Darmonderzoek - de behandeling

Donderdag is het al vroeg op. Moet wel want om 6:00u moet ik weer beginnen met een uur lang laxeermiddel drinken. Weer een hele liter. En dan vervolgens nog minstens een liter helder vocht.

Ik check mijn horloge en die zegt dat ik maar dik 2 uur zou hebben geslapen. Vlak voordat ik daadwerkelijk op sta staat ie op 4u50 en dat klink meer reëel.

De laxeermiddel gaan er in grote teugen in. Ik kan er maar vanaf zijn. Het eerste uur is dan ook zo voorbij. En er volgen weer de heldere dranken. Water, thee, appelsap, man man, wat heb ik er moeite mee om al dat vocht weg te krijgen. Ik doe er wat langer over dan dat ene uur. 

Ik neem nog een uitgebreide douche. Na al die wc-bezoeken voelt dat niet alleen lekker fris maar ook broodnodig.

Niet veel later staat Kathy al voor de deur.

Afgesproken is, om half 11 vertrekken en dat doen we ook. Met het pak sneeuw wat gevallen is, zijn niet alle wegen begaanbaar gemaakt en daarom is vroeg vertrekken niet verkeerd.

Bij het Catharinaziekenhuis zetten ze me voor de ingang af. Een vlug kusje en dan ga ik naar binnen.

Eerst naar de loketten voor controle op corona en beantwoorden van een vragenlijst daaromtrent. Ook dat ik me moet melden om een ziekenhuispasje te laten maken omdat ik die nog niet heb. "Nee...", laat ik weten want: "...ik heb nu een behandeling en vorige week gaven ze mij aan dat het pasje niet nodig was..."

En daarom mag ik naar boven. Route 411 op de 2e etage.

Ik meld me bij het loket. En weer dezelfde vragen en weer dezelfde antwoorden. Oké, ik kan ook gewoon liegen. Ik zal echt niet de eerste zijn. Dat blijkt ook wel want een paar dagen na vandaag zal blijken dat er in dit zelfde ziekenhuis een corona-uitbraak heeft plaatsgevonden. Maar liefst 30 besmettingen op de afdelingen hart- en vaatziekten. Gelukkig hoef ik daar niet te zijn en ligt dit verhaal nog in de toekomst en kan ik het nu nog niet eens weten... 😒

Ik mag plaatsnemen in de wachtkamer (B).

Niet lang daarna word ik al opgehaald door een gemaskerde blondine. "Cindy...", stelt ze zich voor.

Ze loodst me naar een, best wel grote, zaal met, ik denk wel, 12 bedden. Of waren het er nu 16?

Maakt niet uit. De bedden staan 2 aan 2 tegenover elkaar geposteerd en op diverse bedden liggen mensen (nog) te slapen. Mannen en vrouwen door elkaar.Elk ineen eigen bed. Dat dan weer wel.

Ik mag helemaal naar achteren, bij het raam. Cindy legt me uit waar ik mijn kleren kwijt kan (op die van haar.... 😂😂) en dat ik mijn onderlichaam moet ontkleden en op het bed moet gaan liggen. Ze laat zien dat er een laken ligt waarmee ik me dan kan bedekken. Ze sluit de gordijnen om me heen en wacht "buiten".

Ik leg eerst mijn telefoon en bril maar alvast in de kluis. Eerst nog eens kijken hoe dat werkt. Dan begin ik met strippen. Cindy bliekt even door een spleetje om te zien of ik al klaar ben maar nee, de onderbroek moet nog uit en ik mag mijn sokken aanhouden. Eenmaal op bed leg ik het laken over mijn edele delen en als de boel veilig is komt Cindy me nog een keer extra onderstoppen. Ja, ik mocht blijkbaar gewoon helemaal onder de dekens kruipen. 😊

Terwijl rechts van me een broeder komt staan om me weer wat vragen te stellen, begint Cindy met het aanbrengen van het infuus in mijn linkerarm. 

Ik laat de broeder weten dat ik mijn gehoorapparaten niet in heb en het misschien niet allemaal kan verstaan. Hij zal er rekening mee houden en desnoods wat harder praten, zegt hij, 2x... 😂

En weer zijn het vragen die ik ook al eerder heb beantwoord. Zekerheid voor alles. Je weet maar nooit.

De broeder is klaar, Cindy is klaar en meteen word ik al weggereden. Dat gaat allemaal erg rap.

Naar de behandelkamer is maar een klein stukje. Ik heb dat wel eens anders mee gemaakt, dat ik naar een andere kant van het ziekenhuis gereden werd, enkele verdiepingen hoger met de lift en dan nog  weer een stuk. Een hele reis op zich en ook een hele gewaarwording om zo liggend door een ziekenhuis te worden rond gereden. Maar nu dus niet.

Eerst een voorruimte en dan in de behandelkamer.

Of ik op mijn linkerzij wil gaan liggen.

Ik krijg een oxipulsemeter om mijn rechter wijsvinger en de infuus wordt aangesloten.

Ik zie een grote monitor staan. Daar zal straks te zien zijn hoe het er van binnen uit ziet, ga ik vanuit. Dat kon ik destijds tijdens mijn hartkatheterisatie ook goed volgen. Maar vandaag dus niet want ik heb gekozen voor een roesje.

De dokter komt aan mijn bed. Stelt zich aan me voor, vraagt hoe het met me is en neemt meteen mijn bloeddruk op. Ik laat hem weten dat ik best gespannen ben en ja die bloeddrukmeting... Hij geeft ook aan dat dit niet een reële bloeddrukmeting is maar ze kunnen er toch wel iets mee. Ik zie nog net 153 staan...

Hij legt in het kort nog uit wat er gaat gebeuren maar ik voel al dat het slaapmiddel het infuus in stroomt. Ik kan me alleen nog herinneren dat er iemand met iets aan mijn achteruitgang frunnikt en ook een momentje waarop de dokter zegt dat het allemaal gelukt is, het er mooi schoon uitzag en er 2 poliepen verwijderd zijn, maar ik word pas echt wakker als ik weer op mijn parkeerplaats in de slaapzaal lig. Wakker, omdat ik gevraagd wordt of ik koffie of thee bij mijn ontbijtkoek wil... Koffie it is...

Het duurt nog wel een minuut of 5 eer ik weer zo ver wakker ben dat ik aan de ontbijtkoek kan beginnen en nog eens 5 minuten eer ik de ontbijtkoek uit de kindveilige verpakking heb weten te wringen, maar dan is het ook zo op. Ook de koffie. Nog even na dutten en dan vragen ze me of ik zover ben om me aan te kleden en klaar ben om weer naar huis te gaan. Ik bevestig dat en hup, de gordijnen gaan weer dicht.

Ik voer mijn omgekeerde striptease uit, pak mijn telefoon en bril, check of ik echt niets vergeten ben, neem nog een paar foto's van het plaats delict en ik ben klaar voor vertrek.

Het gordijn gaat open en Cindy neemt me aan de hand mee naar de deur van de slaapzaal. We nemen innig afscheid van elkaar en zwaaien elkaar nog na en ik begeef me weer naar wachtkamer (B). Volgens mij slaap ik nog half. Het lijkt alsof ik alles droom... 😂😂

Ik bel vrouwlief op. Ik ben zover. Alles ging goed, 2 poliepen verwijderd, niets aan de hand, het ziet er allemaal goed uit. Ze komt me zo ophalen.

13:20 Op de klok als ze me komt ophalen. Ik had haar wel herkend, uit duizenden, ondanks dat mondmasker. Ze neemt me mee naar buiten. Op de parkeerplaats staat Marcia al te wachten. De slagboom staat open en we hoeven we geen parkeergeld te betalen. Dat was vorige week toch anders (€1,20)

De middag gebruik ik thuis voor het bijkomen van de ochtend.

Voor het avondeten doe ik het nog maar even rustig aan. Een lichte maaltijd. Nou ja, een half bordje stamppot met biefstuk is toch ook licht..?

En dan ga ik lekker relaxen in mijn mancave. De verduistergordijnen dicht en een spannende film op, volume op 30 😵.

Gaat halverwege de film, de telefoon. 

Even de film op pauze.

De dokter. Even nog uitleggen wat hij al eerder aan mijn bed heeft verteld. En inderdaad, weer hetzelfde verhaal, maar ja, ook ik was nog in een roes of roesje... en dan is hij ook niet helemaal zeker of, en in hoeverre zijn boodschap is overgekomen. In ieder geval zal ik vrijdag de 19e telefonisch nog de definitieve uitslag krijgen, als de poliepen onder de microscoop zijn bekeken.

Ik zet de film weer aan.