De 6e wedstrijd van de Kempische Crosscompetitie. Vandaag in Eersel.
Vorig jaar was ik ook al bezig met mijn herstel en deden Dorie en ik hier slechts 1 rondje maar gingen daarna meten al hardlopend door naar Huize Dorie in Duizel. Bijzonder? Nou nee. Alleen was het toen bikkelkou, lag er niet alleen sneeuw maar moesten we ons ook nog door een ijzige blizzard een weg banen over de glibberige en gladde binnenwegen richting Duizel.
Overigens is het allemaal nog in dit bericht uit mijn blog archief terug te vinden.
Vandaag is het anders. Wat zeg ik, héél anders.
Het weer is zacht, een graadje of 5 en er staat geen zuchtje wind. Het restaurant waar we ons vorig jaar nog omkleedden is nog niet klaar voor een nieuwe opening maar we kunnen keurig terecht in de kantine van de camping Ter Spegelt. Wij, trimmers, starten al om 10.00 uur en dus is het nu nog lekker rustig. Ook al is het wel even wat gedoe met de startnummers, ook dat is gelukkig ook zo gedaan. Maar vroeg of niet, ik heb blijkbaar altijd veel tijd nodig om me in gereedheid te brengen. Met nog 10 minuten op de klok moeten we ons al richting de start begeven. Nauwelijks een steenworp afstand van de kantine en dus is er zelfs nog tijd voor een korte warming-up en zelfs om mijn veters in de strakkere vorm te schikken.
Het is gezellig druk onder de recreanten, waaronder ook weer een stel GVAC-ers. Overigens niet herkenbaar want alleen Dorie en ik houden de GVAC-kleuren in ere.
Karin Lepelaars waagt zich voor het eerst op de cross. "Waar moet ik op letten...?". Nou, ja, niet te hard weggaan en uitkijken waar je loopt, toch?
Ook oud collega Ilse is er. Die ben ik nu al een paar keer op de crossjes tegengekomen.
Oké, genoeg gezeverd, tijd voor de start.
Niet helemaal achteraan gestart stuift iedereen me meteen voorbij. Doet me denken aan 2 weken terug, aan de trail in Beek.
Vandaag ga ik het heel rustig aan doen. Alwéér? Ja,alweer. Na een week van dodelijke duizeligheid is het vandaag de eerste dag dat ik mijn ogen niet de hele tijd gesloten hoef te houden. Ik ben sowieso al blij dat ik überhaupt hier aanwezig ben. En dus gaat het gewoon maar één rondje worden en dat ook nog eens op mijn ooie dooie. Dorie heb ik meteen maar weggestuurd. Die moet haar conditie niet verknoeien om bij mij te blijven. Mijn tijd komt wel weer. Daarbij gaat ze voor 3 rondjes, zo'n 7,5km.
Na een paar honderd meter is het al rustig in de achterste gelederen. Geen polonaise-achtige taferelen. Het parkoers is daarvoor breed genoeg en nauwelijks voorzien van plassen water. Intussen werk ik op mijn gemak mijn kilometertjes af. Slechts één mini-heuveltje kom ik tegen op het parkoers en eigenlijk is het enige wat een beetje zwaar is, de oversteek over een stuk kaalgeschoren maisveld. Voor mijn gevoel veel sneller dan verwacht nader ik al het einde van de eerste ronde. Een tweede zou best mogelijk zijn, maar lat ik mezelf maar niet voor de gek houden en gewoon de finishfuik in lopen, denk ik. En zo gedacht, zo gedaan. In een zelfgeklokte tijd van 17:02 heb ik de 2.500m. volbracht. Een verschil van 4 seconden met de brutotijd en goed voor een gemiddelde snelheid van 8,8km/u. Geweldig! en dat gaat elke keer nog beter worden, wed ik.
Met Dorie gaat het al helemaal fantastisch. Officieel staat er 46:14 in de uitslagen. Dat zal netto dan wel 46:10 geweest zijn,oftewel gemiddeld 9,75km/u over 7.500m. Alhoewel. De GPS-machines geven een lagere afstand weer, zo'n 40 1a 50 meter per ronde, maar laten we gewoon maar die mooie ronde 2,5km. aanhouden, voor het gemak.
We blijven na onze "wedstrijd" nog even hangen om eerst de heren te zien zwoegen en daarna de dames met de junioren A. En we kunnen gemakkelijk genieten van deze wedstrijden want intussen is de zon zelfs doorgebroken en lijkt het zelfs meer dan lente. Dat maakt het ook een gezellige en sportieve boel hierbuiten.
Ik heb mijn fototoestel uit de Scénic gehaald en schiet nog wat in het rond. Zo pik ik nog net het "SvenKramertje" van Karin mee.
We maken de prijsuitreiking van de dames niet meer mee maar gaan intussen naar Duizel aan de koeken, marsen en erwtensoep en ook nog in de sauna. Ja ja, zo komen we de zondag wel door.
De foto's staan.inmiddels op internet. Je vindt ze hier.
Hieronder is al vast een voorproefje:
"Ik had het me gisteren beloofd, vandaag ga ik toch even bij de huisarts langs.
Helaas. Niets is minder waar.
Van de week kwam ik op Facebook een stukje tegen van vorig jaar.
Na een hele dag Auwjaorscross in Oirschot eind vorig jaar, kom ik er thuis achter. Bij het uitpakken van mijn sporttas, de natte sportspullen linea recta de wasmand in. Nou, zo linea recta was dat niet. De blauw/gele plastic NS-tas vol nat spul is in mijn sporttas niet terug te vinden. Dat betekent een telefoontje plegen naar de organisatie van Oirschot, want je wet maar nooit. Die hebben het in ieder geval goed geregeld. Vanwege de duidelijke GVAC kleuren en nog duidelijkere grote letters GVAC op het oud model recreanten shirt was al meteen duidelijk bij welke vereniging deze vergeet-al zijn sport beoefent. Dus maken ze, bij de nog toevallige aanwezigheid van een jeugdig GVAC-atleetje, daar nog mooi gebruik van om dat NS-tasje mee te geven. Met de belofte dat zij ervoor zorgen dat het binnen GVAC bekend wordt gemaakt, weet ik na mijn informatief telefoontje aan AV Oirschot, dat dat wel goed zal komen.
