Ik ben daar al al vaker geweest. Niet elk jaar maar wel vaak. Hoe vaak weet ik al niet meer maar ik kan me nog wel herinneren dat het vroeger bij de sporthal naast het spoor gehouden werd.
Helaas gaat het archief van de uitslagen niet verder terug dan 2001 maar ik weet zeker dat ik daar een keer zelfs 1u14 over de 15km heb gedaan. Helaas kan ik daar het bewijs niet meer van terug vinden, wat overigens alleen voor mezelf van belang is.
Vandaag ben ik er ook weer. Ik wil de 11,1 gaan doen en bij voorkeur tussen de 1u03 en 1u04 over doen. Of dat zal lukken met de 10km afwachtingsloop in Zeeuws-Vlaanderen nog in mijn benen is even afwachten. Paul Peeters komt de 15 doen en hij zal het net over het uur gaan doen, verwacht hij. We spreken af dat ik zal proberen om niet door hem gedubbeld te worden. Een mooie uitdaging.
Verder zijn er vandaag ook Rian van der Burgt en Jan de Kok van GVAC. Oud marathonloper Jos Hopman is ook van de partij en ik zie ook een jeugdlid in GVAC-kleuren.
Voor de start is er nog een minuut stilte ter nagedachtenis aan Wouter Weug, een lid van Marvel die zondag overleed ten gevolge van een noodlottig ongeval afgelopen vrijdag toen hij op zijn fiets van zijn werk naar huis werd aangereden.
We gaan van start.
De 15 km. bestaat uit 4 rondes. De eerste ronde is 3.330 meter lang en de volgende 3 rondes elk 3.900m. Ik ga dus voor 1 kleine en 2 grote rondes.
Om niet in het gedrag te komen (ik weet dat het fietspad best wel smal is) start ik ongeveer halverwege het startveld en dat is vrij kort achter de wedstrijdlopers.
Die eerste kilometer blijft even aftasten maar met de 5:49 ben ik wel tevreden. Ik verwacht met dit tempo de 2e kilometer in zo'n 5:45 te doen en dat blijkt dan ook precies zo uit komen. Helaas zijn er verder geen kilometeraanduidingen meer behalve dan de 5 en 10 km. Het wordt daarom wat aanmodderen met de tussentijden met doorkomsten en de 5 en 10km. bordjes. Betekent ook dat ik op gevoel moet lopen omdat ik mijn snelheid niet kan monitoren.
Voor mijn gevoel loop ik ook constant, ondanks dat ik tot 2x toe 2 dames passeer. In de 2e ronde gaan de dames mij weer voorbij en lopen uit. Ik ga niet mee, blijf mijn eigen tempo aan houden en net zoals ik al dacht houden zij het bij 2 rondes.
Met ingang van de 3e en voor mij laatste ronde kan ik kijken wat er nog in het vat zit. Gewoon wat sneller, tenminste dat denk ik dan want zonder die kilometerpaatjes kan ik het niet controleren.
Eerst komt Rian me voorbij en even later ook Jan.
Vlak voor het opdraaien naar de atletiekbaan, met nog zo'n 150 meter te gaan, hoor ik achter me roepen "dat ik het nog wel haal...". Het is Paul die vlak achter me loopt. Even nog een sprintje en dan is het me toch gelukt om niet door Paul te worden gedubbeld.
Eigen geklokte nettotijd: 1u03:08 (officieel bruto 1u03:16)
Niet moe, ook niet van de eindsprint en ook snel hersteld. Kortom: het gaat steeds beter.
Met GVAC is het ook goed gegaan.
Zo weet Rian de eerste plaats bij de Masters 35 te behalen met een tijd van 1u01:25 en doet Jan datzelfde bij de Heren Senioren in 1u02:21
Beiden krijgen een gouden schoen mee naar huis als trofee en een uitnodiging om mee te doen aan de jubileumloop in de Kampina op 29 juni.
Het mag wel duidelijk zijn dat de kilometerbordjes niet allemaal op de juiste plek staan...
Johan gaat vandaag voor zijn 65ste marathon. Dat gaat hij doen in Zeeland en wel de Marathon van Zeeuws-Vlaanderen. Met de start in Hulst en de finish in Terneuzen gaan Dorie en ik mee. Als Johan in Hulst de Ford Focus verlaat voor de start, gaan wij door naar Terneuzen.
In afwachting van de aankomst van de marathon in Terneuzen wordt hier, hoe toepasselijk, een aantal afwachtingslopen gehouden. Naast een kinderloop, in het Nederlands heet dat een kidsrun, is er verder nog een 5 en een 10km trimloop.
In café Du Commerce halen we onze vooringeschreven startnummers op en dan is het nog genieten van een kopje thee. Kan makkelijk met nog zo'n anderhalf uur voor onze start.
En wie komt er dan ook het café binnengewandeld? Natuurlijk Haroldinio. Eventjes weer gezellig bijpraten natuurlijk.
We hebben het parkoers bekeken. Dat stelt niet veel voor. Start op de markt en dan richting de zeedijk, langs de kust van de Westerschelde. Dat doen we dan 5km lang, draaien om en dan weer terug naar AF. Ook hier in Terneuzen gaan ze voor een vredelievende start. Geen knallend startpistool maar ook hier aftellen van 3 - 2 - 1 en weg zijn we. In tegenstelling tot wat ik gewend ben staan we niet helemaal achteraan in het startvak, maar zelfs in de eerste helft. We gaan daarom ook niet te langzaam van start.
We zijn amper 2 bochten verder of we maken al kennis met de wind. Terwijl op de markt niet tot nauwelijks iets van wind hebben gemerkt, waait het hier, 300 meter na de start, behoorlijk. Zo hard dar zelfs 2 dranghekken zijn omgewaaid. Oeioei, dat belooft wat, als dat zo op de rest van het parkoers ook zo is. Helaas blijkt dat inderdaad ook het geval.
We lopen het eerste deel tegen de wind in. Op zich is dat wel een voordeel, maar de straffe wind, het woord zegt het al, straft ons behoorlijk af.
Een grote blauwe boog markeert de laatste kilometer van de marathon. Dat moet dan ook onze eerste kilometer zijn die we in 5:53 afleggen. Voor een uitgangsgemiddelde van 10km/u is dit voor een eerste kilometer te snel, maar ik volg het tempo van Dorie en zij heeft 3 weken weinig gedaan.
Bij bordje 40km, voor ons dus na 2,2km. staat mijn klokje op 12:38. Nog steeds te snel.
Er zijn verder geen tussentijdse kilometer aanduidingen en dus is het wachten op het keerpunt van de 5 km. op 2,5km. Dat gaat uiteindelijk in 15:38 en dat is vreemd want dat is slechts 300 meter van het 40km-punt af. Dat had maar 1:40 moeten zijn i.p.v. 2:47. Ik ben bang dat het keerpunt niet goed staat en dat komt ook overeen met de GPS van Dorie die 100 meter meer aangeeft.
Maakt niet zoveel uit voor ons want wij moeten verder naar het 5km.-punt waar wij moeten omdraaien.
Intussen is Dorie achter mij gaan schuilen en hou ik haar zo uit de wind. Het scheelt wel, maar ze koet toch 2x afremmen omdat ik toch wat te hard ga. Zo met die harde wind op kop duurt het en duurt het maar eer we het 10km-keerpunt in zicht krijgen. Intussen hebben we al een paar keer stuivertje gewisseld met een dame in een oranje T-shirt. Na de 2e keer op de rem gaat ze ons weer voorbij en nu loopt ze bij ons vandaan.
Als we eindelijk op het keerpunt aankomen hebben we volgens de GPS al 150 meter extra gelopen.
Het keerpunt is een verademing. De wind blaast nu volop in onze ruggen. De zon schijnt uit volle kracht en daardoor is het temperatuurverschil tussen heen- en terugweg opeens wel een graad of 10.
Het is nu aan Dorie om weer het tempo te bepalen. Ik volg. Het tempo is ook wel vlotter dan op de heenweg maar Dorie begint het langzaamaan moeilijk te krijgen.
Intussen klok ik de voorsprong van de dame in het oranje. 15 seconden, 17, 22.... Ze loopt steeds meer uit, maar met de kilometer-boog in zicht gaat bij haar het kaarsje ook langzaam uit. We lopen op haar in en op zo'n meter of 300 voor de finish, bij de eerder omgewaaide hekken lopen we al naast haar. Voor haar het sein voor se eindsprint. Dat is voor Dorie te veel van het goede en we haken af. Maar de finish is zo ver niet meer. Ik krijg de brutotijd door van 1u01:26 terwijl Dorie er een seconde minder over heeft gedaan. Nou ja, we houden de nettotijd aan en die is 1u01:18.
Na de omkleedsessie in de onderwater parkeergarage is het wachten op de binnenkomst van Johan. De tijd verdoen we met een wandelingetje langs de winkels in het centrum. We belanden uiteindelijk in restaurant 't Gerecht op de markt waar we ons goed doen aan een lekkere kop uiensoep en tomatensoep.
Met een hopelijk verwachte eindtijd van rond de 3u20 snel Dorie alvast naar buiten om Johan te zien finishen. Amper bij de finish komt Johan al binnen. Het is hem gelukt om binnen die 3u20 te finishen. 3u18 en nog wat zelfs. Dat betekent een clubrecord. Of hij daarmee hier ook in de prijzen valt is nog niet zeker. Op de beeldschermen achter de finish verschijnen nagenoeg direct de, met de chip uitgelezen, uitslagen (waarom kan het hier wel zo snel?), en daarop staat een eindtijd van 3u18:25 op vermeld. Ook horen wen intussen dat hij in de categorie H60 op de eerste plaats is geëindigd.We wachten daarom nog deze ceremonie protocollaire af en dan is het weer terug richting Duizel.
Maar eerste nog een ijsje op de markt in Eersel.
Het loopt al tegen half 6 als ik weer richting Veldhoven vertrek.
Al met al toch stiekem een vermoeiende dag.
Het mag wel duidelijk zijn dat de bordjes niet helemaal goed stonden.....
Na die bitterkoude dinsdagavond heb ik het gevoel dat het nog steeds zo koud is, of wordt, en daarom heb ik de lange legging maar weer uit de kast gehaald en gaat ook een warme longsleeve aan. Onder mijn windjack dan wel te verstaan.
En om 5 uur al volledig gegeten en dus kan ik en ben ik ook mooi op tijd bij de vereniging.
Dorie is er ook weer maar heeft dit keer een collega meegenomen. Die komt vandaag voor het eerst mee doen. Proeftraininkje. Dorie zal vandaag bij haar blijven. Ik zal het dus weer alleen moeten klaren, want Dian is inmiddels als gepromoveerd naar groep 3. Theoretisch zou dat er voor mij ook wel in zitten, maar zelf ben ik nog niet helemaal zeker. De aanloop tot waar ik nu sta heeft te lang geduurd en met te veel ups en downs. Eigenlijk eerder te veel downs, moet ik zeggen. Nee, zodra de 12 kilometers met gemak gaan,dan pas ben ik klaar om over te stappen. Vind ik zelf dan.
Terug naar de werkelijkheid.
We krijgen vandaag een intensieve training.
Na een warming-up rondje volgt een rondje met oefeningen en daarna nog 3 kwart ronde treintje lopen waarbij de achterste loper telkens helemaal naar de voorste in de rij toe loopt. En met 3 kwart komen we precies uit bij het startvak van de 100 meter sprint.
We doen weer eens aanloopscholing en daarna volgt ook nog wat krachttraining. We sluiten af met 3 versnellingen en dan zijn we eindelijk klaar voor de kern.
De kern is vandaag een minutenloop. We lopen blokken van resp. 2-3-2-3-4-3-2-3-2 minuten met tussendoor telkens 1 minuut wandelen. Marjolijn geeft met fluitsignalen aan wanneer we moeten hardlopen en wanneer we kunnen wandelen. \het tempo is 85% van de 6 minuten-test.
Omdat Dorie met haar collega meeloopt sta ik er vandaag alleen voor. Niet erg, maar ik mis wel de GPS. Oftewel, ik weet niet welke afstanden ik afleg tijdens de runs.
Ik doe het rustig aan. Dit ook met het oog op de 10km. Afwachtingsloop in Zeeuws Vlaanderen komende zaterdag. De eerste run van 2 minuten gaat ongeveer tot 340 meter. Dat is pakweg 10,2 km. Nu is de ervaring dat de volgende runs automatisch sneller gaan. Ik kan het niet echt controleren, maar dat gevoel heb ik wel dat het zo is. Desondanks blijf ik het eveoel hebben dat ik rustig aan het trainen ben. Ik denk dat ik de 11km/u niet gehaald zal hebben. Dat is dus goed.
De coolingdown doen we toch maar weer binnen omdat het buiten toch wel erg hard en frisjes waait.
Het is nog even wachten op het steenkolen-Engelse intake gesprek tussen trainer Theo en de collega van Dorie en dan is het al dik kwart over 9 als we pas naar huis gaan. Een latertje vanavond.
Vandaag is de eerste wedstrijd van Circuit 14. Een serie baanwedstrijden die gehouden worden op de kunststof atletiekbanen van in Veldhoven, Best Valkenswaard en Eindhoven.
Als eerste is GVAC aan de beurt.
Op zich niet zo gunstig want je zit dan nog erg vroeg in het seizoen. Het weer is dan nog een heel belangrijke factor. In 2013 ben ik niet geweest omdat het toen zo verschrikkelijk regende.
Dit jaar had ik al besloten om naast hoffotograaf Peter ook wat foto's te gaan schieten. Helaas is Peter door vervelende omstandigheden verhinderd en sta ik er alleen voor.
Het is bitterkoud. Ik heb een extra vest aan getrokken onder mijn jas, maar handschoenen hadden zeker niet misstaan. De temperatuur is amper 7ºC maar door de straffe koude wind is het gevoel 3 1a 4 graden lager.
De start is om 7 uur. tenminste, dat is de bedoeling. Naast de 80 meter horden meisjes C is er ook nog kogelstoten, speerwerpen hink-stap-sprong. Mijn gedacht is om de 90 meter horden als eerste mee te nemen. Die zijn zo om en dan ik daarna andere onderdelen fotograferen. Maar het gaat niet goed met de horden. Met de tijdwaarneming schijnt het niet helemaal goed te gaan en daarna moet er ook nog wat met de horden gewijzigd worden. Kortom, 2 series horden van een paar seconden, nemen nu meer dan een half uur in beslag. Een ramp voor de atleetjes, natuurlijk, omdat die ook nog in andere onderdelen willen en moeten uitkomen. Maar ook voor mij. De andere onderdelen hebben niet zoveel deelnemers en die zijn daarom al klaar nog voor dat ik er überhaupt geweest ben om te fotograferen.
Bi het verspringen neem ik tussendoor nog wat horden mee. Dit onderdeel kent de grootste groep deelnemers tot nu toe en om ze allemaal op de plaat te zetten in de eerste poging heb ik al heel wat tijd nodig.
Jammer genoeg begint de zon al snel zijn licht te verliezen. Ik schiet nog her en der wat plaatjes. Vanwege de snelle sluitertijden is een hoge ISO-waarde vereist, wat de foto's er niet mooier op maken. Als de duisternis helemaal is ingetreden moet echt de flitser aan. Helaas heb ik, net als mijn camera, alleen spul op consumenten kwaliteit, Daar is echt niets professioneel aan en dat is nu dan ook goed te merken. Ik krijg er gewoon niets fatsoenlijk meer uit.
Ik wacht de serie 1.000 meters af. Helaas zijn er ook nu weer problemen met de ET, de Elektronische Tijdwaarneming. Het registeren op zich blijkt geen probleem te zijn, maar je moet wel de tijd aan de juiste persoon hangen.
Ik heb meelij met de atleten die op het 200 meter-punt staan te blauwbekken in afwachting van de start van hun serie.
De eerste serie lijkt op het oog niet zo hard te gaan, maar de eerst komt binnen in 2:32 en de laatste uit deze serie in 2:50. Dan hebben we het dus over snelheden tussen de 21,1 en de 23,7km/u.
Als de 5 series van 1.000 meter zijn gelopen is het inmiddels al tegen 10 uur. De series 5km worden bij elkaar gezet en de grote groep gaat tegelijk van start. Dat zal voor de jonge en snellere lopers wat lastiger worden omdat die ongetwijfeld de veteranen gaan dubbelen. En dat gebeurt dan ook. Maar het is niet anders. Met nachtvorst voorspeld kan het zomaar gebeuren dat de baan ook gaat opvriezen.
Als de laatste 5 km-loper binnen is, hou ik het voor gezien. Het is inmiddels half elf.
Thuis de foto's van het geheugenkaartje afhalen, Nee, helaas. Het is niet veel soeps. En er zitten toch een paar leuke tussen. Maar niet geschoten is altijd mis. En zo is dat.....
Valt dit nog wel onder een trimloop, vraag ik me af. Het maakt niet uit want ik doe er toch aan mee. Samen met dochter Marcia hebben we ons hiervoor ingeschreven. Ik heb nog even geen tijd voor een verslag maar hieronder alvast een voorproefje, een YouTube-filmpje van een aantal foto's die ik onderweg geschoten heb. UPDATE:
Na een vertraging, nu dan eindelijk tijd voor een verslag van de Army Urban Run. Een wel heel uitgebreid verslag dit keer, mag gezegd worden.
Niet lang nadat Marcia zich had ingeschreven heb ik dat ook maar gedaan. Voor de Army Urban Run in Oirschot. Gek genoeg heb ik het een hele tijd de Urban Army Run genoemd, maar sinds ik het eindelijk goed doe, blijken veel meer mensen het ook zo te noemen. Het klinkt blijkbaar logischer in die volgorde. Hoe dan ook, het blijft toch de Army Urban Run en in 2014 is het voor de 3e keer.
En dit keer met nog meer hindernissen dan in 2013.
Training
Géén. Nope. Totaal geen extra voorbereiding dan alleen de normale looptraining bij GVAC. Misschien mag de 13,3 km. lange Airport run in Eindhoven als een laatste generale gezien worden maar nee hoor, ik ga het gewoon doen en zie wel waar het schip strandt.
D-Day en onderweg naar Oirschot pikken wen Marcia op. Of beter gezegd volgt ze ons naar de legerbasis. Om half tien staan we al op een parkeerplaats. Helaas omdat we zo vroeg zijn, staan we wel het verste van het parkoers af. Maar we hebben nu wel de tijd genoeg om er naar toe te lopen. Dat denken de aanwezige begeleidende militairen waarschijnlijk ook,want ze laten ons, nietsvermoedend een totaal verkeerde kant op lopen. Nee, die pijlen waren helemaal niet voor ons bedoeld. Nadat we op het geluid afgaand toch op de juiste plek zijn aangekomen is het eerste wat we doen uiteraard ons speciaal genummerd T-shirt ophalen.
In tegenstelling tot de Airport run zijn hier wel voldoende plaatsten waar je je nummer/T-shirt kunt afhalen. Bovendien zijn we er vroeg bij en na 5 seconden zijn we beiden een oranje T-shirt rijker.
En dan is er een zee van tijd voor het startsein wordt gegeven. Marcia gaat op zoek naar haar Bootcampcollega's terwijl ik op zoek gaan naar mede GVAC-ers. Vrouwlief en kleindochter Holly vermaken zich op hun manier.
Oké, tijd voor het echte werk. Het parkoers is bekend van de site. Ook de 16 hindernissen zijn aangegeven.
Er wordt gestart in groepen. Zo zie ik de eerste groep vertrekken met de meeste GVAC-ers erin. Terug in het startgebied kan ik Marcia niet meer vinden. Ook is geen verdeling in groepen te zien maar al gauw kom ik daar achter. Elke keer als er vooraan een groep start,schuift de rest van het veld naar voren en bepaald de wedstrijdleiding met een lint tot waar de volgende groep gaat die mag starten. Uiteindelijk zit ik dus in de 4e groep. Wel samen met enkele GVAC-ers, dat wel.
En dan gaan ook wij van start. Niet met een starschot, mitrailleursalvo's, tankgranaat, nee gewoon met een toeter....
Zoals verwacht gaat iedereen er als een gek vandoor. Ik word van alle kanten voorbij gezoefd. Mensen, we moeten nog 10kilometer!
De eerste hindernis duikt al op, maar die telt niet eens mee. Via een pallet springen we op een soort dieplader en aan de andere kant springen we er weer vanaf. Stelt niets voor.Nog niets, want deze telt niet eens mee als hindernis. Maar even later komen aan bij nummer 1: De sloot.
Het publiek staat in drommen langs de kant terwijl ik het koude water in stap. Tot aan mijn kruis want de sloot telt verschillende dieptes. Veel mede lotgenoten klimmen links op het droge om zo de sloot verder te vermijden. Zou ik ook wel willen, maar ik sta rechts en het is nu gemakkelijker om recht vooruit te gaan dan helemaal naar links uit te wijken. Bovendien kan ik even later ook een stuk buiten het water lopen aan de rechterkant. Het wordt nog wel even klimmen om tegen de modderige sloot kant eruit te klimmen maar dan hebben we nummer 1 toch echt gehad en staan we meteen al weer voor nummer 2: De Kweekvijver.
Het ijskoude water komt tot boven mijn middel. Een enkeling doet het zwemmend maar het merendeel blijft toch gewoon lopen. Eenmaal uit het water voelen vooral mijn voeten ijskoud aan. Alsof een blok sneeuw aan mijn voeten is blijven hangen. In een matig dribbelpasje vervolg ik mijn weg, onderweg nog Joke en Jack tegenkomend.
De volgende hindernis komt alweer niet veel later, nummer 3: De tropco's
WTF is een tropco? Gewoon, een oplegger, dus. Maar vergis je niet. De oplegger is beslist niet zo laag als de foto doet vermoeden. Vroeger, in mijn jongere jaren,zou ik er zo op gesprongen zijn. Maar dat was vroeger. Nu klim ik er moeizaam tegen aan, net als die anderen op de foto. Eenmaal aan de andere kant eraf gesprongen staat na 100 meter sprint de volgende tropco te wachten. En daarna nog één.
Hindernis nummer 4 zijn: De fascines.
Ik heb het ook moeten opzoeken, maar blijkbaar waren dit vroeger bosjes hout of riet om versterkingen aan te brengen. Tegenwoordig worden deze buizen daarvoor gebruikt. Van deze buizen staan er zo'n 4 "bosjes" op redelijke afstand van elkaar opgesteld. Of je er eventjes over heen wilt klimmen.
De buizen zijn glad, geven geen houvast en doordat iedereen al nat was van de eerdere hindernissen zijn de buizen ook nog eens extra glad. Aan de zijkanten heb ik mijn houvast in ieder geval te pakken. Aan de zijkant kan ik de buizen aan de uiteinden vastpakken zodat ik toch wat houvast heb. Eenmaal bovenop is het meteen omkeren en op je achterste er vanaf glijden. Goed dat de boel dan nat is.
Het is weer een stukje lopen en we naderen al weer vrij snel de volgende hindernis:
Hindernis nummer 5: The Obstacle Course
Volgens mij hebben we al een 10-tal obstakels gehad, maar hier wordt blijkbaar wat anders bedoeld. Vrij vertaald zal ik het maar "muurtje klimmen" noemen, met daartussen in ook nog een aanslag op het evenwichtsorgaan. Eerste krijgen we te maken met 2 hoge muren waar iedereen elkaar toch moet helpen om er over heen te komen. Dan een diepe kuil. Erin en aan de andere kant er weer uit. De kuil is echter zeker 2 meter diep en mijn spring in het diepe landt bepaald niet zachtzinnig op het grind. Ik mag gelukkig blij zijn dat mijn voetgewrichten het hebben gehouden. Dat was toch even een misrekening. En aan de andere kant die 2 meter hoge muur er weer uit zien te klimmen. Gelukkig is er voor de minder atletisch bedeelden een klein opstapje gemaakt en kan ik er met iets minder moeite uit de kuil klimmen.
Intussen hoor ik een dame zeggen dat ze al helemaal kapot is en beslist niet over deze muren kan komen. Ze heeft geluk, want deze hindernissen kan ze overslaan door er langs af te lopen. Maar of dat nu voldoening geeft?
Een fluitje van een cent is de brede zigzag evenwichtsbalk die volgt en daarna nog een 3-tal lagere muurtjes, overigens nog goed voor zo'n anderhalve meter hoog.
Een stukje lopen, even bijkomen van de krachtinspanningen en dan: Ja,ja, daar zijn ze dan.
Hindernis nummer 6: De Vehikels
De vrije vertaling ia "voertuigen", maar we hebben het hier wel over het leger. De opdracht luid: kruip door, sluip door, maar wel er onder door!
Er staan 3x 3rijen pantserlegervoertuigen opgesteld en de ruimte onder de voertuigen is echt maar 2 kontjes hoog. De 2 eerste rijen sluit ik achter clubgenote Anna aan, maar omdat ik zelf toch wel wat sneller kan, pak ik bij de tanks toch maar een andere route.
Ik ben wel blij met mijn lange mouwen want het schuurt toch wel behoorlijk op die rauwe ondergrond onder die voertuigen. Onze voorgangers hebben het gras omgeploegd tot een akkertje en daarom komen we ook aan de voorkant helemaal gebruind onder de tanks vandaan. Ik zet het op een drafje naar de volgende hindernis maar mijn legging voelt raar. Alsof de broekspijpen helemaal zijn uitgerekt. Dat is gelukkig niet het geval. Ik heb gewoon het koortje in mijn legging niet vastgeknoopt en door dat tijgeren is-ie gewoon een heel stuk van mijn kont af gegleden. Een paar rukjes en de boel zit weer op zijn plaats. Op naar de volgende:
Hindernis nummer 7: De Drekbak
Ik heb overigens geen idee meer welke hindernis nu moet komen en dat dit nu de drekbak zou worden dus ook niet. Het enige wat ik zie is een bult zand en dan denk ik aan de "geniebultjes", maar nee hoor. Eenmaal bovenop de bult kijk ik recht op een "rivier" die we moeten doorwaden. Het stelt niet veel voor. Het is ook niet diep, alleen alweer nat, natuurlijk. Intussen kan ik mooi het losse "tankzand" van me afschudden. Aan de overkant van de rivier is het nog niet de overkant maar alleen een dam van zand. Achter deze dam of dijk ligt nog zo'n "rivier". Alleen is deze wel wat dieper. Achteraf stelt deze hindernis qua moeilijkheidsgraad net veel voor.
Eenmaal uit deze drekbak begint een tocht door los zand. Vooral de niet geoefende loper zal dit wel opbreken. Ik merk het ook dat om me heen, deelnemers beginnen te wandelen. Mijn gevoel zegt me dat we qua afstand nog niet eens op de helft zijn. Maar goed., na een tochtje over deze Sahara zien we in de verte bulten zand op het parkoers verschijnen. dat moeten ze zijn:
Hindernis nummer 8: De geniebulten
Wat verwacht ik er van? Tja, genie, dat zijn die mensen die al die mijnen en zo opruimen en onschadelijk maken en dus bultjes zand opwerpen om erachter te verschuilen. Dat klopt zo ongeveer wel. Alleen hebben ze nu een hele rij van die bulten achter elkaar opgeworpen. Enkele behoorlijk hoge en veel, heel veel wat lagere. Dat lage klinkt misleidend want in feite zijn het een heleboel diepe sloten achter elkaar. Echt een heleboel. Ook hier haken wat deelnemers af om op adem te komen. Eenmaal aan het einde schiet ik nog wel even een foto maar daar is toch niet goed te zien hoe diep de geulen zijn waar je elke keer doorheen moet. We sluiten af met een klim op een 5 meter hoge bult. Daar vraagt een deelneemster of ik een foto van hen wil maken. Geen probleem natuurlijk, alhoewel ik me meteen afvraag, waarom, want de kans dat we elkaar weder zien is op zo'n evenement minimaal.
Weer vooruit kijkend zien we het vervolg van de zandvlakte. Nu wordt het een behoorlijk stuk hardlopen (zie plattegrond). Langzaam worden in de verte de contouren van de volgende gevreesde hindernis zichtbaar.
Hindernis nummer 9: De Muur van Oirschot.
Als een berg in het landschap doemt hij op. Een hoge bult waar een klimnet tegenaan hangt. Daar moeten we tegen aan. Maar eerst nog een steile helling omlaag, weer door, gelukkig ondiep, water en dan nat en glibberig, via het klimnet naar boven klimmen. Het is een behoorlijke hoogte dus je mag geen last hebben van hoogtevrees. Maar het valt allemaal wel mee. Je voeten goed in de gaten van de netten zetten en jezelf zo omhoogduwen. Dat is eigenlijk alles. Die handen gebruik je alleen om er voor te zorgen dat je niet naar beneden kukelt. En dan moet ik van boven toch nog wel een plaatje schieten van oer het er van hier af uitziet.
Eenmaal boven kijk je uit over Oirschot, maar niet heus. Daar is geen tijd voor. We moeten verder. En verder wil zeggen, deze bult afdalen. Een steile afdaling die alleen de heel goed geoefende renner, hardlopend kan afdalen. Ik doe dat daarom alleen maar op het laatste stuk en dan wordt het weer een loopstuk naar hindernis nummer 10.
Ook nu weer haal ik ik een behoorlijk aantal mensen in met mijn, toch al niet zo hoge tempo. We worden door mensen aan de kant nog aangemoedigd. "nog maar 4 kilometer...", maar of iedereen nu blij is om dat te horen...
Het is in ieder geval weer een heel stuk lopen en weer ga ik wandelaars voor bij of groepjes nog langzamere lopers dan ik. Dat betekent wel dat ik nu helemaal alleen loop. niemand om mee samen te lopen. Alleen die figuren voor me die ik nader en dan erop en erover en "that's it". De vermoeidheid slaat blijkbaar toe.
De volgende 2 hindernissen blijven zijn meer een combinatie van veel loopwerk maar daartussen in een obstakel. Dan heb ik het over de
Hindernissen 10 en 11: De Banden en de Balken.
Het parkoers loopt een heel eind langs een hekwerk. Voor me 3 bandenstapels. Niet moeilijk maar enkelverzwikkend als je ze niet met beleid aanvalt. Aande andere kant van het hekwerk kom ik deelnemers tegen in de tegenovergestelde richting. Daar loop ik straks dus ook. Maar het is nog best wel een eind. Eenmaal aan de andere kant van het hekwerk komen uit op hindernis nummer 11, de balken. Niet hoog gelukkig, maar laat ik niet gek doen en maar gewoon rustig over heen stappen. Bij de laatste balk staat een fotograaf, klaar om zijn foto van het jaar te schieten. Speciaal voor hem neem ik deze laatste balk met een sierlijke sprong. En nu maar hopen dat hij daadwerkelijk die foto heeft gemaakt en dat ik hem dan ook nog eens kan vinden....
Uit mijn hoofd weet ik nu niet meer wat er nog komen gaat. Alleen de sproeiers en de wasstraat kan ik me nog herinneren. Dus na de balken wordt het weer een stuk hardlopen geblazen. Vreemd genoeg loop ik ook nu weer 2 stilstaande groepen voorbij. Een diepe sloot moet nog overgestoken worden en daarna gaat het eventjes flink steil omhoog. Absoluut niet te vergelijken met de trails in Limburg, maar o.k. deze verharde weg is wel steil. Naar later blijkt, is dit dus:
Hindernis 12: De Hellingproef
Maar die heb ik dus ongemerkt gedaan. Dat had geen hindernis genoemd hoeven te worden want we hebben we eerder bulten bedwongen zonder naam.
Verder lopend komen we uit bij
Hindernis 13: De Modderhelling.
Voor me, wederom een "rivier" met steile oevers. Om deze "rivier"over te steken moeten we gebruik maken van één van de twee in de oever uitgesleten "glijbanen". De "rivier" is in werkelijkheid een modderrivier. Het is voorzichtig ploeteren door de dunnen modder. Proberen om zeker niet om te vallen. De dame voor me gaat zelfs nog langzamer dan ik. Het is aan haar ook duidelijk te merken dat ze vermoeid is. Aan de overkant doemt de volgende uitdaging op: Hoe komen we de over weer op. Er hangen een touw met knopen en een net over de modderige oeverrand. Ik kies voor het touw en ondanks de modderblub lukt het me, dankzij de knopen in het touw in no-time de oever op te klimmen. Omkijkend zie ik dat de dame die ik intussen heb ingehaald nog steeds niet uit de modderrivier is geklommen.
Ik ga weer verder. Eerst nog een vreselijke modderpoel, nog één en daarna weer een poel waar ik in de file kom te staan. De deelnemers voor me zijn vast komen te zitten bij al weer een modderige maar behoorlijk hoge over. Het duurt hier wel even eer het mijn beurt is om via een net naar boven te mogen klimmen onder het oog van, ik weet niet hoeveel, camera-lenzen. Maar het zit er op en ik kan verder, met "nog maar twee-en-een-halve kilometer...." wat me nog nageroepen wordt. Het wordt dus weer een stuk lopen.
Het parkoers begint nu wat te glooien. Een beetje op en neer.Het schiet me pas laat te binnen. Verrek, dit is het wasbord. Totaal geen vergelijk met de genie bulten. Met speels gemak wordt het wasbord afgewerkt. Nee, voor lopers die regelmatig aan crossen meedoen is dit een peulenschil.
Dat was dus:
Hindernis 14: Het Wasbord.
Maar het hardlopen gaat gewoon door.
Ik weet nu ook dat we niet ver van de finish zijn. De weg is inmiddels verhard en ik zie de één na laatste hindernis aankomen:
Hindernis 15: De Sproeiers.
Dit is geen hindernis. Met aan de zijkant een hoop sproeiers in lijn, waar je wat modder kunt afspoelen, en als je niet nat wilt worden, dan loop je er gewoon rechtdoor langs, nee, dat noem ik geen hindernis. Even probeer ik nog mijn fototoestel wat schoon te spoelen maar dat duurt met te lang en ik ga verder. Op naar het einde.
Het parkoers is nu echt weer richting start. De DJ is al duidelijk te horen en overal zien we toeschouwers rondlopen en "afgewerkte deelnemer".
"Bij de volgende rotonde rechtdoor...".
Ja hoor, lekker erop en erover, niks de weg volgend om de rotonde heen en dan is er de laatste hindernis
Hindernis nummer 16: De Wasstraat.
Eerlijk gezegd heb ik helemaal niet het idee dat we nog een hindernis zouden krijgen en de wasstraat staat me helemaal niet meer bij. Die heb ik een beetje samengevat met die sproeiers. Hoe dan ook, opeens sta ik voor een container. Een grofvuilcontainer waar we in moeten klimmen. Ja klimmen. Het gaat wat moeizaam maar eenmaal over de rand staan ik weer tot het kruis in modderbruin water. Vlug aan de nadere kant eruit en verderop staat zo'n zelfde container op met te wachten. Als ook deze hindernis is genomen is de laatste container er een van het dubbele kaliber. Dus 2 containers achter mekaar. Clubgenoot Anna maakt even van de gelegenheid gebruik om de modderresten af te spoelen. Ikke niet. Ik spring uit de bak en snel naar de finish toe. Daar moet je wel voor zigzaggen of in ieder geval goed uitkijken dat je niet tegen het publiek aanloopt wat nu geheel vrij dwars door het finish gebied loopt,alsof er helemaal geen wedstrijd aan de gang is. Een beetje een misrekening van de organisatie, als je het mij vraag. De laatste 100 meters hadden ze wat mij betreft vrij mogen houden van publiek en alleen voor de deelnemers om ze zo een ongestoorde loop naar de finish te gunnen. Dat gebeurt overal maar waarom hier niet...?
Achter de finishlijn staat Marcia al te wachten. Zij is ook nog niet zo lang binnen en blijkbaar 2 groepen eerder gestart dan ik. Ik heb dus, hoe dan ook, behoorlijk op haar in gelopen, ondanks dat ik het er op mijn gemak heb gedaan.
Clubgenote Anna komt vlak na mij binnen. Als ik de filmpjes bekijk zal dat een seconde of 5 na mij zijn. Helaas is er net bij haar iets mis gegaan met de tijdwaarneming en komt zij niet voor in de einduitslagen.
Mijn finish gaat in netto 1u23:54. die van Marcia in 1u39:42
Tot slot mijn foto's in en video/slide-show achter elkaar gezet op YouTube:
Met een hopelijk verwachte eindtijd van rond de 3u20 snel Dorie alvast naar buiten om Johan te zien finishen. Amper bij de finish komt Johan al binnen. Het is hem gelukt om binnen die 3u20 te finishen. 3u18 en nog wat zelfs. Dat betekent een clubrecord. Of hij daarmee hier ook in de prijzen valt is nog niet zeker. Op de beeldschermen achter de finish verschijnen nagenoeg direct de, met de chip uitgelezen, uitslagen (waarom kan het hier wel zo snel?), en daarop staat een eindtijd van 3u18:25 op vermeld. Ook horen wen intussen dat hij in de categorie H60 op de eerste plaats is geëindigd.We wachten daarom nog deze ceremonie protocollaire af en dan is het weer terug richting Duizel.
