Optreden in Etten-Leur

Om ongeveer 21:00 uur zou hij gisteren beginnen, broer Thony, met zijn band JuzZzkidding. Helaas zit er bij mij nog de vermoeidheid van de afgelopen week in. Dat betekent dat ik toch nog even een dutje moet doen, anders red ik het niet. En daarom wordt het een latertje. Pas na half elf loop ik de kroeg "De Pastoor" in Etten-Leur binnen. De band heeft net de eerste set afgewerkt.

Broer Eduard is er ook. Jammer genoeg is het verder helemaal niet druk. Het grootste publiek is toch de eigen aanhang.

Terwijl de band de overige 2 sets afwerkt maak ik wat foto's en filmopnames voor het nageslacht.

Uiteindelijk staat mijn Scénic om 10 over 3 weer voor onze eigen voordeur.

Maar het was wel weer een gezellig avondje uit.

Een impressie van gisteravond

De Vrijbuiters - met handschoenen aan

We hebben al weer 2 nachtvorstjes gehad en de temperatuur is overdag ook nog maar heel even boven de 0ºC geweest. In Friesland zijn de slapeloze nachten weer begonnen en bij  ons het ijskrabben van de voorruiten van de niet in garages of onder carports gestalde voertuigen. Zou het dan toch winter worden?

Ik heb sinds de officiële ingang van de winter nog geen handschoen aangehad maar ik neem ze vandaag toch maar mee naar de training van de Vrijbuiters.

Voor alle zekerheid gaat er ook een extra T-shirt mee.

Op de startlocatie zijn de aanwezigen reeds in winterse outfit gehuld. Ik hou het nog gewoon bij mijn cap i.p.v. een wintermuts en ook maar een long-sleeve onder mijn windjack. Dat vinden Carla en Annie niet zo'n goed idee en weten me toch over te halen om dat extra T-shirt er nog over heen aan te trekken. Ook gaan de handschoenen aan, voor het eerst deze winter.

We zijn vandaag maar met 6 actieve trimmers. Naast mezelf alleen nog André, Jan, Jo, Herman en als enige dame, Carla. Vanwege de kou starten we met rustig inlopen tot aan de vaste eerste-oefeningen-plaats. Een extra warming-up in het winterse zonnetje.

Vandaar af volgt de rest van de training, dit keer weer lopen, afgewisseld met oefeningen.

Het is mooi weer. De zon schijnt volop en er staat nauwelijks tot geen wind en de temperatuur zal zo rond het vriespunt zijn, schat ik. Prima loopweer dus. Met mijn smartphone maak ik ondertussen wat foto's. Dat heb ik vorig jaar eigenlijk amper gedaan. Natuurlijk is de lens van mijn telefooncamera helemaal vuil. Die foto's zijn dus redelijk wazig of onscherp, is goed te zien. Na de poetsdoek zien de volgende er wel wat beter uit. Maar liever een minder goede foto dan helemaal geen. Zo is dat!

Met de koffie en thee-krat mee naar huis ben ik voor volgende week de kantinejuffrouw...

Hier moet achterblijver Herman wéér opgehaald worden.... 

In de bios: Les Miserables

Na de euforie bij de notaris besluiten we vanmiddag een filmpje te pikken. Het wordt "Les Misérables" omdat "Het Bombardement" met een rol voor Jan Smits al niet meer draait. Al na een week of 3 niet meer, denk ik.

Omdat de film pas om half 6 begint heb ik nog mooi tijd om op mijn eigen hobbykamer te verblijven. Met een, nog niet uitgeslapen kop, installeer ik me in mijn relaxfauteuil in slaapstand en dan hoef ik verder niets meer te vertellen dan dat ik om half 5 ruw uit mijn dromen wakker schiet. Na mijn sprint, de trap af blijkt vrouwlief nog in hetzelfde dromenland te verkeren waar ik zojuist uit ben vertrokken. Kortom, het wordt nog even "hurry-up", want vrijdagmiddags is het ook nog eens altijd druk richting Eindhoven. Gelukkig valt dat dit keer mee en na de bestelde kaartjes te hebben opgehaald, hebben we zelfs nog even tijd voor wat versnaperingen. Vrouwlief vergrijpt zich aan een pafke terwijl ik een automaten gehaktbal verorber.

De achterste rij in zaal 1 is helemaal gevuld en richting het doek worden de rijen steeds dunner bezet. Een redelijk gevulde zaal dus. Natuurlijk begint de film niet op tijd als wij dat wel zijn.

Voordat het licht dooft stappen er nog 2 Aziaten in de rij voor ons. Het zijn geen chinezen, denk ik, maar eerder vietnamezen of Koreanen of zo. Of dat belangrijk is? Nou, niet echt, maar ik zie wel één van de mannen een plastic zakje naar boven toveren met daarin blijkbaar eetbare zaken. Niks mis mee want dat doe  ik ook eigenlijk altijd. Alleen vanaf dat moment walmen er de typische geuren van Aziatische kruiden, specerijen en eeterijen door de zaal. En ik zal alvast verklappen, dat duurt de hele komende 3 uur. Uiteindelijk toch niet zo'n pretje, als je het mij vraagt.

De film:

Het is eigenlijk helemaal geen film maar een musical op het witte doek. Er wordt geen, of bijna geen gewoon woord gesproken dan alleen in gezongen vorm. Hoewel de oorspronkelijke musical al eeuwen draait ken ik het helemaal niet. Ik heb geen idee waar het verhaal over gaat en het is dat ik een abonnement heb en vrouwlief hier ook naar toe wil dat ik hier die 158 minuten ga uitzitten.

Het verhaal is flinterdun. Een gevangene die zijn straf heeft uitgezeten komt voorwaardelijk vrij maar zal de rest van de film door een van de bewakers achtervolgd worden. In een andere identiteit ontmoet hij een vrouw over wiens dochter hij zich ontfermd na haar sterfbed. De blijvende achtervolging en de Franse revolutie zijn nog even wat ingrediënten maar dan is het verhaal (bijna) op.

Nu duurt het veel langer wanneer je iets zingt dan wanneer je iets zegt. Dat maakt het meteen dat de "film" zo lang duurt. Het haalt het tempo iets te vaak eruit, is mijn mening. Ik ben niet in slaap gevallen maar het duurt gewoon wat te lang eer de volgende scene aan de beurt is.

Als ik als muziek criticus zou spreken zou ik ook zeggen dat er te weinig variatie in de muziek zit. Alle muziekstukken zijn zo ongeveer hetzelfde. Als ik het vergelijk met Jesus Christ Superstar of Hair bijvoorbeeld, daar vind ik veel meer variatie in zitten.

Hoe dan ook. De liefhebber kan zich wel bijna 3 uur goed vermaken.

Les Miserables - Official Trailer (HD)

Hè hè, eindelijk....

De kogel is eindelijk door de kerk.
Het huis is eindelijk van ons.
Vanmorgen om 10:00 uur bij de notaris en een uur later weer buiten, een huis rijker.
We weten natuurlijk niet of we daadwerkelijk daarmee rijker zijn in deze crisistijd, maar bij wijze van spreken dan.

Bij gebrek aan champagne doen we het met een chocoladebroodje en een kaascroissantje van de Lidl.

Het heeft de laatste tijd wat voeten in aarde gehad. Allerlei vertragingen door de meest simpele onbenulligheden. Daardoor moest ook nog de datum van passeren op 28 december verschoven worden naar uiteindelijk vandaag. De hoofdoorzaak van al die vertragingen ligt ook nog eens bij de banken, nog wel de veroorzakers van de huidige crisis en die nu ook nog, óf moeilijk doen, óf heel laks.

Gelukkig, aan alles komt een eind, dus ook aan deze vertragingen.

Na 33 jaar en 3 maanden huurder, mogen ons nu dan eigenaar noemen

Wij blij. Eindelijk...

Baantraining - Ontmoetingsloop

"Die zolen!", is het commentaar van Dorie, terwijl ik tijdens de cooling-down de quardriceps in de ooievaarsstand  aan het rekken ben. Ja, dat klopt ook wel. Het zijn onderhand "slicks" te noemen. Maar ze zijn ook al 4 à 5 jaar oud. En is dat wel verstandig om nog op die schoenen te lopen? Nee, hoezo? Volgens Jo kun je er nog wel nieuwe zooltjes onder aan laten brengen. Maar alweer?

Het mag wel duidelijk zijn, dat het mij ook duidelijk is dat deze schoenen duidelijk niet meer aan de normen voldoen. Maar ondanks dat ik  niet mag klagen als ik blessures ga krijgen, vlieg ik toch met deze schoenen over de baan. Net als vandaag.

Het programma voor vandaag is nl. de "ontmoetingsloop"

Maar daarvoor natuurlijk eerst de warming-up en de loopscholing. Jammer dat Herman er vandaag niet bij is. Dan had hij kunnen horen dat Marjolijn vandaag 3x "Goed zo..." tegen mij gezegd heeft.

Bij de ontmoetingsloop loop je met een koppel in tegenovergestelde richting over de baan, in baan 5 en 6. De één start hardlopend, de ander wandelend. Op moment van ontmoeten gaat de één over in hardlopen en de ander in wandelen. Bij de volgende ontmoeting weer andersom. Dit 10 minuten lang in eigen tempo. Je mag dus moe worden. Even pauze en dan weer 10 minuten, pauze en een laatste keer 10 minuten.

Ons koppeltje bestaat uit een triootje: Dorie, Judith en ik. Ik begin met hardlopen. Dorie en Judith wandelen de andere kant op. 

Ik moet zeggen, ik ga er meteen vol tegen aan. Ik leg zo'n 3 kwart van de baan af als ik de dames ontmoet. Ik weet niet precies wat de afstand is in baan 5. Ik heb ook niet echt geklokt dus heb ik geen idee hoe hard ik ga. Zelf hoop ik dat het zo rond de 14km/u zal zijn.

Het tweede blok gaat in ongeveer hetzelfde tempo. "Of ik wat relaxer wil doen....", komt van Judith af.

Dat doe ik dan in het 3e blok. Zo'n 10-15 seconden langzamer en kortere afgelegde weg op de baan. Behalve dan de laatste run als ik zie dat de 10 minuten bijna verstreken zijn, gaat de dubbele turbo er nog één keertje op. Dat is lekker vlammen op die korte stukjes.

 Maar Dorie en Judith hebben ook flink doorgelopen. Toch elke keer boven de 12km/u. Dan is het wel jammer dat ik ook niet zo'n GPS-machine aan mijn pols heb hangen.

De cooling-down en het commentaar op mijn loopschoenen doen we binnen en daarna is het voor mij weer lekker weekend...

Update:
Ik ben helemaal vergeten te vermelden dat we vandaag weer een volle bak hadden. Maar liefst 21 groep-één-ers op de baan! Dat mag wel weer vermeld worden.

Op controle

Tijd voor de 3-maandelijkse check op bloeddruk.
De eerste controle blijkt te hoog maar de dokters assistente vertrouwt het niet. Het is te hoog. Voor alle zekerheid wordt nog een elektronische meting gedaan en die is wel goed: 127/75 (vorige keer nog 140/80)

En ik hoef me niet te wegen. Nog nagevraagd maar het hoeft echt niet.
Kan ik over 3 maanden gerust zeggen dat ik vandaag al 80kg woog.

Eigen wegtraining i.p.v. bij GVAC

Dankzij een mailbericht van onze Facilitair Coördinator zijn we al op de hoogte gebracht van de Kempen Campus voorlichtingsdagen. Dat betekent dat ouders met kinderen massaal de scholen gaan bezoeken. Allemaal met de auto. En dat betekent ook dat de parkeerplaatsen overvol zullen zijn en dat ook veel, heel veel parkeerplaatsen erg slecht bezet zullen worden. Net als alle vorige keren. Zoals dubbel geparkeerd, enorm scheef geparkeerd, op plaatsen waar je helemaal niet mag of kan parkeren, misschien dit keer ook wel op zijn kop. Het zal me niet eens verbazen. Aan ons dan maar het verzoek om met de fiets te komen. Dacht het NIET! Oftewel: OOK NIET!

Toevallig moet ik vandaag de Scénic naar de garage brengen voor zijn jaarlijkse APK en een beurt. Mooie gelegenheid om vanaf de Heerseweg dan maar naar huis te lopen. Hardlopen, wel te verstaan. Dat komt dan mooi in plaats van de wegtraining van GVAC.

Als ik om half 6 de auto heb afgeleverd is het al goed donker. Gelukkig is mijn professioneel reflectievest van hoge kwaliteit en weet ik dat ik tot ver in de omtrek zichtbaar zal zijn. Mits er enig licht op schijnt uiteraard.

Ik loop van de Heerseweg meteen de Kempenbaan op, het Máxima Medisch Centrum voorbij, helemaal tot aan de verkeerslichten bij het viaduct van de snelweg. Daar linksaf het industrieterrein op tot aan de busbaan en hier rechtsaf over het fietspad tot aan het viaduct van dezelfde snelweg. Linksaf de Peter Zuidlaan op. Bij de Biezenkuilen linksaf en dan verderop rechtsaf het Hileind op waar ik voor de voordeur mijn stopwatch weer uitzet. 

Het tempo is rustig. Doordat de wind in mijn rug blaast is het ook lekker lopen. Ik weet wel dat het tempo langzamerhand omhoog gaat maar het blijft nog steeds rustig, echt duurloop trainingstempo.

Ik heb 27:48 geklokt. Dat betekent dat de afstand zeker geen 6km is geweest. Zelfs 5km is twijfelachtig. Gezien de tijd en mijn tempo op gevoel zou het dan amper 4,8km geweest moeten zijn. Dat is dan wel jammer want dan heb ik niet zo heel veel gelopen. Ik ben dan ook aan het eind van de training totaal niet moe. Het zal dan ook wel kloppen. Of ik zou het een keer moeten na fietsen, maar zo belangrijk vind ik het niet.

Hoe dan ook, ik heb toch mijn wegtraining gehad vanavond.

En dan moet ik donderdag zeker niet vergeten om op tijd naar de Kempen Campus te gaan om nog een veilige plek op de parkeerplaats te kunnen bemachtigen. Donderdag weten we of het me gelukt is...

Parkeren is lastig hoor

 

Ìn de bios: Life Of Pi

"Life of Pi" begint om 16:20 u. maar om 16:15 sta ik voor een gesloten deur van zaal 7. Nog een paar mensen staan buiten dus ik besluit maar eens naar binnen te gaan. Maar daar blijkt nog steeds een film te draaien en wel "Alles Is Familie". Dus ik weer naar buiten en dan maar wachten. Het is inmiddels al 16:20 geweest als de deuren opengaan en de eerste bezoekers de zaal verlaten. Één van die eersten is Vrijbuiter Riekie, Ik zwaai nog maar ze ziet me niet en is ook meteen er vandoor.

Het verlaten van de zaal duurt lang, heel lang. Meer dan 10 minuten zijn mensen de zaal aan het verlaten. Zelfs de schoonmaker die tussen de films door de zaal opkuist meldt aan het hoofdkwartier de vertraging in zaal 7. Eindelijk, 16:40 zit ik op mijn gereserveerde stoel. Overigens is de reclame al een tijd aan de gang. Die hebben ze blijkbaar meteen na "Alles Is Familie" aangezet. Die tijd hebben we in ieder geval teruggewonnen. En dan verbaast het me dat er om 10 voor 5 nog steeds mensen de zaal in komen. Een half uur na aanvang van het programma.

Het is weer/gelukkig 3D en laat ik nu net een van mijn 25 brillen vergeten hebben en moet ik er wéér een aanschaffen. Nou ja, die blijft nu permanent in mijn auto liggen!

De mooiste film van het jaar:

Het verhaal gaat over een man die zijn levensverhaal verteld aan een schrijver. Hij begint met de uitleg van zijn naam, Pi, om vervolgens verder te gaan met zijn familie. Zijn vader is eigenaar van een dierentuin in India. Als de tijden slechter worden emigreert de hele familie, inclusief dieren naar Canada. Maar het schip lijdt schipbreuk en Pi blijkt samen met enkele dieren de enige overlevende. Samen in een reddingsboot. Het verdere verloop is voor in de bios.

Vooral de filmbeelden vanaf het moment van emigratie zijn prachtig. Ook de interactie tussen Pi en de dieren en uiteindelijk de Bengaalse tijger worden prachtig in beeld gebracht. Verder moet deze film in de bioscoop gezien worden want die mooie beelden hebben echt indruk gemaakt. 

Goed, ik weet dat het heel veel "nep" is en veel digitaal kunstwerk, maar dat maakt de film en de beelden er niet minder mooi op. Recensies zijn laaiend enthousiast en voor een tweede keer gaan is zonder meer een optie.

Het zal me ook niet verbazen als ik er nog een keer naar toe gaan, want het is toch wel echt genieten.

In 3D...  Een aanrader !!

Life of Pi trailer 2 - Nederlands ondertiteld

 

Spannend

Naar aanleiding van het abominabele hoge elektriciteitsverbruik van vorige week hebben we de tijdschakelaars wat zuiniger afgesteld. Daarbij heeft de kerstverlichting donderdag voor het laatst deze kerstperiode gestraald. Eind van het jaar mag-ie weer.
Ik ben dus benieuwd hoe het verbruik afgelopen week is geweest.

Elektriciteit: Stand = 139.394, Verbruik = 137kWh (-71)
Gas: Stand = 24.015, Verbruik = 47m³ (-39)
Gewicht =82,0kg (-0,1)

Het elektriciteitsverbruik is inderdaad voor bijna 1/3 deel gedaald. Volgende week moeten we weer op normaal verbruik zitten. In dit geval, in wintermodus, zo rond de 82kWh. schat ik.
Met gas is het weer gunstig. Daarvan begrijp ik niet wat de oorzaak is van het hoge verbruik van vorige week.

Deze week is het het uur van de waarheid want woensdag moet ik op controle en dan zou ik max. 80kg mogen wegen. Dat is dus helaas niet het geval.
Nog 2kg te veel.
Eigenlijk mag ik niet eens klagen, dat ik toch minder weeg zonder er echt iets voor te doen.
Overigens verwacht ik wel, nou het lopen (de conditie) steeds beter gaat, mijn gewicht ook vanzelf wel zal dalen. Zo niet, dan moet ik er misschien toch wat aan doen. Maar dat zien we dan wel weer.
We horen het woensdag wel.

GVAC Oliebollenloop

Verkenningsloop.
Zo noemen wij het.

Vanaf heden doen we hier minimaal de 6,3km. December vorig jaar stond ook al de 6,3km gepland maar door allerlei omstandigheden is dat nog niet doorgegaan. Maar vanaf vandaag dus wel, is het voornemen.

En verkenningsloop, omdat we vandaag een richttijd gaan zetten waar we ons de komende trimlopen hier, op richten. Voor vandaag hebben we dat op 38 minuten gesteld. We hebben immers al de 7,8km tijdens de Kangoeroeloop in Vught gedaan, op 2e Kerstdag.

Het is goed druk. Omdat het oliebollenloop en Nieuwjaarsreceptie is en volgens mij niet omdat het ook nog gratis is. Natuurlijk nog de nodige klapkusjes en handjes maar voornamelijk veel vrolijk gezwets. Theo, die het startsein wil geven, heeft er nogal wat moeite mee om de menigte tot rust te manen. Als het eindelijk zo ver is en het aftellen naar 0 is begonnen (waar is toch die goeie ouwe tijd met dat startpistool gebleven?) gaan we er allemaal vandoor.

Afspraak is "rustig beginnen...". We houden Wim Keijzers als haas aan. Meestal loopt hij zo rond de 38 minuten en dus mogen we hem niet voorbij gaan, voorlopig. En dan lijkt het echt wel een lekker rustig tempo. Maar ja, we zijn dan ook nog amper een paar honderd meter onderweg.

De eerste kilometer bevestigt ons rustig tempo maar nummer 2 is al wat vlotter. Nog steeds lopen we achter Wim aan, maar voorbij de 2km. heeft hij even versneld om een groep te passeren. Wij ook, maar Wim moet het bezuren. Zijn 13km training van gisteren begint hem parten te spelen en hij zakt terug. We worden weer door de groep ingehaald. We beseffen dat we toch maar beter die groep kunnen volgen.

Op 3km sluiten we aan bij een dame die uit de groep is gedemarreerd. Dorie loopt al tegen haar max, maar ik heb nog geen enkel probleem. Ik spreek af dat ik vanaf kilometer 5 in eigen tempo doorloop naar de finish. Wel binnen de 38 maar niet binnen de 37 minuten kom ik binnen. Toch wel goed moe van de inspanning over de laatste 1,3km, dat wel. Maar ook Dorie komt binnen onze gestelde tijd binnen.

Dat wordt een mooi richtpunt voor volgende week wanneer de echte trimlopen weer beginnen.

Aansluitend is er de Nieuwjaarsreceptie. Het is weer volle bak en de oliebollen smaken goed.
Laat ik het maar gewoon op 3 stuks houden en een glaasje bubbels en dan weer naar huis.

 

 

De Vrijbuiters: Nieuwjaar 2013

Het is weer zo ver. Een nieuw jaar is aangebroken. En zo, op de eerste zaterdag van het nieuwe jaar, melden alle Vrijbuiters zich voor de eerste training van, in dit geval, 2013. Helaas niet alle Vrijbuiters, want Ine kampt nog steeds met haar gezondheid. Wel is Ko van de partij.

Als Rini de eerste oefeningen van ons, trimgymnasten, heeft afgenomen, gaan wij van start voor de training, terwijl het kamp van de wandelaars zich ook in beweging zet, langzaam maar zeker.

Het bos heeft nogal wat te lijden gehad van de hevige moessons van de laatste tijd. Af en toe lijkt het wel een meer, omzoomd met bomen, in plaats van een bos met hier en daar een plasje. En dan heb ik het nog niet eens over de modder.

De training van vandaag stelt gymnastisch niet zo heel veel voor. Er wordt niet zo veel en ook niet zo lang gelopen en de oefeningen zijn ook maar magertjes. Na de training van afgelopen donderdag hadden we wel iets van Herman verwacht, maar nee, toch maar niet....

En dan is er na afloop van de training nog de nieuwsjaarreceptie in het bos. Eigenlijk bijna hetzelfde als elke zaterdag. Bijna, ja. Want vandaag maken we ook de jaarlijkse groepsfoto. En ik heb mijn fototoestel weer meegenomen, alleen zonder geheugenkaartje, blijkt later, en dat schiet nou niet bepaald op. Als alternatief heb ik wel mijn Sony Xperia S smartphone die ook een camera aan boord heeft maar de redding komt uit geheel onverwachte hoek. Herman heeft nl. ook een fototoestel bij. En niet zomaar één. Het is de Lumix DMC TZ-25 met maar liefst 10x optische zoom en 9 megapixel. Hij stelt hem geheel belangeloos ter beschikking om de club van Vrijbuiters digitaal vast te leggen. En zo gezegd, zo gedaan.
Vervolgens thuis even nog wat photoshoppen voor nog wat beter resultaat en tada.....

 

Natuurlijk nog wat andere foto's van vandaag:
 

en dan nog de originele groepsfoto's:

   

In de bios: Alles Is Familie

Op filmgebied verschillen de smaken van vrouwlief en mij nogal. Als het enigszins overeenkomt maken we er dan ook gebruik van om een bioscoopje te pikken. Één van die overeenkomsten is "Alles Is Familie".

Gisteren nog stond Marcia samen met Jochem voor een uitverkochte zaal. Ook vandaag is het nog op het vroege tijdstip druk en het reserveren lukt ook al niet al te best, zoals te lezen in mijn vorig bericht.

Nu behoort Carice van Houten, één van de hoofdrolspelers, ook wel tot één van mijn favoriete Nederlandse actrices. Nog wel, want dat kan bij mij zomaar omslaan, geef ik toe. Maar als ik haar zie acteren, dan denk ik, meid, ga toch een les geven aan die "acteurs" van GTST. Niet dat ik daar naar kijk of zo, maar de tussendoor-clipjes en stukken die tijdens het zappen voorbij komen tonen onmiskenbaar dat acteertalent voor zo'n serie volslagen nutteloos is. Maar goed. Na de film "Zwartboek",  gezien te hebben op aanraden van broer Thony, heb ik Carice leren kennen. Hoe dan ook, films als "komt een vrouw bij de dokter..." zul je mij niet naar toe zien gaan. Misschien wel als het een ander titel was maar nu doet me dat nog steeds aan een goedkoop verzamelmoppenboek denken die aan een sisaltouwtje op het toilet hangt. Als je zó'n titel verzint voor een dergelijk onderwerp ben je niet goed snik, in mijn ogen.

Maar oké, ik dwaal af....

De film:

Het verhaal draait om de perikelen die in een familie kunnen afspelen. Vader en moeder, spil van het gezin, staan op het punt uit elkaar te gaan. Één zoon moet het sinds 2 jaar stellen zonder zijn, aan kanker te vroeg overleden, vrouw, een andere zoon komt tot de ontdekking dat hij onvruchtbaar is en de derde wordt omgeschreven als een losbol zonder toekomst.

Carice, vrouw van de onvruchtbare zoon, wil wel graag een kind en dat mondt uiteindelijk in de beslissing om gebruik te maken van een zaaddonor. 

Hoe en wat dat allemaal inhoudt laat de film zien, voorzien van de nodige komische noot. Intussen gaan de ouders ook hun eigen weg, al dan niet vrijwillig. 

Uiteindelijk komt alles goed, toch? Of toch niet? 

Nee, eigenlijk toch niet. Of wel? 

Weet je wat. Ga het maar eens zien. 

Die dikke 2 uurs-zit is echt wel de moeite waard...

 

ALLES IS FAMILIE trailer

Een dagje voor ons tweeën

Vrijdag en dat is de dag die we reserveren voor ons tweeën, vrouwlief en mij.

Dus geen oppas of andere "verplichtingen" anders dan die voor onszelf.

Voor vandaag hebben, we naast wat kleine klusjes 's morgens en de tour-de-kringloopwinkels, 's middags uit eten bij Fuso en aansluitend een bioscoopje.

Veel kleine klusjes worden niet gedaan en ook de tour slaan we over want geheel onverwacht moet er snel nog wat geregeld worden met notaris en verzekeringen. En dat kost altijd meer tijd dan lief is.

Blijkt er ook nog in het telefoongesprek met iemand uit het Notarishuys dat zij weet wie ik ben maar ik niet wie zij is. Ah, een medelid van GVAC. Oké, de voornaam wist ik, maar naar de achternaam heb ik nooit gevraagd. Maar ja, bij mij is het vaker zo dat mensen mij wel van naam kennen, maar andersom niet. Dat  ligt overigens dan wel meer aan mij. Maar dat was wel even grappig.

En dan toch nog vlug even kaartjes reserveen voor "Alles Is Familie", want uit ervaring (Marcia en Jochem stonden gisteravond voor een volle zaal) weten we inmiddels dat die film nog steeds erg populair is en de bios zo is volgeboekt.

Maar "vlug even" werkt nooit. Nu ook niet. Met de Pathé-app op de smartphone is het niet mogelijk om in één keer een Unlimited-Card en een gewone bestelling te doen. Nee, dat moet in 2 beurten gebeuren, met het risico dat intussen de naastgelegen stoel al verkocht is. Dus ik even Kathy raadplegen en inderdaad: het gaat niet met de Pathé-app. Dan moet het maar via de computer. En laat ik die nou net hebben uitgezet. Maar geen nood. Kathy zit toevallig achter de laptop en zal het voor ons wel regelen. Maar de site van Pathé werkt niet echt mee. Op moment van betalen met IDEAL en het kiezen van een andere rekeningnummer wordt de boel gereset en kun je van vooraf aan beginnen met bestellen. Alleen.... de plaatsen die net waren uitgekozen staan dan nog steeds vergrendeld van de vorige sessie.

Dan maar andere plaatsen. Weer IDEAL kiezen en dan... ERROR. Begin maar weer opnieuw en alweer 2 andere plaatsen geblokkeerd.

Laat maar. Wij gaan uit eten en zien in Eindhoven wel weer!

Bijna in Eindhoven laat Kathy weten dat het intussen toch is gelukt en geeft mij het barcodenummer door.

Mooi!

En nu: Eten bij Fuso, waar ik zaterdag nog met Kathy ben geweest.

Tussendoor haal ik vlug even de kaartjes op bij Pathé om de hoek.

"Vlug even" geldt ook nu weer niet.

Het is stampvol. Duidelijk nog Kerstvakantie perikelen.

Voor de ticketmachines staan lange rijen, Alle kassa's zijn bezet en ook daar staan lange rijen voor. Alleen bij de extra 2 kassa's staan slechts 2 niet zo lange rijen. Normaal gesproken durf ik niet de kortste rij te pakken maar nu gok ik het er toch op. Het duurt gelukkig ook niet zo heel erg lang eer ik vlug even mijn bestelling kan ophalen.

Nou, dat "vlug even" kun je rustig vergeten. Ik sta nl. voor 2 films geboekt. Ik sta voor "Life Of Pi" van kwart voor 4 en vrouwlief staat voor "Alles Is Familie" van kwart over 4. Hoe dat kan?  @#!¡+.¿ grrr....

Manager erbij, "Life Of Pi" bestelling geannuleerd, plaats van vrouwlief in "Alles Is Liefde" geannuleerd, want de naastgelegen zitplaats was natuurlijk ook al weer weg en dan alsnog nieuwe plaatsen genomen. Wel weer achteraan maar dan wel bijna aan de zijkant, maar dat is niet zo'n probleem. Zucht...

En dan weer terug naar Fuso waar ik mijn buik verder helemaal vol hijs. Vrouwlief is inmiddels gestopt maar er kan bij mij nog gemakkelijk een gang in. Daarna moeten we toch echt weg want de film wacht niet op ons.

Het is al donker in de zaal als we neerploffen. Rij 8, stoel 18 en 19.
Zo, nu lekker uitbuiken...

GVAC Baantraining: 3x hard - harder - en weer hard

Ik arriveer pas laat in de kantine. Dorie had net al gezegd dat ik dus niet kom. Hoezo "niet kom...!!"

Ik ben er dus wel.

En het is de eerste keer in 2013 dat de GVAC-ers bij elkaar zijn. De kantine is goed gevuld. De eerste keer en dus moet er ge-Gelukkig-Nieuwjaar-d en ge-Beste-Wensen-d worden, al of niet voorzien van een aantal luchtkussen en/of een enkele vol op de mond. En natuurlijk de hand, of de handen om de middel, meestal als verschillende geslachten betreft.

Nou heb ik daar niet zo veel meer mee, met Nieuwjaar. Het is (voor mij dan) niet meer zo bijzonder als vroeger. En al die nieuwjaarswensen, voor mij zal het eerlijk gezegd worst wezen. Degene die het mij willen wensen, oké, daar doe ik wel aan mee. Ook degenen uit mijn directe omgeving. Och eigenlijk iedereen.... Maar ik ga niet iedereen langs zoals sommige wel doen. Ik heb daar wel veel respect voor want ik heb daar gewoon geen zin in. Een zwaai en wens naar iedereen zou voor mij genoeg zijn.

Maar na dat intro gaan we weer de baan op.

Het is, hoe bestaat het, droog. Niet alleen droog, het regent ook niet. Er staat zelfs amper wind. Dat betekent dat we na de warming-up weer als vanouds loopscholing doen in het sprint-startvak.

We hebben weer een volle bak. Volgens mij 17 man/vrouw.

Had ik vroeger zo'n hekel aan de loopscholing, hier in groep 1 heb ik er het grootste plezier in. Ligt natuurlijk hoofdzakelijk aan de trainingstijl van de trainer en de gezellige groep.

De kern voor vandaag is 3x200m, 3x400m en weer 3x200m met tussen elke run 100m wandelen.

Daarbij moet in elk blok de eerste run hard gelopen worden, de tweede harder en de derde weer terug naar hard. De aansluitende runs van 200m en 400m en die van 400m naar 200m moeten dus in hetzelfde tempo gaan. We krijgen geen tempo's opgelegd en mogen dat dus zelf bepalen.

Kijk, daar doe ik het voor, dat zelf mogen bepalen. Enige restrictie is, dat we niet tot het gaatje mogen gaan. Gezien de relatief korte stukken ben ik daar niet zo bang voor.

Ik laat in eerste instantie Dorie maar het tempo aangeven. Ik volg, samen met een aantal andere mannen.

Het tempo is niet echt laag te noemen en valt dus gerust in de categorie "hard". Dat kan haast niet anders over een stukje van slechts 200m. De valkuil zit hem dan ook in die korte afstand want de tweede run gaat naar maatstaven van Dorie toch echt op zijn max. Gelukkig is er dan weer de run, terug naar "hard" en ook de eerste 400m in dat tempo.

Maar Dorie wil niet echt veel harder en daarom ga ik de tweede 400m-run op eigen tempo en doen we de derde 400m-run weer samen. Ook de tweede run in het laatste blok vlam ik even over de baan om in de laatste run weer af te bouwen. Ook Dorie heeft die één na laatste run behoorlijk gespurt, gezien de gemiddelde snelheid van over de 14km/u, ook al is het "maar" 200m.

Toch zijn we niet echt moe en kunnen we nog gerust een extra rondje uitlopen.

En met deze zachte weersomstandigheden kunnen we nog gemakkelijk, zonder te veel af te koelen, de cooling down buiten doen.

En nu maar afwachten hoe het met de spierpijn zal verlopen...