Na thuiskomst van het Máxima Medisch Centrum en het bezoek aan de apotheek is het eigenlijk direct de auto inladen, want vandaag gaan we weg voor een korte mini-vakantie. De bestemming is Hoog Soeren op de Veluwe.
Nu was in eerste instantie een verblijf van 3 dagen in een Charmehotel in Overbosch gepland, maar laten we nu net een dag voor vertrek een bericht ontvangen dat vanwege waterschade in het hotel we daar niet meer terecht kunnen. Alternatief #1 is een andere datum plannen,maar we gaan gewoon voor alternatief #2 en dat is een ander hotel, het Oranjehotel in Hoog Soeren, ook op de Veluwe. Lag het eerste hotel in de buurt van Amersfoort, dit hotel ligt naast Apeldoorn. Eigenlijk nog gunstiger met wat we van plan waren te gaan doen.
Nu is het toch al 12:00 uur eer we vertrekken en de bestemming vandaag is eerst het Kröller-
Müller museum. We hebben het getroffen want het is opeens weer zomer. De zwarte zonnebrillen zijn zeker geen overbodige luxe maar tegelijk toch ook weer lastig om te zien wat er nu eigenlijk op de TomTom staat. Amper 3 kwartier onderweg en we zien op de borden al "Kröller-Müller" verschijnen. Maar schijn bedriegt. We moeten nog heel wat kilometers afleggen eer we uiteindelijk stilstaan voor de poort van de "Hoge Veluwe".
Ja, want het Kröller-Müller museum ligt in het nationaal park "De Hoge Veluwe" en dus moeten we zowel entreekaartjes kopen voor het park én voor het museum. Voor het echte "Veluwe-gevoel" raadt de dame achter het loket ons aan de auto hier buiten het park te parkeren en met de, welbekende, witte fietsen, de 2,5km naar het museum af te leggen. Nadat ik de dikke 40 Euro heb gepind, besluiten we dat dan ook maar te doen.
Wel grappig die witte fietsen. Als we eenmaal de 2 beste hebben uitgezocht is het nog wel even wennen,zo met die terugtraprem. Vooral vrouwlief heeft een veel langere remweg dan met handremmen. Het valt ook niet mee om de hele tijd op het rechte pad te blijven maar na wat omzwervingen komen we uiteindelijk toch terecht waar we zijn moesten.
Vreemd genoeg hoeven we onze duurbetaalde kaarten niet eens te laten zien. Je stapt naar binnen en loopt gewoon het museum binnen. Of je ook net zo gemakkelijk naar buiten loopt met een schilderij onder je arm weet ik niet.
We zijn nog nooit in het Kröller-Müller geweest, dat was al duidelijk, en ik dacht ook dat het hoofdzakelijk Vincent van Gogh zou zijn wat hier rond zou hangen, maar dat blijkt toch niet het geval. En zo worstelen we eerst door wat kunst heen waar we niet op zitten te wachten en komen zo dan toch bij Vincent uit.
Dus zo zien die schilderijen er in het echt uit!. Veel kleiner dan ik had verwacht. Vraag me af waarom die dan zo duur moeten zijn. Natuurlijk moet ik ook hier met een Van Gogh op een selfie, die vervolgens via Twitter wereldkundig gemaakt moet worden. Later zal blijken dat het Kröller-Müller museum de tweet wel kan waarderen en ze re-tweeten met een smiley.
Ook zien we nog diverse "werken" van Mondriaan hangen.
Omdat kunst mij hongerig maakt besluiten we ons museumbezoek met een late lunch.
Daarna weer hop, op de witte stalen rossen richting uitgang. Tijd om ons hotel op te zoeken.
We rijden door de bossen en net daar buiten vinden we het Oranjehotel.
We checken in als gasten van dat "andere" hotel. Maar ze zijn al helemaal op de hoogte.
"Kunnen we een kamer krijgen met balkon....?", vraagt vrouwlief nog, met naar nicotine snakkende ogen.
"Nou mevrouw. U krijgt een kamer op de begane grond met een eigen terras. Het is ook nog de grootste kamer én ook nog met een jacuzzi....., kamer nummer 1"
Lang verhaal kort: we hebben dus een hele grote kamer met een badkamer met dubbel wastafel , douche en een jacuzzi. Maar het mooiste blijkt toch wel het grote overdekte terras. Een eigen afdak waar blijkbaar naar hartenlust onder gerookt kan worden.
Als de euforie wat getemperd is, maken we ons op voor het gereserveerde avondeten. Onderdeel van het arrangement is onbeperkt sliptongetjes, spareribs of mosselen, want asperges zijn er inmiddels niet meer. We hebben gekozen voor de mosselen met daarbij nog een voorgerecht. Los daarvan krijgen we nog wat te knabbelen, een amuse en nog een Italiaans kruidenbroodje voordat we aan onze eigen voorgerechten beginnen.
Als drank neemt vrouwlief groene thee en ik doe het met witte wijn. Opvallend is, dat de groene thee helemaal niet groen is, en de witte wijn niet eens wit. Eigenlijk hebben ze beiden dezelfde kleur nl. geel.
Met al die voor- en tussengerechten duurt het nogal, eer we onze mosselen voorgeschoteld krijgen en hoewel onbeperkt, weten we niet of we na ieder een volle pan te hebben verorbert, of we wel voor nog een pan moeten gaan. Vooral als dat te lang zou gaan duren. Maar na de verzekering dat het maar 10 minuten duurt gaan we voor samen nog één pannetje.
En waar vrouwlief koffie neemt, doe ik dat met een crème brûlée. Dat zou namelijk het meeste ijs bevatten en daar gaat het mij nu eigenlijk alleen maar om. Nou dat ijs, hooguit een eetlepel, meer is het niet. Maar de 3 glazen witte wijn zijn me toch al naar het hoofd gestegen dus tijd om op onze hotelkamer uit te buiken. Het is intussen al na negenen en dat voor een avondmaal!
Snap er niet veel van. 
