Vandaag nemen we afscheid van Wil.
Samen met zus Grittie rijden we met broer Ed naar het crematorium in Breda. De
verwachting is dat het heel druk zal worden. We hopen dat we kunnen zitten.
In de ontvangsthal tekenen we het condoleanceregister en voegen ons bij de
andere wachtenden. Uiteraard gaan we meteen naar de, ons bekende, familieleden
die er al zijn, want hoe raar dan ook, dit zijn toch altijd de momenten, zeg
maar, de enige momenten nog, waarop we elk weer eens zien. We begroeten ons
daardoor ook hartelijk, ook al klinkt dat raar in deze verdrietige
omstandigheden.
En dan klinkt de bel en gaat het bordje "STILTE" aan. Het is even wachten en
na wat instructies wie waar mag gaan zitten, mogen we naar binnen. De zaal
blijkt groot en heeft veel zitplaatsen en als iedereen heeft plaats genomen
zijn er, ondanks het groot aantal aanwezigen, nog 1/3 aan vrije plaatsen over.
Intussen schalt "Carry On Wayward Son" van Kansas luid door de speakers. Nu
ken ik Wil niet zo goed dat dit ook zijn muziek is maar dit is toevallig dan
ook een van mijn favoriete nummers van Kansas.
Tijdens de afscheidsdienst zien we foto's van Wil.
Wil, muzikaal bezig en Wil
met zijn gezin en kleinkinderen en de 2 hondjes.
De eerste die wat voordraagt is Grace zelf. En hoe! Hoe verdrietig dit ook is,
ze staat daar voor haar maatje en leest dan ook heel parmantig haar laatste
herinneringen van en aan haar partner. Heel knap hoe ze dat zo heeft kunnen
brengen. Ook de kinderen Stacey, Ashley en Joey laten zich nog even vrij gaan
voor Wil, compleet met humoristische trekjes en het geeft ons een blik in de
nauwe band die ze hebben met hun vader.
Tussendoor ook nog 2 muzikale live acts door leden van de band waarin hij
speelde en met muzikale familieleden waarvan de de 2e begeleid door piano.
Als laatste lopen we langs de kist voor een laatste afscheid om door te gaan
naar de koffietafel.
Net als bij binnenkomst zoeken de familieleden elkaar nu ook weer op. Nu is
het weer tijd om even na te praten en bij te praten. Eigenlijk vooral dat
laatste. We zijn gewoon allemaal weer blij dat we elkaar weer zien. Het komt
eigenlijk nooit meer voor. Er was al wel eens eerder sprake van een reünie maar dat
is gewoon moeilijk te regelen. Ik laat aan broer Ed vallen dat de enige manier om samen te komen, dood gaan is... Het klopt wel maar is dan ook wel
weer rigoureus, toch? Is dan ook niet serieus bedoeld maar geeft eigenlijk wel
aan dat we wel bij elkaar kunnen komen bij een afscheidsdienst maar als het om een reünie gaat, de
belangen toch opeens heel anders liggen, denk ik.
We nemen afscheid van Grace en haar kinderen en de 2 kleinkinderen en ook van
elkaar. Gelukkig hangt er nu in ieder geval niet zo'n trieste sfeer. Dat zal
voor Grace wel weer anders zijn als ze straks weer thuis komt, in een leeg
huis. Maar we houden wel nog steeds contact via Facebook.Wat we al eerder
deden, dat zij me weer laat weten dat ze al weer 2 maanden eerder dan ik jarig
is 😄. En "ja", laat ze nog bij het afscheid weten, "ze blijft nog wel
eventjes doorwerken", daar waar ik intussen al meer dan een jaar met
(vervroegd) pensioen ben gegaan, ondanks dat ze 2 maanden ouder is dan ik...
We rijden terug naar Eindhoven en de zon schijnt nog steeds. Dat zonnetje
maakt de dag toch minder somber.
Eenmaal thuis heb ik nog even wat contact met nicht Stella, die mijn blog over
het afscheid van haar moeder zo mooi vond. Terwijl we het nog even hebben over
hoe fijn het was om elkaar weer te zien moet ik 18 mei reserveren. Dan geeft
ze een feest! Leuk! Daar verheug ik me alvast op en het staat al genoteerd in
mijn agenda.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten