Het trieste is, dat we vandaag afscheid nemen van mijn peettante, tante Zus.
Toch vrij onverwacht is zij vorige week woensdagmiddag vredig ingeslapen. Tengevolge van de diabetis waaraan zij leed had zij haar beide benen een aantal jaren moeten afstaan. Daar wist ze uiteindelijk en met veel steun van haar gezin goed mee om te gaan. De laatste tijd ging echter ook het gezichtsvermogen achteruit. Vorige week moest ze opgenomen worden in het ziekenhuis vanwege angst- en paniekaanvallen en benauwdheidsklachten.
Het ging snel, heel snel bergafwaarts. Doktoren konden niets meer voor haar doen.
Samen in de spiksplinternieuwe tweedehandse Peugot 307 van broer Thony, vertrekken we 's morgens richting Utrecht.
Hoewel de TomTom het huisnummer niet kent staan we toch ruimschoots op tijd en helemaal vooraan op de parkeerplaats van het crematorium, te wachten tot de vrachtwagen, die de enige vrije plek zo ver vooraan nog blokkeert, is vertrokken. Van daar is het dan ook niet ver meer lopen naar aula 1, waar op de display abusievelijk ook nog Zusanna Le Cluese - Pieterman staat aangegeven i.p.v. Dieterman.
Helaas een veel voorkomende fout, zo herkennen wij.
Het is druk in de wachtruimte. En hoe verdrietig dan ook, het is wel leuk om de familieleden weer te zien.In de aula mogen wij als directe naaste familie vooraan plaats nemen.
Het wordt een mooie herdenking. Er wordt veel voorgedragen. Door de kleinkinderen, schoonzoons, maar ook de 3 dochters. Het levensverhaal klinkt ontroerend en hartverscheurend. De liefde spat gewoon de luidsprekers uit. Het is ook moeilijk om de ogen helemaal droog te houden. En alles draait om de hechte band die het gezin en alles erom heen heeft. Het warme nest waarin iedereen verkeert. En natuurlijk: het eten...
Na het afscheid praten we nog wat na in de koffiekamer en al gauw blijkt dat de 3 dochters graag willen dat wij meegaan naar het ouderlijk huis. Met een onwillige TomTom rijden we blind naar de Lichtenberchdreef. In de buurt van al die "dreven" moeten we het nog steeds zonder TomTom doen. En er zijn hier nogal wat "dreven". Overdreven veel "dreven". Toch, uiteindelijk staan we waar we moeten staan, nl. pal voor de voordeur.
Het duurt wel even eer we allemaal in het huis gepropt zijn maar dan is het ook meteen echt alsof je thuis bent. En we komen niets te kort. Moeders traditie zet zich voort. Eten, eten, eten. En ik vind het heerlijk als ik me dan niet hoef te excuseren voor mijn dikke buik...
We krijgen weer de gelegenheid met de dochters, Hady Stella en Astrid bij te praten. En wat hebben we toch veel bij te praten. Waarom doen we dat toch niet vaker? Eigenlijk weet ik dat wel. We hebben allemaal een druk, nee, een vol bezet leven. Tegenwoordig moet alles op afspraak. Doe je dat niet, dan gebeurt het gewoonweg niet, hoe zeer we dat allemaal zouden willen.
We wisselen nog wel wat gegevens uit en met vriendschapsverzoeken op Facebook hopen we daar wat verbetering in te brengen.
Het is al 5 uur geweest als we onderweg naar huis terugkijken op een mooie dag, wat zeg ik, een geweldige dag. Een dag met een triest, maar wel een gouden randje...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten