En we zijn er best ruim op tijd en ook gewoon op tijd worden we opgeroepen.
De uitslag van het longfunctieonderzoek was goed te noemen.
In tegenstelling tot de test in september 2018 en die van begin dit jaar in januari waar het resultaat rond de 80% lag, blijkt bij deze laatste test dat ik bij de 1 seconden uitblaastest weer 100% scoor. Dit is overigens herkenbaar bij astma, aldus de longarts. Resultaten variëren blijkbaar. Dat kan goed zijn want mijn ademhalingsproblemen variëren ook nogal en sterk afhankelijk van het weer, zo lijkt het althans.
Op de CT-scan is gelukkig niets bijzonders of afschrikwekkends te zien. De luchtpijp in één van de longen is wat verwijd. Dit kan tot gevolg hebben dat het hoesten wat moeilijker kan gaan en ook dat het moeilijker kan zijn op slijm op te hoesten. Over het algemeen zal ik dat zelf niet gauw merken.
Verder zijn er een paar vlekjes te zien wat in feite littekens zijn, kalkafzettingen t.g.v. de tuberculose waar ik 56 jaar geleden voor in het sanatorium heb gelegen. Dat heeft nu verder geen invloed meer.
Of ik de Foster nu 3x per dag gebruik en wat daar van het resultaat is...?
Nou, eerlijk gezegd heb ik het wel eens vergeten want die 3e keer zo midden op de dag gaat vaak aan me voorbij.
En op de volgende vraag kan ik alleen melden dat ik nog geen afspraak heb gemaakt met de ademhalingstherapeut. Gewoon nog niet aan toe gekomen door de vakanties.
Volgende stap is dan toch snel een afspraak maken met die ademhalingstherapeut om te zien of ik met andere ademhalingstechnieken wat beter adem. Nu is het nog zo dat ik vaak al 's morgens bij ontwaken al merk dat het hem vandaag "niet gaat worden". Dan voel ik al dat ademen moeizaam gaat. Sterker nog, dat ik moe word van het ademhalen en daarom maar heel oppervlakkig ga ademen met af en toe een flinke zucht naar lucht. Zo ook met hardlopen, als het lekker gaat en ik wil wat sneller, dan krijg ik neiging tot kokhalzen en moet ik gewoon even een paar stappen terug en beslist niet sneller gaan. En dat alleen vanwege de ademhaling.
En dat zijn nu typisch de dingen waar wellicht wat verbetering in te halen is.
Wat ook gedaan kan worden is een inspanningstest. Op de fiets met een masker op en eventueel aan het einde bloedafname om de hoeveelheid zuurstof te meten en zo. Dat wil ik wel het liefst, uiteraard, want duidelijk is dat al met geringe inspanning, en niet alleen bij hardlopen maar met allerlei inspanning, ik al snel in ademnood kom.
De afspraak daarvoor maken we bij de secretaresse en omdat er iemand uitgevallen is kan ik morgen vroeg om 5 voor 9 al terecht. En aansluitend de uitslag.
Heel fijn, want van al dat wachten word ik ook moe...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten