Houffatrail - Weekend Houffalize dag 2: de trail, 10km.

Voor de 50km-start van Johan en Reinier zijn we al vroeg op pad. In het pikkedonker is het lastig rijden langs die slingerende onverlichte wegen met aan de ene kant een rotswand en aan de andere kant een eind omlaag. En de weg is nat, erg nat, maar het vriest niet, gelukkig...

Ook bij de start is het donker. In de catacomben van het hotel heerst nog een serene rust. Opvallend, al die atleten die klaar staan voor een zware tocht over 650km waarvan het eerste uur ook nog eens in het donker en bijgestaan door een verplicht gesteld hoofdlampje. Er is maar weinig van spanning of zenuwen af te lezen.

Buiten is het donker, aardedonker. Als er afgeteld wordt is na ""trois-deux-un..." de start een feit. Een stoet van op en neer dansende hoofdlampje paradeert voorbij en op de terugweg naar het huisje zien we diezelfde lampjes in polonaise hoog boven ons hoofd voorbij gaan, bezig aan de beklimming naar 120m hoogteverschil in de 1e kilometer dien ons over een paar uur ook te wachten staat.

Maar eerst nog maar eens terug in bed om goed uitgerust aan onze start van 10km om half 2 te verschijnen.

Het startgebied puilt uit van de, veelal foutief en/of asociaal geparkeerde auto's. Toch rijden we nog de parkeerplaats op. Je weet maar nooit. Het is wel wat manoeuvreren met de Grand Scenic maar we hebben geluk want we mogen de plek innemen van een deelnemer die zijn wedstrijd al achter de rug heeft.

Bij de finish zien we hoe de deelnemers de laatste obstakel nemen, een steile afdaling, nou ja afdaling, het is gewoon een stukje ravijn, bijna loodrecht omlaag. Helaas zijn we net even naar binnen als Marjolijn en Evert finishen. Hun 25km is vanwege de jacht totaal gewijzigd en is daardoor wat korter geworden maar ze hebben het wel binnen de 3 uur geklaard.

Johan belt. Ze hebben het zwaar en Reinier is een keer gevallen. Ze stoppen op de verzorgingspost op 37km. Dat is vlak bij de parkeerplaats. Die zien we niet meer voordat wij moeten starten.

En dan is het aan ons. Nog even samen op de foto en dan zijn ook wij op pad.

Het parkoers aan de start is niet helemaal meer zoals het moet zijn. De slagboom is dicht en er staan auto's midden op de weg geparkeerd en dus zwermen we er om heen, over een hekje een, door de blub. Ikke nog even niet. Ik loop nog wel even over de weg. Iets om maar net zo snel als de rest.

Op advies van Marjolijn zijn we niet, zoals we gewend zijn, helemaal achteraan gestart maar redelijk vooraan omdat we anders bij het begin van de eerste beklimming meteen in de file komen te staan. Met een singletrack omhoog zal dat dus behoorlijk gaan ophouden. En ze heeft goed geadviseerd want we hoeven amper te wachten.

De stijgingshoek valt reuze mee, hoewel het wel lang is. Toch hoeven we nog niet te wandelen.

Ik heb het parkoerskaartje van tevoren verkend en dus weet ik dat we na een dikke 2 kilometer op het hoogste punt van het parkoers zijn. Daarna is het feitelijk veel omlaag en ook wel wat omhoog en omlaag maar over kortere stukken. Oh, wat zal ik me daar later toch in vergist hebben....

Maar nu gaat het nog lekker. Ik voel me wel in mijn element en de afdalingen gaan me weer lekker. Ik hoef tijdens de afdalingen niet bij Dorie te blijven en zal gewoon op zijn tijd even wachten en wat foto's maken. We krijgen een lange en modderige afdaling. Ik stuif omlaag en loop nogal wat mensen voorbij die duidelijk moeite hebben met de glibberige modder tijdens de afdaling. Als Dorie er weer bij is gaan we weer samen verder. We zijn,volgens de GPS van Dorie, de 6km gepasseerd terwijl mijn klokje op pakweg 48 minuten staat. "Met nog maar 4km te gaan moeten we toch gemakkelijk onder de anderhalf uur kunnen blijven", denk ik nog. Maar het parkoers verandert. We krijgen te maken met stevige steile beklimmingen en dito afdalingen. De beklimmingen soms zijn steiler dan een trap en het is zoeken naar grip omdat er intussen al meer dan duizend andere deelnemers ons voor zijn gegaan. Bij de afdalingen blijf ik nu bij Dorie om met de nodige hand en spant diensten haar veilig beneden te krijgen. Ik merk dat het gebrek aan training in mijn bovenbenen merkbaar begint te worden. Omhoog gaat nu al met de handen steunend op mijn benen. Gelukkig gaat het met de ademhaling wel goed, sinds ik de astma-puffers gebruik.

We dalen weer het dorp in en we ruiken de stal, horen de omroeper, maar we worden toch nog eerst de andere kant op gestuurd en we moeten weer omhoog, steil omhoog, maar dan over een asfaltweg. Het gaat nog steeds maar het is hard werken en ik wil gewoonweg niet buiten adem raken. Daarbij is de coördinatie en motoriek van de benen wat minder als die vermoeid beginnen te raken. Boven aan gaan we weer van de weg af weer door het bos en na weer een steile glibberige afdaling komen we uit op de verzorgingspost van de 37km. Blijkt dat ook wij nog een keer naar boven zullen moeten en eveneens de steile afdaling naar de finish ons te wachten staat. En we zitten al op bijna 10km. Het wordt dus wat langer voor ons. Maar voor we aan de laatste beklimming beginnen mogen we eerst nog een weiland over steken. En weiland, tijdelijk ingericht als parkeerplaats maar door onze voorgangers intussen omgeploegd tot een waar modderbad.

Voor de laatste keer steil omhoog en dan mogen we via het ravijn naar de finish. Een deelnemer die ons pas nog is gepasseerd ligt vast op een klein vlak stukje in het "ravijntje". Ze blijkt door kramp te zijn overvallen. Maar wij trailers zijn niet zo flauw. Samen met een stel andere trailers van de 17km die inmiddels ook op de flank van het ravijn zijn gearriveerd helpen we deze dame en Dorie veilig omlaag te komen. En eenmaal beneden zetten we nog even aan om na het bruggetje te finishen. Jaja, Dorie Jansen en Jim Dieterman van Geevak, zoals de speaker GeeVeeAaSee uitspreekt. Met 1u37:51 op mijn klokje hebben we maar liefst 50 minuten over de laatste, naar later zal blijken, 4,5km.gedaan. Dat waren wel 4,5 hele zware kilometers. Veel zwaarder dan ik uit de parkoersgegevens heb gelezen. Maar wel heel erg mooi.

Na omkleden bij de auto nog even samen met Marjolijn en Evert en de rest van ons team nog wat nadrinken in het hotel. Nee, ik ben toch niet echt moe en voel me ook snel hersteld.

Voor het avondeten gaan we op zoek naar een eettentje in Houffalize. Dat valt niet mee. Alles lijkt gesloten of nog niet geopend, op een wijnbar na en dat gaat hem dan ook worden. Een wijnbar, wat betekent dat de keus aan eten nogal beperkt is. Toch slagen we er in voor ieder wat wils te vinden en weet ik intussen ook dat boullets, gehaktballen zijn, echter zijn die totaal niet vergelijken met die van vrouwlief thuis. Het is ook maar goed dat ik me aan de halve haan heb vergrepen. Die was wel goed te vreten.

Na het doucheritueel. terug in het huisje, brengen we de rest van de avond nog met voetbal op tv en een spelletje kaarten door en dan op tijd te bed, uitrusten voor de terugreis morgen. Gelukkig hoeven we pas om 12 uur het huisje te verlaten, oftewel: uitslapen.....

De officiële uitslagen van de 172 gefinishte deelnemers:
Bij de heren 60+ mooi op de 2e plaats geëindigd en zelfs als 1e Nederlander 60+ (voor wat het waard is...)

En Dorie bij dames 50+ op de 4e plek, 2e Nederlandse...

Houffatrail - Weekend Houffalize dag 1: startnummers en lunch met Marjolijn en Evert

Weer een weekendje weg voor een sportevenement. Dit keer naar Houffalize voor het trailweekend daar. Nou ja weekend. Wij doen het alleen op zondag. Johan en Reinier gaan voor de 50km. Dorie en ik voor de 10. Ellen eigenlijk ook maar die kampt even met wat fysieke ongemakjes en is even uit de roulatie, maar gaat wel mee voor de broodnodige support.

We vertrekken vanuit Veldhoven en dit keer met mijn Grand Scenic. Niet dat er iets mis is met de Golf Plus maar met 5 personen en de bijbehorende hoeveelheid bagage is de Grand Scenic toch wel in het voordeel.

Het is half 11 als we vertrekken.

Het is druk onderweg. Erg druk voor een zaterdag. En in Maastricht staan we in de file. Best wel lang. Omdat de linkerbaan wel rijdt en ook blijft rijden, val ik toch maar van mijn geloof af en met een felle sprint schuift de automaat zo tussen het andere verkeer op de linkerbaan. En dan blijkt ook waarom de file er staat. Het is gewoon één lange file van auto's die bij de verkeerslichten rechtsaf de binnenstad van Maastricht in wil. Naar Magisch Maastricht natuurlijk, op het Vrijthof. Blij dat we de linkerbaan hebben genomen, uiteindelijk.

De nieuwe dubbeldek-tunnel dwars door Maastricht is al klaar maar gaat pas over een paar dagen open en dus slingeren we nog voor het laatst door dit stukje Maastricht richting België.

Voorbij Luik, de beruchte steile bult omhoog. Een test voor de Grand Scenic, met 5 personen en boordevol bagage en.... geslaagd. We komen boven aan met nog steeds 124km/u op de teller (want dat komt ongeveer overeen met 120 echte kilometers per uur, voor geval er gecontroleerd wordt)

Een uur verder staan we na een laatste stuk van flink slingeren, stijgen en dalen, stil bij hotel Ol Fosse d'Out. Het is hier koud. Het ijs staat zelfs nog op de de Ourthe. We gaan hier vandaag meteen onze startnummers ophalen, maar ook nog even lunchen met Evert en Marjolijn die ook in Houffalize verblijven voor de 25km-trail.

Daarna, eerst nog wat boodschappen en vervolgens naar ons BnB huurhuisje, 13km verderop. Na een dikke 20min. rijden over een slechte en  slingerende weg arriveren we bij het huis, gelegen op de flanken van een steile helling.

Voordat ik de auto, heel lux, in de garage parkeer loop ik tijdens het uitladen van de bagage eerst nog eens hard tegen de glazen wand naast de opengeschoven schuifdeur aan. Grote hilariteit alom, terwijl het in feite een levensgevaarlijk situatie is. Zulke grote ramen zouden voorzien moeten zijn van bestickering. Gelukkig heb ik het overleefd. Ik kan er zelf ook wel mee lachen maar ik weet zeker dat dat niet het geval geweest zou zijn als dat een ander overkomen zou zijn.

Hmmm.... Toch best wel gevaarlijk die deuren en ramen zonder stickers...

We maken het verder kort. Na de pasta maaltijd met spinazie en gerookte kip is het nog wel even wat aanrommelen met de televisiezenders en dan is het al vroeg naar bed want Johan en Reinier zullen morgen al om 7 uur aan de start moeten staan en dat betekent weer dat we uiterlijk om kwart over 6 al weer op weg moeten zijn naar het hotel waar de start is.

GVAC - baantraining

Ach, al weer laat thuis van mijn werk. Het eten staat al klaar in de magnetron. 2 minuutjes en ik kan beginnen aan wat kleine kliekjes van gisteren. Dan vlug mijn loopspullen bij elkaar en aangetrokken,de broodnodige sanitaire stop en nog één en nog vlug puffen en hop, richting GVAC. Pakweg 10 minuutjes te laat, schat ik want de 2 inlooprondjes zijn net klaar als ik de baan op kom en me aansluit bij groep 2.
Dorie en Ellen zijner niet maar als die al wel waren zouden ze waarschijnlijk bij groep 1 getraind hebben. Ik hou het bij groep 2.
We gaan meteen door met de warming-up. Die is echt wel nodig want ondanks de niet zo lage temperaturen,voelt het behoorlijk koud aan door de stevige wind. Meteen dan ook maar de loopscholing er achter aan. Voornamelijk skippingen dit keer met een stok in de handen.
Alles is vandaag kort omdat de trainers om 9 uur vergadering hebben. En dus beginnen we ook vroeg aan de kern. Die is voor vandaag:
200-400-600-800-600-400-200m op resp.
85%-95%-85%-90%-95%-95%-85% en rust in resp.
100-100-200-200-200-100m
Wat dat inhoudt in tijd en snelheid haal ik uit de tabel die toegestuurd kregen na de coopertest. Dat kan ik niet onthouden en dus gaat dat op een papiertje die ik onderweg mee zal sjouwen.

Ik besluit de 200 metertjes rust in te korten naar de standaard 100m. Het lopen gaat prima. Alleen de 400m gaan precies volgens schema, maar de overige runs zijn sneller dan de opdracht. Ik loop alleen. Belinda is er niet en Jenny gaat echt als een speer. Ik haal haar uiteindelijk wel in maar dat komt meer omdat zij de 200m rust wel uitvoert en ik maar de helft. Overigens hou ik me wel redelijk aan mijn opdracht, maar het mag gezegd worden, Jenny loopt echt hard en voluit.
Na afloop niet moe en snel hersteld mrt nog een extra rondje uitlopen. Betty doet de cooling down en dan is het op tijd thuis vandaag. Heel vroeg. Al om 9 uur.

Het weer:
Frisjes en een stevige wind die erg koud aan voelt. De temperatuur is een graad of 9 terwijl de gevoelstemperatuur daar 3 graden onder ligt. En toch voelt het nog kouder aan. En dan begint het ook nog te miezelen, maar dat is pas als al naar binnen gaan voor de cooling down.

Energie en gewicht

Elektriciteit:
Stand = 153.071 Verbruik = 58kWh (-4) [8,3kWh/dag]
Verbruik blijft naar mijn zin te hoog. Zou het toch aan de lange donkere dagen liggen?

Gas:
Stand = 29.236 Verbruik =69m³ (+29) [9,9m³/dag]
Het was koud afgelopen week. Zowat elke nacht nachtvorst.

Gewicht = 82,0kg (+0,5)

Familie - Tour de Belles: Bij René

Officieel is het oom René, de jongste broer van mijn moeder maar amper 4 jaar ouder is het voor ons gewoon René.

Samen met (half)zus Mary struinen we de familie van moeders kant af, die van de familie Belle. Vandaag naar René die tegenwoordig in Oldenzaal resideert. Maar dit keer gaat ook Denny mee, zoon van een andere inmiddels overleden broer van mijn moeder. Deze neef heb ik nog nooit  eerder ontmoet.

Half 12 pikken ze me op, komend vanuit Heerlen en Google Maps laat weten dat het dan nog 1u38 rijden is naar Oldenzaal. Dat blijkt in de praktijk wel mee te vallen. Amper anderhalf uur later worden we al binnen in de prachtige nieuwe serre met glazen schuifdeuren door René en Carolien verwelkomt. Dochter Chan en Ger zijn ook al uit Leusden gearriveerd. en even later komt de andere dochter Rachel met Patrick er ook bij.

Het is veel bijpraten uiteraard. Gebak en hapje passeren de revue en in no-time nadert etenstijd. Handig dat er Thuisbezorgd.nl bestaat. Zo kunnen we nog gerust met zijn allen door keuvelen terwijl het eten elders wordt bereid. Een uurtje later is dat klaar en eenmaal geserveerd kunnen we aan tafel om daarna nog maar eens verder te babbelen en te lachen.

Het inmiddels al aardig donker. Rachel en Patrick zijn intussen al richting Friesland vertrokken en het loopt al tegen achten als wij dat toch ook moeten gaan doen. Anderhalf uur naar Veldhoven en daarna nog een uurtje naar Heerlen, dan ben ik om half 10 thuis en Mary en Denny om half 11, resp. een kwartiertje later.

Maar dat was wat ambitieus gedacht. Zoals altijd is het zondagavond hartstikke druk op de Nederlandse wegen en ja hoor, ook wij raken verstrikt in een file. Weliswaar niet echt lang, maar met al die drukte schiet het ook rijdend minder hard op als op de heenreis. Uiteindelijk betekent dat, dat de terugreis toch stiekem een half uur langer heeft geduurd dan de heenreis. In ieder geval ben ik om 10 uur weer thuis in Veldhoven. Kan vrouwlief ook nog even kennis maken met mijn "nieuwe" neef en dan begint hun terugreis naar het Heerlense.

Maar wat was het weer gezellig!

De Vrijbuiters - training in mooie herfsttaferelen

Ik heb het blijkbaar gisteren niet goed bekeken bij het weerbericht. Dacht ik dat we geen nachtvorst zouden krijgen maar niets is minder waar. De Grand Scenic, helemaal dicht gevroren. Nu heb ik nog wel even voordat ik naar de training vertrek maar ondanks dat de zon al is doorgebroken is deze nog niet doorgedrongen tot de Grand Scenic. Dat wordt dus gewoon ouderwets ijskrabben. Wel eventjes, erg milieu-onvriendelijk, de auto alvast gestart en het interieur op ontdooien gezet. Helaas merk ik nu ook dat de spiegelverwarming rechts het niet doet. Terwijl de linkerspiegel, wel de belangrijkste, dampend het ijs in waterdamp doet sublimeren, blijft de rechterspiegel koud, ijskoud. Jammer maar helaas. Iets minder luxe dan maar.

Germaine zit nog in de auto te wachten en ik zie de Peugeot van Herman ook al staan als ik het pad naar de startplek inrij. Het ziet er mooi uit, zo, met die felle zon door de donkere bomen. Toch vlug even een kiekje schieten. Met de telefoon, want ik heb mijn fototoestel vergeten...

We, of beter gezegd zij, weten al dat Monique en Carla vandaag niet zouden komen en Hans verwacht ik ook niet. Wel nog Dorie en die komt dan ook. Het is nog een paar minuten voor 11 als iedereen al staat te popelen om te beginnen. En waarom niet, als we toch al compleet zijn.

En compleet wil zeggen wij met zijn viertjes, Riet, Dorie, Herman en ik, voor de echte training en André, Jan, Jos, Annie en Germaine voor de wandeling.

Die vorst voelt nog steeds koud aan en daarom slaan we stop 1 over en dribbelen al zwaaiend, knieheffend, hakken-billend, huppelend en slingerpassend, door naar stop 2 voor de overige dynamische warming-up oefeningen op de plaats. Intussen toch ook weer wat mooie sfeerfoto's geschoten met de Samsung S4.

Het heen en weer slaan we ook niet over en verder lopend naar de bosrand komen we uiteindelijk uit in een stralend zonnetje op de verharde weg. Na nog wat oefeningen en dribbelen gaan we in eigen tempo terug tot aan het 2e fietspad. Herman maakt ons nog vlug even wijs dat we over het zandpad verder moeten gaan want verderop heeft hij een vossenstrontje zien liggen. En God-weet-wat een vossenstrontje is. Maar hoe we ook zoeken, niks geen vossenstrontje....

En dus maar verder met serieus werk, langzaam aan richting cooling-down.

En we zijn vroeg dit keer. Bij de afslag richting kantine hebben we nog 10 minuten te gaan. Tijd genoeg om nog een extra blokje om te lopen richting verharde weg en via de Locht weer terug naar onze kantine. En zodoende komen we ook nog Vrijbuiter Ko tegen die vandaag even op bezoek komt.

Ter afsluiting van de training nog wat rekken en ademhalingsoefeningen en dan is het op naar het gebak van Jos, die morgen 76 jaar wordt.

Het weer:

Koud en ook vochtig koud. Gelukkig geen wind maar de temperatuur ligt hier in het bos nog rond het vriespunt. 

En dan nog even de sfeerfoto's van vandaag.

GVAC - Coopertest: resultaten

Wat mijn eindresultaat op de Coopertest was, is bekend, nl. 2.270 meter over 12 minuten, oftewel 11,35km/u gemiddeld.

Wat het betekent voor mijn training is vandaag met de mail binnengekomen.

En het is verrassend, mag ik wel zeggen.

In groep 1 trainden we met percentages van 80, 85, 90 en 95% van de snelheid op de 6 min.test (6MT).

Dat betekent bij een 6MT snelheid van 10,6km/u dat we trainden op navenante percentages, dus resp. 8,5 9,0 9,5 en 10,1km/u afhankelijk van de opgegeven afstand.

Ik heb dat altijd vreemd gevonden want waarom altijd langzamer trainen dan de 6MT en pas weer op een nieuwe 6MT er voor 100% er tegen aan en dan nog eens langer dan je gewend bent om in dat tempo te lopen. Als "ervaringsdeskundige" op gebied van hardlopen heb ik daar zo wel altijd mijn eigen draai aangegeven, maar voor een beginner lijkt me dat toch anders.

En hoe anders is het, nu ik de trainingscijfers zie na.a.v. de Coopertest, de 12 minuten test.

Hierbij is voor de percentages uitgegaan van een 100% snelheid op diverse afstanden gerelateerd aan het resultaat van mijn Coopertest. M.a.w. als ik voor die 2.270 meter 12 minuten nodig heb (=11,35km/u), dan moet ik een afstand van slechts 100m in 26 seconden kunnen afleggen (=13,7km/u). En een kilometer in 5:02min. (=11,9km/u) En dat dus op de volle 100% inspanning.

De percentages 75, 80, 85, 90 en 95 zijn van deze 100% inspanning afgeleid en in de tabel gezet.

Dit zijn dus meer realistischere trainingstijden, lijkt mij, maar het geeft ook wel "vreemde" situaties.

Bijvoorbeeld:

De opdracht luidt 200-400-600 in resp. 80, 85 en 90%

Voorheen zou je elke run een fractie sneller moeten lopen, dus de 600m iets sneller dan de 400 en de 400 iets sneller dan de 200. De percentages van de snelheid op de 6MT lopen immers op.

Met de "nieuwe" tabel is dat anders.

Dezelfde opdracht 200-400-600 in resp 80, 85 en 90%. Nu loop je gedurende de 200m met dezelfde snelheid als de 400m en op de 600m zelfs een seconde per 100m langzamer. M.a.w. het tempo wisselt niet meer maar je loopt met hetzelfde tempo alleen telkens wat langer en soms daarbij ook nog wat langzamer.

Dat wordt dus even wennen voor mij, maar dat komt natuurlijk ook dat ik door dat gedoe met mijn longen waarschijnlijk enkele testen gemist heb en deze tabel nog niet eerder heb gezien.

Voor de komende tijd betekent dat wel dat ik de tijden die ik moet gaan lopen op de training van te voren goed moet hebben opgenomen en opgeschreven want dat ga ik geheid vergeten. Het zal ook wel beter zijn als ik de tabel plastificeer en standaard in mijn sporttas laat zitten.

Als extra is ook een tabel opgenomen met prognoses voor wedstrijden ("trimlopen/prestatielopen). Daarin loop ik nog wel iets achter vanwege het conditiegebrek op de wat langere afstanden, oftewel, nog niet genoeg kilometers in de benen....

Voor een trail zal ik de 75% uit de tabel gebruiken, maar waarschijnlijk ligt die in de praktijk nog lager.

In de bios - Vaiana OV 3D

Samen met dochter Kathy zien we graag de films van Disney. Eigenlijk gaan we beiden graag naar animatiefilms maar dan het liefst in de originele taal. Herkenbaar aan OV (= originele versie). Waarom is mij niet bekend maar in ieder geval is het wel zo dat de OV-versies slechts heel beperkt worden gedraaid. Zeg maar gerust één hele week. En als je dan toevallig die week niet kunt, dan ben je alleen nog maar aangewezen op de Nederlandstalige versie. Zo hebben we al wat OV-versies gemist, zoals onlangs nog Pete's Dragon = Peter en de draak.

Maar vandaag lukt het wel, in zaal 6 van Pathé Eindhoven, samen met nog 3 andere gasten.

Opvallend is dat de voorfilms wel érg lang zijn.

Uiteindelijk is het zo ver. De 3D-bril kan op, laat maar komen.

De film:

Zoek je op Youtube, dan blijken de trailers over Moana te gaan i.p.v.Vaiana. Een beetje onderzoek leert dat Moana in Europa een Italiaanse pornoster blijkt te zijn en de film met die pornoster geassocieerd werd. (als kinderen Moana zouden googelen, dan zouden ze op heel "verkeerde" websites uit komen) En daarom heet Moana in Europa dus Vaiana en in Italië zelfs Oceanië.

Niet verstoken van enige verdere voorkennis over deze film is het meteen al een genot om te zien hoe goed tekenfilms er tegenwoordig uitzien. Het wordt niet voor niets dan ook tegenwoordig computer-animatie genoemd. De 3D maakt het daarbij nog levendiger. De bewegingen en de herkenbaarheid van een Vaiana als baby en kleuter is gewoon een lust om te zien.

Het verhaal wat zich afspeelt in Polynesië, gaat over een avontuurlijke tiener, Vaiana die, met behulp van halfgod Maui, de oceaan over zeilt op een spannende missie om zichzelf te bewijzen als grote navigator en om haar eiland en de mensen daar te redden.

Zoals altijd zijn de films van Disney tegenwoordig wat muzikalistisch opgebouwd. Ook hier zitten hele stukken zang in verwerkt en eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik niet van alles gecharmeerd was. Met name de lengte van sommige muziekstukken waren mijn inziens wat aan de te lange kant.

Het geheel krijgt van mij een dikke voldoende maar wellicht ben ik wat bevooroordeeld omdat ik nu eenmaal van dit soort films weg ben. 😁

GVAC baantraining - coopertest

De stress weken lopen ten einde en dat betekent dat we eerst nog de top moeten bereiken. Man,  man, wat een dagen de laatste tijd. Vroeg op het werk, laat thuis, ik maat 's morgens het licht aan en 's avonds weer uit, zo gezegd. En vandaag is het niet anders, behalve dat ik wat later ben begonnen vanwege een bezoek aan de huisarts vanmorgen. Maar toch, het is al weer donker wanneer ik het kantoor verlaat, als allerlaatste.

En het is druk buiten. Op de parkeerplaats bij mijn Grand Scenic hoor ik op het perron nog omroepen dat de reizigers "gratis een kopje koffie kunnen halen, gezien de omstandigheden....". Geen idee wat is gebeurd maar ik ga maar vlug naar huis want vandaag wil ik, hoe dan ook, naar de GVAC baantraining.....

....en het is al half 7 als ik oor de voordeur binnenkom.mijn bordje eten staat al klaar. Hoe ze wist dat ik er aan kwam? "Nou gewoon, ik zou gaan trainen en dus zou ik wel "op tijd" thuis komen....".

En nu aanvallen. Hap snap. slik, zo een volledige maaltijd naar binnen in een dikke 5 minuten. Snel omkleden naar sportkledij en de broodnodige sanitaire stop, nummer 3 en dan met gezwinde spoed richting GVAC. Natuurlijk is de parkeerplaats vol maar gelukkig vind ik in Knegsel nog een plekje.Eenmaal in de sporthal blijken de groepen 1 en 2 nog in de kantine. Heb ik nog even geluk. Kan ik ook nog net "ja" roepen als mijn aanwezigheid wordt gecheckt.

Het programma voor ons: Een uitgebreide warming-up. Dat betekent vandaag heel wat rondjes in lopen en actieve handelingen onder het lopen. Oké, dat gaat wel goed. Alleen die wind. Die koude wind nog wel. 10 Minuten inlopen en ik heb het nog koud, in tegenstellingen tot de anderen in mijn groep. Maar we zijn zo ver. De groep voor ons is klaar en wij mogen.

Het wordt voor mij de eerste keer sinds mensenheugenis sinds ik een coopertest doe. Die 6 minuten lopen van de afgelopen jaren, die gingen wel. Lekker kort. Nu moet ik echt gaan indelen. Ik schat me zelf in op over de 2.000meter, liefst 2.200meter. Dus ook niet te hard weggaan!

De eerste 100m gaan in 0:31 en ook de tweede 100m. Belinda loopt voor me en ik hou zo'n beetje haar tempo aan. 1e Rondje in 2:03, Dat zal ongetwijfeld gaan teruglopen. En ja hoor, Einde 2e ronde en Belinda gaat er vandoor en loop langzaam uit. De 3e ronde en een jongedame wiens naam ik nog niet weet komt hard voorbij en haakt in ronde 4 aan achter Belinda. Ronde 5 en Belinda loopt zeker al 100m voor me maar ze is inmiddels ook al door de jongedame ingehaald. De 2000m heb ik al in de pocket en bijna op 2.100m gaat het fluitje van de laatste minuut. Nou, 2.300m lijkt me niet haalbaar en een "eindsprint" zit er niet echt meer in, in tegenstelling tot vroeger. En dus stopt de afstand na 12 minuten op 2.270m oftewel 11,35km/u.

Tevreden? Ja dat wel , maar toch.... Liever had ik 2.400m zien staan. Ook Belinda is daar niet in geslaagd, op 65m na. Het jonkie wel, precies op de minuut af 2.400m. Chapeau!

Heb ik tenminste een afstand om volgende keer te verbeteren, als het weer wat warmer is.

Even een blik terug in de geschiedenis. 

Pakweg 30 jaar geleden haalde ik op 20m. na net de 3.200m niet.....

Ja, ik begin ook ouder te worden.

Op controle bij de praktijkondersteuner

Het is weer zo ver. De 3 maandelijkse controle. Kijken naar de resultaten van het bloedonderzoek, bloeddrukmeting en gewicht. Voor alle zekerheid 's morgens nog eens de weegschaal bestegen en met 81,5kg schoon aan de haak durf ik het wel aan. Met alleen een T-shirt en de lichtst-gewicht-schoenen, natuurlijk.

De resultaten uit het bloed zien er goed uit. 

De cholesterol, (welke? Ik denk de slechte) staat op 2,49 waar dat een jaar geleden nog 2,65 was. Niet dat dat mij iets zegt, overigens.

De bloeddruk. Ze meet het 2x, voor alle zekerheid. 140/72 en dat is ook goed.

En het gewicht? Nou, dat hoeft niet..... Shit!

Of ik nog klachten heb?

Ja, eigenlijk wel. Sinds de overgang van Crestor naar Atorvastatine heb ik best wel vaak last gehad van kramp in mijn voeten. Voornamelijk kramp in mijn tenen maar ook onder de voetzool en vaak 's nachts in bed, maar ook wel eens gewoon overdag, of als ik op de bank lig. Gaan staan wil wel eens helpen, maar hier had ik voorheen geen last van. Eerlijk gezegd heb ik het nog niet in de bijsluiter gecontroleerd, maar Floor, de praktijkondersteuner, herkent het wel. 

Remedie: toch maar even stoppen vanaf vandaag gedurende 2 weken. Eventueel ook elke dag magnesium slikken. Dat wil ook wel helpen. Ook tegen de pijnen in de muizen van mijn handen. Donderdag over 2 weken (15 december) ze mij omstreeks 15:00 om te vragen of het inderdaad geholpen heeft.

Ik ben dus benieuwd.

Vrouwlief haalt overdag alvast een potje magnesiumpillen voor mij. Van de Kruidvat, want die zouden goed genoeg zijn. Gebruiksaanwijzing: 2 pillen met water gedurende de maaltijd en de dosis niet overschrijden.

Dus 2 pillen. Altijd. En niet meer. Vraag ik me meteen af waarom ze de dosis van een pil niet verdubbelen zodat je telkens maar 1 pil hoeft te slikken. Is het potje ook meteen een stuk kleiner. Ik kan het even niet volgen.