In de reeks van virtuele trimlopen heb ik de 2 jongste kleinkinderen, Jason
van 10 en Ryan van 8jaar, weten te strikken om ook eens een keer mee te
doen. Ze hoeven "maar" 500m te doen en als beloning daarvoor een echte
medaille ontvangen met daarom de beeltenis van Sinterklaas.
Het startnummer wat tegelijk ook een kleurenplaat is, hebben ze mee naar huis
genomen om die alvast in te kleuren. Vorige week nog de oudere er op attent
gemaakt dat we deze gaan lopen. Dat moet no. in de week van Sinterklaas....
Oeps... Dat is pas volgende week. En de 2 jongens zijn er al helemaal op
voorbereid. Tekening in de rugzak, hardloopschoenen aan... Laten we dat dan
maar gewoon nu gaan doen. Volgende week is het kouder en misschien regent het
wel en vandaag is net zo'n prachtig weer.
Voor vandaag wordt het gewoon een rondje door de wijk. Eigenlijk een ingekort
rondje wat ik normaal gesproken doe als ik uitloop na een eigen
trainingsrondje.
Ik speld de ingekleurde startnummers op de shirts van de jongens. Ryan doet
nog even vlug zijn gym-trui aan. Maar ik moet ook een startnummer op en dus
gaat er een ongekleurd startnummer op mijn borst. Binnen gaan de jongens nog
vlug met zijn tweetjes op de foto en dan gaan we naar buiten voor eerst nog
een groepsfoto van ons drietjes. Ik leg nog even uit hoe we gaan lopen en dat
we vooral toch nog moeten uitkijken voor het verkeer op de weg.
En dan gaan we van start.
Ryan schiet als een raket weg en ik probeer hem nog te kalmeren terwijl Jason
gewoon rustig achter mij aan loopt. Als het aan Ryan ligt wil hij nog sneller,
zo ongeduldig blijft hij maar omkijken met die blik van "komen jullie nog...".
En ik elke keer maar roepen dat hij het rustig aan moet doen.
We zijn op de Biezenkuilen aangekomen en gaan linksaf over de stoep om bi het
Vloeteind linksaf te slaan. Ook hier sprint Ryan nog steeds voorop.
Eenmaal linksaf geslagen is het opeens op voor Ryan en hij stopt. Even
uitrusten. "Nee, kom even rustig doorgaan..."spoor ik hem aan. We zijn op de
TomTom net de 250m gepasseerd.
Ryan bungelt nu wat achteraan en Jason stiefelt onverstoorbaar in regelmatig
tempo door.
Het tempo is nu wel gezakt maar als we het paadje naar het Hileind naderen en
oma met haar smartfoon ons volgt dan gaat het tempo weer omhoog en Ryan spurt
naar Jason. Erop en erover en ik check mijn klokje en zie dat we de 500m al
zijn gepasseerd en roep "stop maar, we zijn er....", als de 2 jongens bij oma
zijn aangekomen. Oma heeft de hele aankomst, de spurt tussen de jongens,
slalommend tussen de paaltje en met mij er achter aan en de finish
allemaal gefilmd met haar smartphone... dacht ze....
Nou ja, dan maken we voor het huis nog maar een groepsfoto van na de
finish.
Ik ben dat dus niet gewend om meteen volle charge aan de bak te komen zonder
enige vorm van warming-up of zo. Een 100m tussendoor tegen de 13km/u is voor
mij tegenwoordig een sprint. En dus voel ik dat heel goed in mijn ademhaling
en in mijn keel. Gelukkig was het maar een halve kilometer...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten