Als ik de uitslagen van de 2013 editie bekijk, zie ik dat de afstanden toen korter waren.
De lange trail komt niet verder dan "slechts" 19,5 km. terwijl de korte afstand op om en nabij de 14km. ligt. Ik heb de afstanden teruggerekend aan de hand van de gemiddelde snelheden en de tijden per kilometer zoals die op de uitslagen van 2013 vermeld staan. Gezien die kilometertijden moet het parkoers wel stevig zijn. Zo zie ik Rian van de Burgt met een gemiddeld tempo van 5:09 per kilometer rond gaan. Zowat een minuut langzamer dan we van haar gewend zijn. Dat belooft dus wat.
Ik kan het nu nergens meer vinden, maar het zou zo maar kunnen zijn, dat de limiet voor de 15,8 km. op 2½ uur ligt. We verwachten al dat we hier en daar in wandelpas zullen gaan en zo te horen zitten er ook nog trappen in het parkoers. Dat samen met de slo-mo-start gaan we uit van 2 uur, wat nog geen 8km/u gemiddeld zou betekenen. Dat lijkt langzaam, maar wij weten inmiddels ook al wat een trail betekent.
Om kwart over 9 stopt de Ford Focus voor de deur. Joop voorin. Een heel klein uurtje later rijden we al in Beek rond op zoek naar een geschikte parkeerplaats. Er zijn voldoende parkeerplaatsen, was verteld, maar wij moeten nu eenmaal voor de deur parkeren. Enfin, dat lukt redelijk aardig.
De startnummers uitreiking gaat op alfabetische volgorde van voorinschrijving en dat schiet lekker op.
Het aantal GVAC-ers dat vandaag meedoet is best groot te noemen. Zeker op een loop zo ver van "huis", voor Brabantse begrippen. We zien ze even later allemaal ook arriveren.
Het zijn Nicole, Marjolijn, Evert, Wally, Karin, Rinie, Perry en Jürgen. Samen met Johan, Joop, Dorie en ik zijn we met zijn twaalven. De namen in het rood doen de lange trail.
De lange trail start om 11:00u. en wij precies 15 minuten later.
Op "Je wilt toch niet de rode lantaarn zijn", van Dorie, antwoord ik, dat dat nog lang niet zo ver is, terwijl ik een blik naar achteren werp. Maar het is wél zo. Achter ons, alleen nog maar fietsers met oranje hesjes. Slecht één man loopt nog tussen ons in en "that's it...".
Ik troost me met de gedachte dat het nog ver is en er nog van alles kan gebeuren. Nou, binnen de eerste kilometer zijn we de eerste 2 al gepasseerd en op de eerste weiland heuvel pikken we er nog een paar op. Dat klinkt heel stoer, maar nog voor de 2e kilometer teneinde is hebben toch al heel even moeten wandelen. De modderklei in combinatie met het natte gras maakt het een glibberig spoor omhoog. En het wordt nog erger. Is het niet de modder of knollenvelden, dan is het wel en vooral de steile en vooral lange zandpaden omhoog. Mijn ademhaling kan het absoluut niet bijbenen Ik weet al niet meer hoe vaak ik heb gewandeld als Dorie me de moed inspreekt dat we bijna aan de 4km. zijn. Gelukkig kan ik omlaag wel wat goedmaken. Niet zo goed als wanneer ik in conditie ben maar in ieder geval met wat meer tempo. Intussen heeft Dorie mijn fototoestel maar overgenomen. Ik kom er toch niet aan toe.
Het gaat zigzaggend omhoog maar ook weer omlaag. Eenmaal bovenaan weer met een supersteile afdaling omlaag en we staan weer helemaal beneden. En weer omhoog. Nou, dat gaat bij mij echt niet meer hardlopend, ook niet lopend, nee stapvoets. Zo hoog in de bergen kom ik echt zuurstof te kort, zo lijkt het. Dan is er een opeens een trap. Nee, een tribune met in het midden een trap. En dat midden tussen de bomen. Niet die trap die ik op de website gezien heb en we gaan die ook niet omlaag. Nee, tóch omhoog! Ik ga bijna dood op deze "Stairway to heaven..."
En het gaat maar op en neer en wéér omhoog richting de top.... Een paar meter en dan zijn we boven en toch moet ik al voor de eerste keer helemaal stilstaan. Niet zomaar, nee, stevig leunend tegen een dikke boom. Dat zijn dan weer wel de voordelen van een bos. Tjongejonge, dat heb ik van mezelf nog niet eerder meegemaakt. Even verderop nog een keer stilstaan om op adem te komen en dan krijgen we weer zo'n steile afdaling door een dik bladerdek. Voorzichtig probeer ik langs Dorie te gaan omdat ze het maar eng vindt en meteen ga ik onderuit glijdend op mijn gat. Een klein stukje maar, want wie weet, wordt je daar ook nog eens voor gediskwalificeerd (...hier niet hoor...)
Eenmaal weer beneden en.... we gaan weer omhoog. Ik vind dat ik Dorie te veel ophou met mijn gewandel en spoor haar aan om maar in haar eigen tempo verder te gaan. Ook nu weer, wat ze met mijn fototoestel nog even vastlegt. Maar ze blijft nog liever bij mij, in ieder geval tot aan de verzorgingspost.
Ik heb het parkoers aardig in mijn hoofd zitten en ik verwacht de verzorgingspost ook elk moment. En dat klopt. De sportdrank is nu veel meer welkom dat het water. Daar kikker ik van op.
Terwijl ik alvast afdaal, Dorie haalt met toch wel in, hoor ik "Sjimmie" krijsen. Tot wel 5x toe. En dan kijk ik onderhand wel om wie er zo te keer gaat. Blijkt het Nicole al te zijn, van de 30km. Zij heeft de eerste grote lus ook al volbracht en haalt ons al in. Helaas heeft Dorie het fototoestel en hem net uitgezet. Jammer. Zou een mooie actiefoto geweest kunnen zijn.
Zij vervolgt haar weg, wij er rustig achteraan. Dorie wil pas haar eigen tempo lopen als ze ook anderen voor zich ziet lopen. Als dat moment zich voordoet gaat ze ook verder. Uiteraard op een plek waar het weer omhoog gaat en ik alweer moet afhaken.
Maar het tweede deel van de korte trail is aanzienlijk gemakkelijker. Het is hoofdzakelijk vlak en slechts op een heel lang stijgend stuk hoef ik pas op het einde even in de wandelpas. Dorie zie ik dan al ver in de verte lopen. Ook Johan en Joop van de 30km. komen me voorbij en nu het parkoers weer daalt kan ik mijn tempo langzaamaan weer oppakken. Het scheelt zo veel als ik aan lucht kan komen. Net als in Vught voel ik tegen het einde de krachten weer toenemen en warempel zie ik in de verte ook Dorie weer lopen. Inhalen is teveel gezegd want de speaker op de atletiekbaan kunnen we al horen. Nog een extra rondje op de baan naar de finish en dan klok ik netto 1u55:52. Dorie is met netto 1u54:04 mij uiteindelijk toch maar 1:48 voorgebleven. Nog geen volle ronde op de baan.
Karin, Rinie, Perry en Jürgen zijn inmiddels al lang binnen en gedoucht, maar wij moeten eerst nog aan de kruimelvla en de meerdere bekertjes cola. Ik wil dan wel eventjes nog op een van de bankjes tot rust komen, maar al met al vordert het herstel toch wel gestaag. Na de binnenkomst van Evert zoeken we toch maar de douches op. Nicole, Joop en Johan, in die volgorde zijn dan inmiddels ook al binnen. Het wachten is dan nog op Marjolijn en Wally.
Het weer is inmiddels wel een stuk minder geworden. De zon is weg, de temperatuur is gedaald, het waait wat harder en het lijkt erop alsof elk moment een regenbui kan losbarsten. Gelukkig gebeurt dat niet en zien we na een tijdje de contouren van 2 dames in Leef & Loop-blauw aan de horizon verschijnen. Marjolijn heeft het zichtbaar zwaar terwijl Wally er wat raar bij loopt, zo met die 2 vingers in haar neus. De finish is een ware verlossing. Ik weet het. Ik kan er inmiddels over mee praten.
Als we voor een afzakkertje nog even de kantine ingaan, gaan de eerste GVAC-ers van de korte trail al weer richting Veldhoven. Naar de oliebollen van de nieuwjaarsreceptie van GVAC.
Als ook de lange-trail-dames zijn schoongepoetst en zich bij ons in de kantine hebben gevoegd is het na een kwartiertje ook voor ons tijd om richting Veldhoven te gaan.
Wat een dag! Gezellig, GVAC-ers onder elkaar. Tijdens de loop op sterven na dood en toch maar weer door gaan. en na afloop weer gezellig bij elkaar. Dat is voor herhaling vatbaar. Op dat sterven na, dan....
Update:
O ja, bijna nog vergeten. Zowel Karin als ook Nicole vallen helaas net buiten het podium. Beiden zijn als 4e dame geëindigd. Een goede prestatie want er doen best wel wat dames mee, maar dan toch is het podium net te klein. Er zijn, net als bij de heren, ook slechts 2 categoriën, t.w. lange trail of korte trail.
