ondanks dat hij zelf gewend is om heel veel herrie te maken, houdt Jason nu wel zijn handen tegen zijn oren. Hij is dus blijkbaar niet doof...

Na een ritje met de schilpaddenstoelenkarretjes beginnen we onze tocht door de dierentuin. Dierenrijk noemt zichzelf ook wel een kinderdierentuin. Dat heeft er mee te maken dat de dierentuin uitermate geschikt is gemaakt om met kinderen naar deze dierentuin te gaan en dus niet zo zeer over de kinderen, de jongen, van de dierentuindieren. Dat is ook wel te merken aan de vele kinderattracties tussen de dierenverblijven. Overal staan schommels, klimtoestellen, springkussens, glijbanen  en speeltuintjes. Het lijkt wel één grote, wijd verspreide speeltuin met daartussen ook wat wilde dieren. Op zich leuk voor de kinderen maar opa en oma moeten toch geregeld de jongens van de speeltoestellen rukken en ze er aan herinneren dat we in de dierentuin zijn.

Het is een mooie dierentuin. Het zier er goed verzorgd uit. De dieren nemen het er goed van, zo in het zonnetje. Daar hebben wij dan weer helemaal niets aan. Alles ligt te slapen en of te zonnen. De leeuwen, de cheeta's, de tijgers. De beesten die wel actief zijn, zijn de dieren die, tegen betaling, door de bezoekers (bij)gevoerd mogen worden.

De lunch-stop is bij de "Halte", een soort bushalte-achtige friettent waar het geringe aantal tafeltjes al gauw bezet zijn. We vragen ons af hoe het zou zijn als het wel druk is. Ook het frietje met frikandel gaat via een draadloos belsysteem, je weet wel, zo'n schoteltje die gaat zoemen met flitsende LED-lampjes. En dat voor maar één frietje en een frikandel waar we stiekem toch een kwartiertje op moeten wachten. Nee, het is niet druk, maar ze moet het wel alleen doen en ze doet haar best. De puntzak friet is wel lekker groot en de mayonaise is zelfbediening dus daar komen we niet te kort aan.

Na het 2e deel van de dierentuin sluiten we af bij de grote speeltuin. Eerst buiten, waar Jason ons even uit het oog verliest, en daarna nog binnen. Kunnen opa en oma lekker rustig in de strandstoelen (strandkorven, zoals ze officieel heten) onderuit, terwijl het grut in, over, door en onder het klimparkoers zich zelf vermaken. Als het tijd is om naar huis te gaan blieken we nog even in het souvenierswinkeltje. Nee, tegen die prijzen, daar gaan we geen geld aan spenderen, ondanks de krokodillentranen van Jason. Zijn we mooi om 4 uur weer in Meerhoven bij de papa van Jason. Een half uur later staat de mama van de andere 2 jongens al weer voor de deur.

Zo. Weer een vermoeide dag achter de rug. Maar wel weer een leuke.

Dat heb ik weer: een vetnek....

Zit ik afgelopen woensdag samen met Kathy in de VIP-lounge van Pathé in afwachting van de film de Avengers te smikkelen en te smullen van de hapjes als ik wat stijfheid voel in mijn nek. Ik voel automatisch aan mijn rechterkant en voel dat het wat dikker is. "Zie je dat mijn nek wat dikker is?", vraag ik nog aan Kathy, maar die schrikt als ze me aankijkt. "Wow, jouw gezicht is helemaal dik...!". Wat er aan de hand is, of ik een allergie aanval heb? vlug tovert ze haar iPhone te voorschijn om een foto te maken. Ondanks dat ik zie dat het toch erger is dan dat ik het aanvoel vraag ik toch maar om het mijn Samsung S4 over te doen. Die foto's spreken toch wel duidelijk boekdelen. Op mijn hele rechterkant zit een hele bobbel. Van ter hoogte van mijn oren tot in mijn nek onder de kaak.

"Nee, het doet geen pijn. Wel stijf, door de zwelling, denk ik....".

De (geschrokken) dame achter de bar wikkelt op mijn verzoek wat ijs in een theedoek om dat tegen de zwelling aan te doen. En terwijl ze toch even overleg pleegt met de BHV ga ik weer verder met de hapjes.

Nee, daar kan het niet aan liggen. Die hapjes eet ik altijd al. Ik eet trouwens altijd al alles wat los of vast zit en er nog nooit iets aan overgehouden. Overigens is de zwelling alleen rechts. Bij een allergie zou dat algemeen zijn en dan sowieso ook aan beide kanten. Het enig wat vandaag onbekend is, is een stukje kaas wat overigens heel gewoon smaakt. Maar nee, Kathy vindt het niet wijs om daar nu toch verder mee te gaan en dus laat ik dat ene stukje dit keer maar liggen.

De film begint zo en daarom beginnen we alvast met het inslaan van "proviand" voor tijdens de "Avengers, Age of Ultron". De bardame zorgt nog voor een nieuwe, droge theedoek met ijs en sjouwt zelfs onze "proviand" mee de IMAX-zaal in. Pas als we helemaal gesetteld zijn, alle drankjes, hapjes en ijs links en recht van ons,wenst ze ons een fijne filmavond en verlaat ze ons. Wat een service!

Voor de film begint maken we nog een selfie met IMAX-brillen op. Die wordt meteen gepost op Facebook. Ik kom daar eigenlijk pas bij thuiskomst achter en dan zie ik ook meteen hoe dik mijn nek is aan mijn rechterkant, en dat nog wel terwijl ik juist met mijn hoofd naar links buig....

Gisteren, en de zwelling is, mede door dat ijs behoorlijk gekrompen maar na enkele uren aan het werk toch weer in omvang gegroeid. Voor mij het sein om toch maar voor vandaag een afspraak te maken met de huisarts. En dat ondanks het tegensputteren van de telefoniste die vindt dat het het vandaag best wel eens al over zou kunnen zijn. (Moraal van dat verhaal: als de telefoniste van het gezondheidscentrum vraagt waar ik voor kom dan is dat een zaak tussen de dokter (met beroepsgeheim) en mij!)

En vandaag zit ik er dan, in de wachtkamer, te wachten op mijn afspraak van 9:40u.

Niet de dokter haalt me op maar een co-assistente. Of ik daar bezwaar tegen heb? Nou, nee, maakt mij niet uit. Maar als ik mijn verhaal doe over die zwelling, ondersteund met de selfies en met het verhaal dat ik zo'n dikke 20 jaar terug ook al een paar keer dergelijke zwellingen gehad heb waarvan 1x als "de bof" werd gedefinieerd en 1x niet zeker als "de bof" maar wel dezelfde klieren, moet ze toegeven dat ze dit fenomeen toch niet kent en dat de dokter toch even geraadpleegd moet worden. Als die komt opdraven moet hij toegeven dat die zwelling wel extreem is maar zelfs als het "de bof" zou zijn, hij daar alleen een uitstrijkje van achter in de mond kan doen t.b.v. een melding van "de bof". Er is verder geen medicatie voor dan koelen met ijs en eventueel paracetamol bij pijn. En daar moet ik het mee doen. In ieder geval staat dit geval nu in mijn digitaal medisch dossier. Je weet maar nooit.

Overigens: Goeie film, die "Avengers, Age Of Ultron", als je van dat soort fanta-films houdt...