Trimloop - Trailrun Terschelling- 10,09km

 

Het is vandaag zover: De Trailrun Terschelling .

Gelukkig hebben we teruggeschreven van 15 naar 10km. Gisteren hebben we al een voorproefje gehad van de koude en harde wind die ons te wachten zou kunnen staan.

Johan en Geert zijn voor hun 25km al vroeg vertrokken richting de start bij MooiWeer op pakweg 1,6km van ons huisje vandaan. Daar ontmoeten ze Inge en Roy en na de onsie gaan zij alvast van start.

Een uur later is Liesbeth aan de beurt. Igno zorgt voor de foto.

 

En dan maken Dorie en ik ons ook gereed om te vertrekken. Ik ga lekker warm gekleed: mijn speciaal Decathlon wintershirt met daar over heen mijn GVAC-shirt, wat je overigens niet eens kunt zien door het jasje wat ik over heen draag. Dat is dan wel mijn GVAC-jasje zodat ik toch de clubkleuren zal dragen.

We gebruiken de heenweg naar de start bij MooiWeer om in te lopen, al dribbelend en wandelend. de 1,59km overbruggen we zo in 17:36

Igno komt ons al fotograferend tegemoet en voor het gebouw van MooiWeer laten we door een medetrailster ook nog een onsie van voor de start maken.

 

Bij de start blijkt al dat het deelnemersveld aan deze afstand ook niet zo groot is.

Terwijl de weinige deelnemers worden toegesproken door  iemand van de organisatie en ze aangeeft dat het startschot voor de 10km zal gaan klinken, klinkt die ook meteen, maar gek genoeg staat eigenlijk niemand klaar voor de startstreep maar, zo hier en daar in het startgebied, naar haar te luisteren. Nu maakt dat niet zo veel uit want de tijd gaat toch pas lopen als we de tijd-mat passeren.

We gaan gelukkig niet zo hard weg en Dorie had al aangekondigd dat ze veel zal (moeten) wandelen maar tijdens de trail is daar niet veel van te merken. Ze loopt stug door en ik maar proberen bij te blijven. Op een gegeven moment lopen we voorop, gevolgd door 4 dames waarbij er een steeds verder achterop raakt.

Het parkoers doorkruist het mooie en ruige duingebied van Terschelling. Soms is het best wel technisch te noemen, zoals lopen over een heel smal pad, meer een geul zo breed als één schoen, maak ook veel slingerende paden en uiteraard met de nodige bulten. Ik verlies voortdurend terrein todat we op een modderstrook aankomen waar de dames heel voorzichtig omheen manoeuvreren. En daar ga ik ze alle 3 met stevig tempo voorbij, dwars door de modder. Maar eenmaal voorbij wacht ik even om van hun een foto te maken. Als Dorie weer voorbij komt sluit ik weer achter haar aan. Intussen is er nog een dame achter me aangesloten als we een mega duin tegemoet komen.  In het zicht van die duin komt Dorie zelfs ten val maar herstelt zich snel  en nu loopt ze achter de 2 dames die haar net zijn gepasseerd.

 

 

Ongelooflijk wat een duin en ik moet onderweg zeker 5x stoppen om op adem te komen. Dorie haalt en passant nog even de dame voor me weer in. Eenmaal boven volgt de afdaling naar het strand en op het strand is de verzorgingspost waar we wat water kunnen drinken voordat we weer zo'n nog steilere duin omhoog moeten. Ondanks de harde wind van zee in de rug gaat het zwaar en ik zal wel weer zo'n 5x gestopt zijn. De top is al in zicht als ik weer op adem moet komen als Dorie terug omlaag loopt om mij omhoog te duwen. 

 

 

Boven aan gekomen wacht ons een hele steile en rulle afdaling. De dames voor ons hebben intussen een wel hele grote voorsprong genomen. Beneden aangekomen komt er nog een dame ons voorbij. "Ben jij de laatste ", vraag ik nog en zij bevestigt dat en dus ben ik nu de laatste. Alleen is er nu helemaal geen bezemfiets te zien. Ik kon me al niet voorstellen dat die met de fiets ook die duinen zou moeten beklimmen.

We lopen even met zijn drietjes maar uiteindelijk raken we die dame ook kwijt. Dorie zou haar wel kunnen volgen maar blijft bij mij. Sinds de eerste zware beklimming heb ik me helemaal opgeblazen en dan komt het ook niet meer goed en kan ik nog maar amper dribbelen en dus wordt er veel gewandeld. 

Ik kijk nog even om naar die Himalayaduinen die we nu achter ons hebben gelaten

 

Even verderop, weer tussen het "vlakke" sluit de bezemfiets weer aan. Die heeft mooi wel die korte weg gevonden.

 

We zijn intussen de limiet van anderhalf uur gepasseerd maar de bezemfiets laat weten dat dat niet uitmaakt. Finishen is het enige wat telt. En we moeten nog anderhalve kilometer. Die komen we ook wel door. We dribbelen zolang mijn luchtwegen en mijn hart niet protesteren en wandelen dan weer. En tussendoor maken we nu wel wat onsies want dat is er eigenlijk nog niet van gekomen.

 

Vervolgens neemt Dorie mijn camera over om op die laatste anderhalve kilometer ook eens mijn ontberingen te fotograferen ...

De laatste foto van mij gaat dan nog langs de camping en bij de T-splitsing is het voor ons de rechtsaf terug naar AF. We lopen weer samen richting de finish waar Igno ons al met zijn camera opwacht. Oké, nog één keer linksaf dan, om officieel onder het finishdoek en over de tijdmat te lopen. 

 

De eigen geklokte eindtijd wordt uiteindelijk 1:44:32 over 10,09km. Nog geen 6km/u gemiddeld... 

Na downladen naar de computer gaat er zelfs nog een seconde vanaf. De officiele uitslag is zelfs voor ons beiden 1:44:29.

We halen onze medaille op. "Welke afstand?", wordt er nog gevraagd en hoewel er 15 kilometer op onze startnummers prijkt geven we toch 10km aan. Dat staat dan ook op de achterkant van de medaille. En toch geven ze Dorie de 15km-medaille mee,maar die ruilt ze dan wel weer in want ja, we hebben nu eenmaal 10km gelopen en geen 15km.

Iedereen van de andere afstanden van onze groep is al binnen.

Na omkleden dribbelen we terug naar het huisje. 

We gebruiken de terugweg voor uitlopen en coolingdown. Ondanks dat ik zo erg buiten adem was, ga ik een groot deel van de 1,6km in dribbelpas. Niet omdat ik nog zo veel energie over heb maar omdat ik nu maar een enkel T-shirt en het Decathlon jasje aan heb en dat is toch best wat frisjes. Gelukkig is de wind wel in de rug.

"Thuis" gekomen kijk ik nog even de Grand Prix van Bahrein verder af die intussen al een dik half uur aan de gang is. Daarna douchen om vervolgens naar restaurant Wigwam te vertrekken voor ons laatste gezamenlijke etentje weer met Inge en Roy. Na afloop gaan Liesbeth, Igno, Johan en Geert nog naar een kroeg De Zwaan maar ik ben moe genoeg en ga samen met Dorie terug naar het huisje.Het is morgen anders ook weer vroeg dag als we de boot van 9:25u terug naar het vasteland moeten hebben.

Het weer:

Zonnig maar frisjes en wat wind. T= 6ºC, Tgevoel= 2ºC. Wind kracht 3 (NW)

Statistieken: 

Fitnessleeftijd: van 67 naar 68

VO2max: 33

HRgem: 150 bpm 

HRmax: 187 bpm op 0,49km

 

Weekendje weg - Terschelling dag#2 - Met Dorie, Johan, Geert, Liesbeth en Igno

Zaterdag 4 maart 2023: Ophalen startnummers en wandeling door de duinen

Vannacht, de eerste nacht, heb ik niet helemaal goed geslapen. Het is erg bedompt in de slaapkamer met zijn tweeën, in een kleine kamer met gesloten deur en raam. Ik word telekens even wakker met veel last van mijn ademhaling. Om 4 uur is het tijd om naar toilet te gaan en meteen daarna maar de slaapkamerdeur wagenwijd open gelaten en ik voel de frisse lucht naar binnen komen. Het effect is dat ik meteen vanaf dan, aan één stuk door heb kunnen slapen, tot zeker half 8, als iedereen al naar de w.c. begint te gaan. Om 8u sta ik zelf op en dan ontbijten we gezamenlijk.

De dag begint met een foto van het uitzicht op de Brandaris in de vroege ochtend.

Igno en Liesbeth gaan vandaag een fiets huren en gaan samen met Inge en Roy, die ze onderweg oppikken, naar het drenkelingenhuisje. Dat is niets voor ons en doet ons maar weinig. Even ga ik nog na waarom het zo'n bedevaartsoord is maar eigenlijk is het niets meer dan een hut op palen wat vroeger dienst deed als eerste onderdak voor drenkelingen als hun schip was vergaan. Het is in de loop de jaren, uiteraard, al een keer helemaal gerenoveerd en maar in een storm op 16 februari 1962 is alles tot op de grond toe platgeslagen en was het afgelopen met het drenkelingenhuisje. Maar 38 jaar later, in 2000, hebben ze gewoon een spiksplinternieuw "oud" drenkelingenhuisje gebouwd, maar dan wel bij paal 25 en weer later is het geheel nog eens 1,5km naar het westen verplaatst. M.a.w. zo authentiek is het allemaal helemaal niet meer. Ze hadden het net zo goed naast de Brandaris kunnen zetten. Maar ja, dan had niet iedereen meer zomaar zijn eigen naam of andere teksten aan de binnenkant kunnen krassen.

Wij gaan in ieder geval intussen de startnummers ophalen bij MooiWeer en eenmaal gedaan wandelen we via de duinen terug. De route die Googlemaps ons aanwijst is niet bepaald de kortste route. Op diezelfde Googlemaps is, samen met Google-Streetview nog een kortere route te zien en die nemen wij. Na het afhalen van de nummers palkken we er meteen maar een kopje koffe/thee met vlaai aan vast.

Als we weer buiten staan, klaar voor een wandeling door de duinen, gaan er nog 3 alvast op het ereschavot staan, oefenen voor morgen.

En dan beginnen we aan de wandeling. Eerst door de camping met allerlij afgesloten sanitaire voorzieningen en dan is het de bedoeling dat we richting de Doodemanskisten gaan. Maar in plaats daarvan dwalen we meer af richting het Noorden en  het Westen door het duingebied, maar wel over stukken waar het parkoers van morgen ook loopt. Overigens wel mooi en ruig gebied.

Omdat we toch echt naar de Doodemanskisten moeten (waarom eigenlijk?), draaien we nu richting Zuidwaarts, op naar de Doodemanskisten. 

Doodemanskisten? Wat moet ik me daar dan bij voorstellen? 

Het is niet meer dan een duinmeertje die die naam draagt en wat vermoedelijk afgeleid is van de bekisting, bestaande uit doodemans, wat korte, dikke, worstvormige bossen rijs zijn, en waarmee de laagte van de duinen werden  afgesloten. Wijze woorden die, uiteraard, niet van mezelf zijn maar gewoon geciteerd uit "Wikipedia" 

In feite is het gewoon een meertje met een paar eilandjes er in en waar je om heen kunt wandelen en op één van de bankjes even van de natuur en de rust kunt genieten. Als je internet/Facebook er op na slaat, blijkt dat vol te staan met verhalen van mensen die er heel lyrisch over schrijven. Wat een onzin over een plasje water in het duingebied. Maar goed, we lopen er naar toe en ik maak een onsie van ons vieren op één van de bankjes langs het water. En dan worden we blijkbaar zo afgeleid door dat water dat de krokodil ons helemaal is ontgaan. Even weer op "internet" kijken waar ik het dan over heb.

 

Nu heb ik wel even staan zoeken hoe het kan dat wij die "krokodil" over het hoofd hebben gezien. Het is niet bepaald klein te noemen. Maar als ik Googlemaps (alweer) raadpleeg en daarbij ook nog eens Google-Streetview, kom ik tot de ontdekking dat die krokodil achter de bankjes heeft gestaan waar ik nog een onsie van ons vieren heb gemaakt. Op Googlemaps is weliswaar nog wel te zien waar hij stond maar op Google-Streetview is die al niet meer te zien. En wij hebben hem ook niet gezien. Evenmin is het op de foto achter ons ook niets van te zien. Mijn conclusie is daarom simpel: hij is er niet meer.  

Of hij is, net als het drenkelingenhuisje, ergens anders naar toe verplaatst. Gelukkig zijn er nog foto's van anderen waar hij er nog wel op staat en dan het schilderij van Joke van Assel, natuurlijk.

Wij wandelen verder om het meertje heen en dan gaan we verder door de duinen en langs een strand. Ik maak intussen nog wel wat foto's, ook met Vlieland op de achtergrond.
De wandeling duurt uiteindelijk best wel lang. Helaas is de accu van mijn horloge leeg geraakt dus weet ik niet de juiste afstand die we hebben afgelegd, maar het zal niet zo heel ver meer zijn tot het eindpunt, Het Kraaienest. Tot zover hebben we in ieder geval 6,34km afgelegd in 1:50:06, dus denk ik dat het in totaal wel zo'n 7km geweest zal zijn en 2 uurtjes bezig.

Als we weer terug in het huis zijn, gaan de anderen het wielrennen kijken terwijl ik de 2e training van de F1 Grand Prix terugkijk op mijn tablet. Daarna ook meteen maar de kwalificatie, terwijl Johan aan het koken slaat. Als hij klaar is en Max Verstappen zijn 1e pole van het nieuwe seizoen binnen heeft, is het tijd om aan tafel te gaan. Inge en Roy zijn intussen ook gearriveerd en we eten nu gezamenlijk, met zijn achten, de macaroni van Johan, met vla als toetje. Vervolgens nog wat napraten van vandaag en voorbespreken voor morgen, trailers-latijn, zeg maar.

Als Inge en Roy weer zijn vertrokken gaan de 4 van gisteren nog verder met het afgebroken  triominos spel van gisteren plus nog een nieuw spel en ook nog 2x een kaartspel en dan is het echt tijd om naar bed te gaan. Het is kwart voor 12  als ik het licht weer uit doe. De slaapkamerdeur blijft vannacht open en ook het raam op een klein kiertje, terwijl de Brandaris weer aan het werk gaat.