Een week geleden was ik bij Herman op bezoek en vandaag ga ik weer en komt ook
Dorie met Johan mee.
Voor alle zekerheid heb ik Tineke vanmorgen nog gebeld en die wist me al te
vertellen dat ze Herman van de week al een keer "kwijt" was. Alle alarmbellen
gingen af maar hij bleek gewoon buiten, voor het ziekenhuis, op een bankje in
de zon te zitten. Herman is dan ook een buitenmens. Dus als we komen moeten we
goed buiten kijken of we hem misschien wel ergens op een bankje zien zitten.
En dat doen we dan ook bij aankomst, maar geen Herman te zien.
Nog voordat we bij zijn kamer op de 8e verdieping zijn, zien we hem al zitten
in de zithoek voor bezoekers, samen met Tineke. Ze vond het wel leuk om ons
weer te zien en is daarom ook gebleven.
Herman ziet er veel stukken beter uit. Hij klinkt ook weer helder. Een hele
vooruitgang, weet Tineke te vermelden. In het begin kon hij zelfs het vlees op
zijn bord niet snijden of er zelfs met een vork in prikken.
Wat de afdeling betreft zijn ze "klaar" met Herman, in de zin dat hij verder
kan, maar hij moet toch nog enkele dagen blijven en hij zal volgende week
dinsdag of woensdag verhuizen naar Wissenhage voor verdere revalidatie. Hij
heeft waarschijnlijk toch wat hersenbeschadiging opgelopen tussen die
hartstilstand en de reanimatie.
Maar Herman is nu weer heel fit. Samen met Tineke hebben ze buiten zelfs al
een blok om het Catharinaziekenhuis gewandeld. Weliswaar nog wel met een
rollator maar die lijkt hij eigenlijk niet nodig te hebben.
Tineke vertelt ook nog hoe het allemaal gegaan was, hoe het gebeurd was, met die hartinfarct, want
wij wisten tot op vandaag ook niet precies het fijne daar van.
En dan komen nog 2 dames en een meisje op bezoek. Twee leden van zijn
doordeweekse trimclubje. Ook zij weten te vertellen, dat Herman, ondanks zijn
hoge leeftijd, bijna iedereen achter zich kon laten. Zo'n goede conditie heeft
hij nog. En dat hij ook altijd er al heel vroeg is en al wat gedaan heeft
voordat de rest er is. Nou, dat komt ons wel bekend voor. Dat gebeurt bij de
Vrijbuiters ook.
Na een uur is het tijd om weer afscheid te nemen, maar natuurlijk wel weer op
de foto. Die laat ik Johan nemen, van ons vieren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten