Ook Dorie staat ingeschreven voor de 11km.
Johan, daarentegen, gaat vandaag bijna het 4-voudige doen: 50+km. zoals het officieel wordt omschreven. En dat als training voor de 60 van Texel begin april.
Hij start dan ook al in de 1e groep om 10.00u. Daarom zijn we ook al om kwart over 8 van Huize Hileind vertrokken.
Na zijn start hebben wij, Dorie en ik, nog anderhalf uur om ons op ons avontuur voor te bereiden.
Eerst nog maar de selfie voor de start en dan gaan met die banaan.
Dorie is al meteen vertrokken en ik doe mijn slowstart achteraan als al richting trap bewegen. Het duurt niet lang of we staan al stil. We staan voor een klein bultje waar een aantal lopers niet omhoog komen. En eenmaal stilstaand gaat dat niet meer en moet ook ik moeizaam en langzaam langs de kant omhoog glibberen. En dan gaat het verder.Ik zie Dorie in de verste verte al niet meer. Waarschijnlijk heeft zij hier geen oponthoud gehad.
Er ligt hier best wel wat sneeuw en ijs en we gaan dit keer niet meteen over de vlonder de trap op maar rechtsaf via een stijl pad omhoog naar de 1e of 2e bordes, dat kan ik zo niet zien. Wel is dit pad omhoog spekglad en loop ik voorzichtig langs de kant naar boven.
Bij de trap aangekomen hoor ik nog de waarschuwing van Denny: de trappen zijn spiegelglad, ga rustig naar boven en hou de leuning vast!. Die waarschuwing was niet voor niets. De trappen blijken helemaal van ver-ijste sneeuw te zijn en spiegelglad. De leuning vasthouden is gewoon een must, wil je niet op je bek gaan. En sowieso zijn 2 treden tegelijk vandaag ook uit den boze.
Op deze manier naar boven is in ieder geval niet zo vernoeiend. Eenmaal boven gaan we rechts-links-rechts weer naar beneden over besneeuwde en gladde single tracks. Hier en daar is het verraderlijk glad en helpen we elkaar nog maar naarmate het parkoers vordert raak ik steeds verder achterop. Gewoon omdat ik mijn eigen lage tempo aanhoud. Het gaat ook wel behoorlijk op en neer en vooral dat op gaat goed steil en dan neer gaat langzaam vanwege het glibbergevaar. Na een paar kilometer raken we verzeild in een slingerparkoers. Dit zal wel voor de mountainbikers zijn en daar zie ik Dorie weer in tegenovergestelde richting. Maar dan moet ik nog een heel eind eer ik ook weer op datzelfde stuk ben aangekomen. Ik ben ook niet de enige die geregeld wandelt.
Het wordt inmiddels steeds eenzamer. Alleen een jonge Belgische dame blijft nog in mijn buurt en omdat ze last heeft van haar kuiten en niet echt weer samen op wil trekken ga ik maar alleen verder. Helaas gaat het ook mij niet meer zo van ganse harte. Om de paar honderd meter moet ik even wandelen om op adem te komen en kan dan weer verder,of het nu omhoog, omlaag of vlak is. Het Belgiekske is me inmiddels weer gepasseerd. Als er gedribbeld wordt, gaat zij gewoon harder.
De TomTom heeft al 5km aangegeven op 51 minuten. Met dat tempo kan ik mooi onder de 2 uur blijven.
De verzorgingspost nadert en daar zie ik warempel weer wat andere lopers. Veel is er niet meer te krijgen en van de 2 kleine flesjes cola kan ik nog mooi een bekertje vullen. Het water is inmiddels al op maar die heb ik zelf op mijn rug.
Met nog zo'n 5km voor de boeg, uitgaande van 11km, gaat het niet al te best meer. Intussen komen de andere afstanden ook op "ons" parkoers. Gelukkig. Ben ik niet meer zo alleen.
De dribbelafstanden worden steeds korter en de klimstukken gaan steeds moeizamer. menig bultje omhoog moet ik onderweg afbreken om voorover gebukt even op adem te komen. Zo ook op zo'n 4km voor de finish, het beruchte stuk met de scheve boom. Hier moet ik onderaan eerst even op adem komen voordat ik naar boven ga, waar Connie Sinteur haar bivak heeft opgeslagen. Snel omhoog gaat het niet, maar dat komt nu omdat de dame voor me maar heel moeizaam het modderpad kan beklimmen. "Of ik nog even wil wachten...", roept Connie nog, want dan kan ze de dame goed op de foto zetten onder mijn storend beeld en zo ga ik even aan de kant staan wachten tot ik verder mag. En na de fotosessie sta ik weer achter die dame stil. Ze kan de plekken maar niet vinden waar ze haar voeten moet neerzetten en daarom ga ik haar maar voorbij. En met mijn voeten geplaatst in de sporen en treden van mijn voorgangers ga ik gestaag omhoog waar Paul, zoon van Connie ook zit te fotograferen. "Smile...."en hup, sta ik er weer 4x op. Eenmaal boven moet ik toch weer door de knieën. is me dat even afzien, ademtechnisch dan.... En dan te bedenken dat Dorie een kwartier eerder hier gewoon tegen op gerend is.
We gaan weer verder, moeizaam. Berucht van vorig jaar zijn 2 modderafdalingen tussen de bomen door waar staan blijven schier onmogelijk is. Gelukkig dat er zoveel bomen en takken zijn om aan vast te houden en dat ik mijn wielerhandschoenen aan heb. Nog 2km. zegt mijn TomTom en langzaamaan begin ik de omroeper al te horen. Maar het is nog ver als ik langs de hekken loop, maar eenmaal door een poort zie ik Dorie al weer. Zij is al gefinisht en is wederom terug gelopen om mij op te vangen. Ik loop langs het hek omlaag en onder aan gaat het gelukkig meteen rechtsaf terug omhoog, daar waar we vorig jaar nog een extra lus linksaf moesten maken. Dorie komt me tegemoet en dan mag ik weer even op adem komen voor we samen verder gaan. En dan zegt de TomTom dat het al 11km is en dat binnen de 2 uur. Maar we zijn er nog niet. We moeten alles bij mekaar nog helemaal om het sportpark heen en het pad is alles behalve vlak of eenvoudig. Ettelijke malen moet ik nog stoppen om op adem te komen en als de finish-boog eindelijk in zicht is, is zelfs de 12km al weer door de TomTom watch aangegeven. Ik wandel nog door tot aan de verharde weg en dan het laatste stuk, wat zal het zijn, 150m maar wel met een stevige klim naar de finish. Dat gaat in één ruk maar dan ben ik na de finish wel weer helemaal kapot. Ik moet na ontvangst van de medaille toch weer even heel goed op adem komen voordat ik naar de tent met erwtensoep kan. Dorie ook.
Ik vind het toch te koud om buiten uit te rusten dus de soep eten we binnen op. Voordat we ons gaan omkleden maken we nog wel even een foto op het podium met "We did it..." Nu stonden we wel op het podium maar degene die de fot gemaakt heeft, maakte alleen maar close-ups. Hadden we dus net zo goed niet op het podium met nummer 1 hoeven te klimmen.... 😒
Na de lauwe douche is het alleen nog wachten op Johan. Die zal er uiteindelijk 7uur en 24minutenover doen, oftewel loopt het tegen 6uur aan eer hij uit de douche is.
Het is inmiddels half 7 als we de parkeerplaats in Landgraaf verlaten en half 8 is al gepasseerd eer ik weer op het Hileind sta. Voor Dorie en Johan is het vandaag uit en thuis in 12 uur geweest.
Ik vraag me langzaam aan af hoe het nu verder moet. Telkens zo buiten adem zijn maar na afloop niet eens total loss of zo. Alleen gedurende inspanningen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten