Gisteren hoorde ik van Wally dat er vandaag weer een cross is, nu in St.Oedenrode. Het is een onderdeel van de Kempische Crosscompetitie, maar ik ben inmiddels zo gewend (verwend?) met de vermeldingen van Joop Broeders dat ik het dit keer geheel over het hoofd heb gezien. Niet dat het veel uit zou maken. Ik kan vandaag namelijk helemaal niet sporten.
Nee, vandaag heb ik, hebben wij, een drukke dag voor de boeg.
We beginnen eerst met het voorstellen van de communicanten van 2013.
Dit gebeurt in de kerk van Zeelst. En laat nu net de kern van Zeelst helemaal open liggen.
Alle parkeerplaatsen zijn (tijdelijk) weg maar ook maar in de buurt komen is onmogelijk. Reeds op de hoogte van deze verschrikkingen zijn we alvast op tijd vertrokken. En vrouwlief weet nog wel ergens dichtbij en achterom een parkeerplek. Nou, dat achterom klopt wel maar dat dichtbij....
Hoe dan ook, we zijn in ieder geval op tijd in de kerk.
Marcia en Jochem en de communicantjes in spe, Luuk en Lizzie zijn er ook. En natuurlijk Holly.
De viering wordt voor gedragen door een vrouwelijke pastor, Miriam.
Blijkbaar doet ze dat vaker voor kinderen want ze doet het heel goed. Spreekt rustig en begrijpelijk de kinderen toe. Laat ze zelf aan het woord en zorgt ook dat de kinderen "gezien" worden, wat wel zo belangrijk is bij het voorstellen.
Symbolisch wordt een muur van dozen omgebouwd tot een poort. De communicantjes worden om de beurt opgeroepen door de poort en zo voorgesteld aan het publiek in de kerk. Daar wordt voor iedereen alle tijd voor uitgetrokken zodat ook elke communicant de aandacht krijgt.
Nu hebben wij de volgende afspraak al om 12 uur in de kerk in Veldhoven. Om half 12 is de viering in Zeelst nog niet afgelopen, maar voor alle zekerheid vertrekken we maar alvast naar de kerk in Veldhoven. Vergeet niet, we moeten ook nog een eind naar de auto's lopen.
Auto's? Ja, auto's, want de Mercedes gaat ook mee. Die zetten we straks meteen bij de garage neer voor het verhelpen van het niet goed stationair lopen.
Hieronder een indruk van de presentatie van de communicanten.
Die is er wel maar niet voor mij.
De film:
Dacht ik gisteren dat het de goede kant op ging, is het vandaag weer verslechterd. Nou ja, niet zo erg als zondag, maar ik word er wel moe van, telkens die krampscheuten in mijn onderrug.
Hoog verbruik elektriciteit: geen extreme dingen gedaan, niets extra's aangezet, wel veel wasmachines gedraaid en een extra vaatwasser na Sinterklaas. Het zal dus wel kloppen.
En de betrouwbaarheid van de weegschaal laat te wensen over. Eerst wijst hij telkens 83,7 aan en even later komt hij niet verder dan de 82,4kg, hoe vaak ik er ook achter mekaar op ga staan. Af en toe flitst hij zelfs nog een lagere stand. 
Gisteren na terugkomst van de Vrijbuiters neem ik een hete douche met de bedoeling om de stijfheid in mijn onderrug wat te verminderen. Maar wat is het geval. Na de douche is het erger geworden. En het wordt nog erger. De stijfheid veranderd in helse pijnen. Zitten, staan, leunen, liggen, ik weet eigenlijk niet wat ik nog moet doen om de pijn in de onderrug te verzachten.
Sinds we 2 weken geleden onze schutting aan de achterkant van de tuin hebben vervangen heb ik last gekregen van mijn rechterarm. In eerste instantie was dat natuurlijk stijfheid in mijn spieren omdat ik niks gewend ben. En hoewel het schroeven-indraaien met een accu schroefboormachine is gegaan blijven het toch zo'n 600 schroeven. Enige kracht is wel gewenst, niet zo zeer voor het draaien maar wel om te voorkomen dat het bitje over de kruiskop ratelt. En net dat beetje kracht maal 600, daar heb ik een stijve rechterarm van gekregen, maar vooral een gevoelige elleboog. Nou is dat laatste in de afgelopen 2 weken alleen maar erger geworden. Van gevoelig naar zeer pijnlijk. Het lijkt op een 
