De duizeligheid, één van die bijwerkingen van mijn antidepressiva-afkick-programma speelt me danig parten.
Zolang ik maar stil (achter mijn buro) zit is er niet veel aan de hand. Zodra ik echter in beweging kom dan verander ik in een ladderzatte zombie, rechtstreeks ontsnapt uit een draaimolen. Het enige wat dan nog enigszins helpt is mijn ogen stijf dicht knijpen.
Ik weet dat ik het nog een week of 2 moet doorstaan, maar dat neemt niet weg dat het nu geen pretje is.
Eenmaal thuis val ik met mijn jas nog aan en de ogen dicht alvast eventjes op de bank.
Nee, ik sla die training van vanavond weer over.
Ik vraag me nu al af wat ik zaterdag en zondag ga doen. Wie weet is het dan al wat minder. Hoop ik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten