Nee, helaas kan ik nog niet meedoen. Dat heeft echter meer te maken met de limiet van deelnemers die al bereikt is dan met mijn conditie. Nee. Zelfs de 7km is vol. En dus wordt het gewoon mee gaan als supporter en wie weet wat foto's te schieten.
Na Anja te hebben op gepikt is het op naar Vught. We zijn er vroeg, of ruim op tijd, en de belofte dat er voldoende parkeerplaatsen zijn wordt ook waar gemaakt. We parkeren zelfs direct naast het kolossale clubgebouw.
De atletiekbaan is niet alleen de plek waar gestart gefinisht wordt, nee, vandaag worden er ook nog baanwedstrijden gehouden. Maar de trailers komen verder ook niet op de baan in actie en dus zal niemand last van elkaar hebben dan misschien alleen in de kleedkamers en de kantine.
Reinier en Ellen zijn ook al aanwezig en van GVAC ontmoeten we ook Inge, Marise en Vincent.
Peter Kramer is er ook om te fotograferen, maar dan het hele evenement. Ik alleen voor mijn team en eventueel wat bekenden. Peter heeft het parkoers alvast een beetje verkend. De plattegrondjes van de parkoers zijn niet echt duidelijk en voor ons gevoel moet het hele startveld al voor de eerste kilometer is gepasseerd door een vennetje heen. We besluiten samen naar dat vennetje te gaan. Nog wel even een GVAC groepsfoto.
Ze gaan in ieder geval hier niet door het vennetje heen,wordt ons al snel duidelijk maar achter een bultje maken we ons gereed in afwachting van het peloton.
Zodra die arriveert schiet Peter er al op los. Ik wacht tot de mij bekenden voorbij komen. Eerst zijn dat de 3 "andere" GVAC-ers en pas wat later, in een 2e groep mijn team. De laatste groep die passeert is die van de 7km met fotografe Connie Sinteur en pal daar achter meteen een mountainbiker. Deze man haalt meteen de pijltjes weer van de bomen af.
Leuk, maar hoe vinden wij onze weg dan weer terug?
Dat blijkt toch een aardige kluif te worden.
Met de TomTomen, Googlemaps op de smartphone en de opgedane kennis tijdens de verkenning van Peter lukt het ons uiteindelijk weer bij de baan te komen. Maar onderweg zijn we nog wel 2 deelnemers tegengekomen die klaarblijkelijk wat later zijn gestart dan de rest. Wij vragen ons sterk af of die het parkoers nog hebben kunnen vinden. We betwijfelen het.
Terug bij de de baan gaan we met de Mazda van Peter naar de brug over het kanaal. Hier komen ze 2x langs, op de heen weg en op de terugweg.
Het gedwaal in het bos heeft zo veel tijd gekost dat we niet lang hoeven te wachten eer de eersten van de 24km al doorkomen.
Van hieraf zou het, over het parkoers, nog zo'n anderhalve kilometer zijn naar de doorwading door het kanaal zijn. Is toch 18-20 minuten lopen. Peter bl;ijft bij de brug en ik besluit daarom toch maar dat eind te gaan wandelen, tegen de richting van het parkoers in. En het parkoers is best pittig. D.w.z. zit vol pittige bultjes en kronkelingen in "cross"-steil. Dan is het nog een stuk verharde weg en een dijk eer de doorwaadbare plek in zicht komt.
Het lijkt hier niet diep. Enkeldiep, zo te zien.
Het duurt lang eer mijn team in zicht komt. Ik ben ze onderweg niet tegen gekomen en kan ze daarom ook niet gemist hebben, als ik plots Johan op de dijk aan de overkant van het water zie opduiken. Even later ook Reinier, Ellen en Anja.
"Dorie is er niet bij, is na 7km afgehaakt...", weet Johan te vermelden. En als het viertal de dijk aan deze kant heeft beklommen gaan ze op weg naar de baan. Ik er achter aan in hoog wandeltempo. Voor mij meteen ook een training.
Peter heeft intussen zijn positie bij de brug verruild voor een plek op de pier. Ook een onderdeel van het parkoers. Over deze, onder ganzen- en eendenpoep bedolven, pier volg ik het parkoers verder richting finish. Alleen waar zijn dan nog een keertje rechtsaf moeten, ga ik gewoon rechtdoor, richting baan.
Daar zijn de voorbereidingen voor de aanvang van de wedstrijden inmiddels al in volle gang.
En dan blijkt het dat het parkoers nog best een ommetje heeft gemaakt en zelfs met nog een vennetje waar de trailers door heen moesten. En zelf tot naveldiepte. En zo komt het dat ik zelfs nog eerder bij de finish ben dan zij.
Terwijl er gedoucht wordt is het heerlijk vertoeven in het zonnetje zo langs de baan. Intussen zien we dames polsstokhoogspringen en zien we, volgens mij, de enige GVAC-er, William Webster bezig met de kilometerwedstrijd. Hij eindigt op gepaste afstand als tweede.
Aspergesoep, een flesje bier, een broodje frikandel, en dat allemaal op consumptiebonnen, waarvan er 2 door Dorie ergens gevonden en aan mij gegeven, het gaat er allemaal wel in.
Nu alleen nog de weg naar huis met nog een tussenstop bij Anja.
Het weer:
Prachtig zonnig weer, wel met een matige wind. De temperatuur zal aardig richting de 20ºC geweest zijn.
