Na een hele dag Auwjaorscross in Oirschot eind vorig jaar, kom ik er thuis achter. Bij het uitpakken van mijn sporttas, de natte sportspullen linea recta de wasmand in. Nou, zo linea recta was dat niet. De blauw/gele plastic NS-tas vol nat spul is in mijn sporttas niet terug te vinden. Dat betekent een telefoontje plegen naar de organisatie van Oirschot, want je wet maar nooit. Die hebben het in ieder geval goed geregeld. Vanwege de duidelijke GVAC kleuren en nog duidelijkere grote letters GVAC op het oud model recreanten shirt was al meteen duidelijk bij welke vereniging deze vergeet-al zijn sport beoefent. Dus maken ze, bij de nog toevallige aanwezigheid van een jeugdig GVAC-atleetje, daar nog mooi gebruik van om dat NS-tasje mee te geven. Met de belofte dat zij ervoor zorgen dat het binnen GVAC bekend wordt gemaakt, weet ik na mijn informatief telefoontje aan AV Oirschot, dat dat wel goed zal komen.
Met de doorgegeven naam van dat atleetje is het daarna een koud kunstje om aan meer gegevens te komen. En zo probeer ik vergeefs telefonisch contact te krijgen. Vermoedelijk vakantie. Gelukkig wordt uiteindelijk wel mijn voicemail beantwoord en kan ik op afspraak mijn eigen spulletjes ophalen. Laverend door het labyrint van Veldhovens laatst gebouwde woonwijken sta ik even later oog in oog met papa GVAC-atleetje. De plastic tas staat al klaar in de gang.
"We hebben het maar meteen gewassen..."".
"Jaja, was dat maar waar....Toch...?..."
"Nee echt, het zou jammer zijn als het helemaal zou verstikken".
Met "Oh, dat was toch niet nodig geweest...", en nog een hartelijke dank neem ik mijn dikke NS-tas in ontvangst.
Dikke NS-tas?
Ja, dikke. Tenminste, hij voelt wat dik aan voor 2 T-shirts en een cap. Thuis blijkt wel waarom.
De geurig ruikende T-shirts en cap zijn niet het enige wat uit de tas komt. Ook nog een stevige handdoek en een peperkoek, de herinnering van de Auwjaorscross.
Nou ja zeg. Ik ben er dus rijker op geworden....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten