Bij de praktijondersteuner

De 3-maandelijkse check-up. Dit keer weer bij Floor, de praktijkondersteuner.

Het bloed en de urine die ik 2 weken geleden heb achtergelaten is door het lab haarfijn geanalyseerd.

En dan nu de resultaten:

Cholesterol: totaal 4,72 en dat is wat hoger maar wel nog goed. Hoger, omdat de "goede" cholesterol hoger is en bij totaal alle waardes worden opgeteld.

Suikerwaarde:  goed

Floor noemt nog allerlei zaken op, terwijl ze het op de monitor aanwijst die ze mijn kant heeft opgedraaid. Maar ik ben het al weer vergeten of snap er sowieso niet veel van.

Tijd voor de bloeddruk: 140/78

Ik vind hem best wel hoog maar Floor vindt dat niet. Nee, iets hoger dan de vorige keer (137) maar nog steeds goed.

De pols. Blijkbaar toch wat moeilijk te vinden maar uiteindelijk komt er 60 slagen/min. uit in ruststand. Helemaal oké dus....

Gewicht...... Oeioei.  84kg op de wijzer weegschaal én met kleren en schoenen aan. Is toch maar 700 gram meer dan op mijn thuisweegschaal, in Adam-kostuum.

Hoe het verder met me gaat?

Heel goed. Nergens last van behalve dan wat stramme gewrichten, zo nu en dan.

Aan beweging kan het in ieder geval niet liggen met gemiddeld 3x per week bezig met loopsport en daarbij afstanden van 10km en meer hardlopen.

Maar dat gewicht... Waar dat aan ligt? Gewoon te veel eten en er helemaal niets aan doen. Tja, dat blijft dat allemaal in de buik hangen. Buikspek.

Als ik nu eens probeer om wat af te vallen vóór de volgende controlebeurt bij de dokter of over een half jaar bij Floor, dan zal dat zeker effect hebben op het cholesterolgehalte.

Ik krijg nog een nieuw bloedprikformulier mee voor geval ik het tussendoor nog eens wil laten onderzoeken.

Mooi. Dat was het weer voor dit keer. Positief resultaat. 

Nou maar eens zien of er wat van komt, van dat afvallen....

Energie en statistieken

Elektriciteit:
Stand = 144.601, Verbruik = 64kWh (-1) [9,1Kwh/dag]

Gas:
Stand = 26.063m³, Verbruik = 13 m³ (+4) [1,9m³/dag]
Was het vorige week al koud, het kon blijkbaar nog erger. Zo erg dat de verwarming zelfs een dag is aangezet. Heb ik het nog niet eens over de regen gehad. Het is net dat het weekend nog het een en ander heeft goed gemaakt anders denk ik dat het verbruik nogal drastischer zou worden.

Gewicht = 83,3kg. (+0,8)

Ik had niet anders verwacht. Na die grote daling van vorige week moest het natuurlijk wel weer wat omhoog....

Expositie en open dag Carla en een kennismaking met Riethovense gastvrijheid.

Vorig jaar was ik verhinderd maar dit jaar, vandaag, ga ik er wel naar toe: de open dag en expositie van kunstschilderes en medevrijbuiter Carla. Vrouwlief is ook mee.

De expositie is op de plek waar ik zo'n 2 jaar geleden ok een keer heb meegedaan aan een workshop schilderen. Helaas kan ik verder niet mee doen met de cursus omdat ik gewoonweg overdag altijd moet werken en de avondcursus valt op hetzelfde tijdstip als de baantraining bij GVAC.

De TomTom brengt ons na een zonovergoten reis naar het Heiereind in Riethoven. Een schilderij op ezel met tekst "Expositie en Open Dag" maakt duidelijk dat we er zijn.

Bij binnenkomst worden we al door een zelfportret van Carla begroet.

Het zijn verder schilderijen van cursisten maar ook van Carla die staan ten toon gesteld. Ook staan voor verschillende workshops, een beeld van een koe, een schaal en 2 torso's opgesteld als voorbeeld voor diegenen die zich voor een workshop willen inschrijven.

Het aantal kunstwerken is helaas niet zo groot en we zijn er vrij snel doorheen, wat overigens niets zegt over de kwaliteit van de kunst.

Om 2 uur neemt dochter Maureen plaats achter de piano en zingt ze een aantal liederen voor ons waarbij ze zichzelf op de piano begeleidt. Ze studeert aan de muziek academie en dat is ook wel te horen. Ook de musical-achtige manier van zingen is me niet ontgaan.

Na Vrijbuiter Monique is ook Germaine intussen gearriveerd.

Na het optreden van Maureen nemen we afscheid van Carla.

Wanneer we naar onze auto lopen schiet ik nog even een plaatjevan vrouwlief bij een geparkeerde Ferrari en dan gaan we terug richting Veldhoven. Die is voor kleinzoon Luuk die gek is op zulke auto's.

Maar het mooie weer lokt wel erg naar een terrasje. En Riethoven, dan denken we aan vroeger, toen we zowat wekelijks hier te vinden waren, bij "De Sleutel". En dus gaan we even die kant op. We zien de gele parasolletjes al buiten staan en het terras is ingericht en niet druk. Waarom het niet druk is wordt gauw duidelijk. Alle parkeerplaatsen zijn afgezet en er staat zelf een springkussen die deparkeerplaatsen aan de achterkant blokkeert. Aha, het is blijkbaar niet de bedoeling dat er hier mensen op af komen. We rijden daarom maar gauw door, naar de volgende uitbater.

Op de hoek vinden we een terrasje. Op de gevel van het pand prijkt de naam Vandeijck.

We parkeren de Scénic aan de overkant van de weg en stappen het terras op. Hier staan alleen enkele grotere tafels en stoelen voor 4 of meerdere personen en aan elke tafel zitten al 2 mensen. Daar ga je natuurlijk niet bij zitten en dus gaan we binnen op zoek naar plek. Daar zien we nog een terras aan de achterkant en er zitten ook enkele mensen. Maar we worden tegengehouden door een zweterige jong persoon in zijn zondagse pakje. Of hij ons ergens mee kan helpen. Nou ja, we willen even wat een terrasje op, daar aan de achterkant. Maar daar komt niets van in. Nee, nee, je mag alleen naar het terras aan de voorkant, de achterkant is voor mensen die wachten op hun maaltijd.

"Nee, dat komt logistiek voor ons niet goed uit...."

Wat net zoveel wil zeggen als ;"Nee, dan moeten we op 2 terrassen bedienen en daar heb ik nou écht geen zin in met dit mooie weer...."

Dat komt ons dan mooi uit want hier willen nog voor geen goud meer iets nuttigen, ook al zouden we er geld toe kjijgen.

Na deze 2 kennismakingen is ons wel duidelijk dat gastvrijheid in Riethoven ver te zoeken is.

We rijden naar Veldhoven en op het eerste de beste terras nemen we al plaats: Saint Tropez.

"Kan dat nog, een 12-uurtje, om half 4....?"

"Nou eigenlijk niet, maar wat maakt ons dat nu uit. Een kleine moeite om dat alsnog te maken, toch?"

Wat een verschil met Riethoven...!!

En zo genieten we even later van een tomatensoepje met 3 verschillend belegde kleine broodjes. We blussen het af met ijsthee. Kijk, zo kan het dus blijkbaar ook.

Vrijbuiters - training na de moessons

We zijn het nog niet vergeten, de training van vorige week, tijdens de moessons. En dat ondanks de felle zon en de heldere blauwe lucht die ons vandaag opwacht. Maar in de bossen zijn de sporen van die moessonweek nog overal duidelijk zichtbaar. Oftewel, er is nergens een stukje droge grond te vinden én er liggen overal plassen, grote plassen en modderpoelen.

Bij mijn aankomst in het bos, ja,ja, op tijd, zie ik de rode Scénic van Hans staan. Aha, Hans is er ook weer een keertje bij. Hij zal het nog wel niet door hebben dat we al weken de training onder leiding van Riet doen. en dus verbazing alom als we niet starten in de richting die we vroeger, heel vroeger deden. Nee, zoals de laatste weken altijd al het geval kiest Riet een pad die haar op dat moment te binnen schiet. En meteen maken we kennis met de sporen van de moessons. Het pad wat we genomen hebben kronkelt door het bos en over dat pad moeten we ook nog eens zigzaggen om de plassen en modderpoelen heen. Aan het eind van het pad doen we dan onze eerste warming-up oefeningen: de danspasjes. Hans kijkt zijn ogen uit maar gaat uiteindelijk wel met een pas-de-deux met Riet in zee.

Het worden weer veel loopstukken. Hans kan maar niet wennen aan de leiding van Riet en moet keer op keer tot de orde worden geroepen. Intussen schiet ik weer wat foto's met mijn Samsung S4.

Ik heb het toestel nu een week of 3 maar ben nog niet echt bedreven in het maken van foto's of filmpjes. Het werkt allemaal net iets anders dan met de Xperia's van Sony met gevolg dat ik telkens op het moment suprême de camera uitzet in plaats van een foto neem. Behoorlijk irritant.

Tijdens de tochten door de nog onontdekte delen van het bos stuiten we op een open plek. Een plek met een grasveld. Nu is de beurt aan Hans om ons oefeningen te laten doen en dat doet hij dan liggend op het gas. Nou, dat is niets voor mij. Dan ga ik geheid gek van gekriebel naar huis en daarom pas ik. Zo ook Dorie en Jo.

Weer op pad komen we nog de duin-buggy's tegen van Klimrijk. Een hoop kabaal, geronk,stof en daarna de stank van uitlaatgassen en niet opgebrande benzine. We vervolgen onze weg en onderweg komen we, zoals zo vaak, weer achtergelaten of beter gezegd, bewuste gedumpte afval tegen. Dit keer o.a. een tas van "De Bengel" met allerlei overblijfselen van een meeneem maaltijd. Dorie, de laatste tijd erg milieu bewust en in de mood om de wereld afvalvrij te maken, grijpt de kans aan om met die tas on de arm het bos verder schoon achter te laten. Daardoor loopt ze wel achter op onze training en loopt onze training ook wat uit, tot na 12 uur zelfs. In ieder geval doe ik wederom de afsluiting en 6 minuten na sluitingstijd mogen we ons weer op maken voor de koffie en de thee.

Nu is het wel even afvragen wanneer de volgende keer is dat Hans er weer zal zijn. Maar ook Lina, onze kabouter, was er vandaag niet. Migraine. Lijkt me ook typisch een vrouwenkwaal....

En dit keer ook een kort filmpje:

GVAC baantraining

Het is droog!
Het is druk!

Ja, het is druk. Blijkbaar was het afgelopen dinsdag nog drukker. Reden is de tijdelijke uitbreiding van het aantal leden doordat zij meedoen aan het voorbereidingsprogramma voor de Veldhoven 10 Miles van Loop & Leef onder leiding van Marjolijn.

Dat betekent ook dat groep 1 van nu af aan weer een stuk groter is geworden.

Omdat groep 3 ook moet binnen blijven voor instructies gaan wij maar naar buiten waar Marjolijn ons de instructies voor de training van vanavond geeft.

Vanavond is het:
warming-up rondje
warming-up oefeningen
kracht oefeningen
loopscholing
de kern: 8x400 (85% + 90%) + 200m. wandelen

Een vol programma en dus maar vlug van start....
Zo hebben we al heel wat achter de rug eer we aan de kern beginnen.
"Wat doen we...?.", vraag ik Dorie.
"34 en 33sec/100m"is het antwoord. Ik zal haar gewoon volgen.
"maar ik had eerder 32 en 30/100 in gedachten."
"Nou... we zien wel hoe het uitpakt...", en ik ga dan maar uit van die 32 en 30/100m

Als de GPS-watch van Dorie eindelijk hemels contact geeft, gaan we op pad.

De eerste "rustige" run klok ik op 2:10. Zitten we dus op 32,5/100m.

De 2e run moet "snel"en dus schieten we extra hard uit de startblokken. Veel te hard, blijkt al na 100m, maar dan is het moeilijk om gas terug te nemen zodat we in 1:55 eindigen. Oftewel minder dan 29/100m

De volgend run moet gewoon een heel stuk terug in tempo en van nu af aan gaan we voor het schema 32 en 30/100m. Ook lopen wen niet meer met ons tweeën maar hebben we een volger, Wilma, waar ik een behoorlijk aantal weken geleden ook al eens mee samen getraind heb bij afwezigheid van Dorie. "Of we het erg vinden dat ze meeloopt..." Wat een onzin! Natuurlijk niet. Iedereen is welkom. Het is per slot van rekening toch training. En zo draait ze de rondjes met ons mee. Alleen bij de laatste run, een 90% run moet ze afhaken. Terwijl deze ronde in bijna 1:58 afronden, eigenlijk 2 seconden te snel, moet ze toch 8 seconden toegeven. "Toch niet moe", zal ze naderhand toegeven, maar "de benen wilden niet meer".

Intussen hebben we Lina wel 2x gedubbeld en lopen we na afloop van onze training nog met de laatste run van Lina mee. Ikke niet. Nee, ik ga een keer lekker voluit. Kijken hoe hard ik op één rondje kan. Ik ben per slot van rekening nu warm. Ik start hard en gevoelsmatig denk ik dat ik niet inkak. Zo voelt het tenminste en na de 400m ben ik nog niet moe of buiten adem en ook vrijwel meteen hersteld. Dat voelt heel goed. De tijd op mijn klokje: 1:32,6 Goed voor 15,55km/u.

Nog een uitgebreide cooling-down en dan is het al kwart voor 9. Wel een hele lange training vandaag. De kleedkamer is zijn al uitgestorven als wij ons nog  van onze hardloopkledij moeten ontdoen. Ook eenmaal thuis valt het op dat ik "zo laat..." ben. Ach ja, volgende keer beter.

Wamdellunch met Dorie en Germaine

Een s in de zoveel tijd, in ieder geval één keer per jaar gaan we er samen op uit, Dorie, Germain et moi.Op deze ogenschijnlijk mooi weer ogende woensdag is weer zover. Ik pik Dorie in Duizel op en zoals afgesproken zijn we tussen half elf en elf bij Germaine.

Na de koffie met gevulde koek gaan we verder op weg, naar het Joe Mann in Best voor een stevige wandeling.De zon schijnt inmiddels volop maar naast de zonnebrillen nemen we toch maar 2 paraplu's mee. Dan moet het wel droog blijven, redeneren we.

Het is en blijft een mooi gebied hier, de bossen van het Joe Mann. Alles is mooi groen. Dat is ongetwijfeld te danken aan de hevige moessons van de laatste dagen. Ondanks de doordeweekse dag zijn we echt niet de enige wandelaars. Nee, we komen er verschillende tegen en de meesten ook nog eens in gezelschap van een hond of zelfs twee. Ik weet niet hoe lang we gewandeld hebben (omdat we blijkbaar genoeg te vertellen hebben) maar boven ons begint het een beetje te betrekken. Dat beetje verandert snel in heel veel. Het begint echt donker te worden. Ook steekt de wind op. Steeds harder. "Nog zo'n 500 meter en dan zijn we bij het Joe Mann Paviljoen", probeert Germaine ons nog op te monteren maar tevergeefs want nu begint het meteen te regenen wat vrij snel overgaat in gieten. Even later als we het bos uit komen is weer nog zo'n 500 meter naar het restaurant waar we uiteindelijk een beetje verzopen binnen komen.

Het is druk hier, Heel erg druk. En dat voor zo'n doordeweekse dag. Ook het bedienend personeel  heeft hier niet op gerekend wat de wachttijden niet ten goede komt. Gelukkig maakt dat voor ons niet uit. We doen ons te goed aan maaltijdsalades terwijl we maar niet uitgepraat lijken. 

Als intussen iedereen vertrokken is en we nog maar met zijn drieën in de zaak aanwezig zijn is het ook voor ons tijd om op te stappen. En ook nu begint het weer te regenen als we op het punt staan in de Scénic te stappen.

Na nog een thee met pure chocolade bij Germain breng ik Dorie weer terug naar Duizel.

Volgende afspraak, een keer ergens in de zomer, begin augustus of zo. Bestemming Maastricht.

Ik denk dat ik dan, net als vandaag mijn fototoestel weer meeneem, maar hem dan ook ga gebruiken.

Eens zien wat de huisarts er van vindt

Maar in plaats van mijn vaste huisarts, wordt ik door een jongedame uit de wachtkamer opgehaald. Nu gebeurt het wel vaker, bijna elke keer, dat de dokter er een arts in opleiding bij heeft, maar nu laat hij blijkbaar meteen zo'n arts in opleiding het "werk" doen. Ik heb daar niet zo'n moeite mee en dus laat ik haar mijn klachten over de jeukende onderbenen horen. Natuurlijk ook even laten zien, en nee, de broek blijft gewoon aan. Alleen de broekspijpen gaan omhoog.

Tja, dat ziet er niet zo fraai uit, temeer omdat ik de boel behoorlijk heb opengekrabd.

Toch maar even om advies van de meester vragen en die komt even later ook kijken.

Diagnose: Toch een exceem en wat ontstoken. Door mijn gekrab, uiteraard.

Ik krijg medicijnen voorgeschreven. Een combinatie van een hormonenzalf en antibiotica. Dat laatste om de ontstekingen te remmen. Het duurt wel even voordat ik het uit de apotheek mee naar huis kan nemen maar daarna kan ik er thuis mijn benen mee insmeren.

"Het helpt snel en als het helemaal over is dan nog 2 dagen blijven doorsmeren...." was het resterende advies van de apothekersjuf achter da balie.

Vooral dat "snel werken...." trekt me wel.

Nou...dat valt nog best wel tegen, maar ja. Wat is de definitie van "snel", zullen we maar zeggen....

Energieverbruik weer in de herfst.

Elektriciteit:
Stand = 144.537 , Verbruik = 65kWh (+4) [9,3Kwh/dag]

Gas:
Stand = 26.050m³, Verbruik = 9 m³ (+2) [1,3m³/dag]

Het is deze week best koud geweest. Herfstachtig, veel wind, veel regen.

De temperatuur binnen is wel eens 18ºC en dat betekent dat de verwarming die op 19ºC staat ingesteld ongetwijfeld een keer aangeslagen moet zijn. Dat moet verklaren dat het verbruik een kuubje gas meer is dan de laatste tijd het geval is.

Voor de komende week is de buitentemperatuur elke dag nog ver onder die 19ºC dus mogelijk zal de cv nog wel eens vaker aanspringen.

Niet dat we de verwarming aan zetten, een lekker dik vest is ook al voldoende, maar door het hoge vochtigheidsgehalte is de behaaglijkheid ver te zoeken. 

Gewicht = 82,5kg. (-2)

Vraag niet hoe het kan maar ik denk toch ook dat het veel aan de weegschaal ligt. Zo'n elektronische weegschaal met digitale display op 100 gram nauwkeurig doet lijken als je het met een hightech apparaat te maken hebt maar nee hoor, zo'n gewone ouderwetse conventionele veer weegschaal doet het eigenlijk net zo goed, misschien nog wel beter. Zo geeft mijn elektronische weegschaal steevast de eerste en tweede keer, soms ook de derde keer een gewicht aan wat toch wel 3x het zelfde is. Sta ik er een kwartier latere weer op, dan scheelt het veelal 1 tot 1,2kg minder. Dus weeg ik me dus altijd een kwartier nadat ik er voor de eerste keer opgestaan heb. En meestal, niet altijd, weeg ik dan wel iets minder. Natuurlijk maakt dat niet uit als ik dat altijd doe. Alleen in absolute zin, dat wel. 

In ieder geval lijk ik nu weer op de goede weg omlaag te zitten..... ;-)

Trimloop - GVAC 12,6km

Vandaag is de Leudal Trail in Heythuysen waar ik me bijna voor had ingeschreven, ware het niet dat om de een of andere reden de voorinschrijving niet meer lukte. In de dagen die daarop volgde heb ik toch eens goed over die 16km trail nagedacht. 16km is op de weg voor mij al een hele afstand en hoewel ik weet dat ik die afstand wel zal volbrengen, maar dan tegen een heel laag tempo + wandelen, toch vind ik het niet helemaal passen in mijn trainingsopbouw. Dat, en voorkomen van blessures zijn genoeg reden om het toch maar af te zeggen en niet naar Limburg af te reizen.

In plaats daarvan meld ik me vandaag bij de GVAC Trimlopen. Dan wil ik dan wel voor 2 grote rondes gaan. Een duurtraining.

Dorie heeft ook besloten om niet aan de trail deel te nemen en laat Johan op haar nummer lopen. Ze zal intussen mij vergezellen op de 2 rondes GVAC Trimlopen.

De weersvoorspellingen zijn zowat hetzelfde als de voorgaande dagen. Herfstachtig en erg onbetrouwbaar als het op regen aan komt. Bij een temperatuur van 11ºC, gevoelstemperatuur 6ºC, betekent dat, dat mijn jasje ook aangaat.

Ik ben niet bepaald op tijd en ook nog mijn stempelkaart vergeten, c.q. kwijt, dus wordt het geen warming-up maar meteen naar de start.

Zo zonder warming-up is het behoorlijk frisjes, voornamelijk door die harde wind. Die staat ons richting Knegsel op kop op te wachten.

Samen starten we rustig aan. De 1km net onder de 6 minuten is goed en de 2ekm een paar tellen langzamer komt door de harde wind op kop. Dorie heeft zich intussen een beetje achter mij genesteld om zo uit wind te blijven. Ik trek de kop. Misschien gaat daardoor de 3e km. wat (te) vlug. Eenmaal in het bos is de wind weg en lopen we langzaam in op Frank Bartelink. Die doet het even wat rustiger aan. Wij lopen naast hem maar dan gaat hij maar achter ons lopen. Ik voel niet onterecht dat het lijkt dat we de 5e km. best wel wat vlotter gaan. Inderdaad, 15 seconden sneller, maar dat had Frank intussen ook al opgemerkt. We schakelen even weer terug en om ruim 37½minuut passeren we de doorkomst voor de 2e ronde.

Dorie geef aan niet verder te gaan dan nog een kleine ronde van 3,9km. Ik ga wel gewoon door tot de volle 2 rondes. Op 2km in deze 2e ronde word ik gepasseerd door een jongedame. Ik wist niet eens dat er nog iemand achter ons liep. Terwijl zij langzaam bij me wegloopt probeer ik het gat nog zo klein mogelijk te houden. Dat lukt aardig, vooral in de bossen waar het windstil is. Helaas begint zo ongeveer op een kilometer of 10 mijn brandstof op te raken. Ik spreek mijn reserves aan en ondanks dat ik nog niet echt buiten adem raak, hebben min beenspieren het al aardig te verduren. Een eindsprint op de laatste 350m met forse tegenwind zit er dan niet echt meer in.

Een rondje op de baan uitlopen en dan toch weer snel hersteld geeft aan dat het steeds beter gaat.
Nee, ik heb er geen spijt van dat ik die 16km trail heb afgeslagen.

De Vrijbuiters - moessontraining

Afgelopen donderdag hebben we ervaren hoe het is om te trainen tijdens een wolkbreuk. Eigenlijk hebben degenen die met de fiets naar de training waren gekomen, onbewust mee gedaan aan een triatlon.

En vandaag is het weer niet veel beter.

Nadat er gisteravond nog een storm, gepaard met onweer en hagel over Brabant trok, is de hevigheid aan regenbuien nog niet afgenomen. Het is dat ik vandaag de koffie moet komen brengen anders was ik nog dieper onder het dekbed gekropen zodat ik de slagregens tegen mijn slaapkamerraam niet hoef aan te horen. Maar ja, de koffieplicht roept en dus stap ik met frisse tegenzin mijn bed uit.

Tijdens het koffiezetten belt Dorie nog op. Of beter gezegd "af". Jo vindt het te nat en Dorie ook en dus komt Lina vandaag ook niet. "En ik ben nog wel 2 kannen koffie aan het zetten!"

En dan vertrek ik nog net op tijd richting Vrijbuiters en dan kom ik op de Kempenbaan in de file te staan, of langzaam te rijden. Een grote vrachtwagen met er achter een oplegger plus kraan, beweegt zich uiterst langzaam over de weg. Zo'n lange combinatie heeft mijn schoonvader vroeger wel eens een boete opgeleverd want zo'n oplegger, samen met een, bepaald niet zo'n kleine, vrachtwagen vormen samen toch een behoorlijk lengte. Wettelijk te lang, blijkbaar. Dat is dan ook meteen de reden waarom het zo langzaam gaat. De rotondes vormen de grootste obstakels, uiteraard. Het wordt elke keer weer behoedzaam manoeuvreren. En wij daar achter maar wachten. Bij Baetsen is dan de laatste hindernis: hij moet hierin, een haakse bocht naar rechts het terrein op. En dan kan ik eindelijk richting onze kantine. Hopelijk zijn ze er nog want anders zal ik ze waarschijnlijk niet meer terug vinden, met onze nieuwe training parkoersen. Maar ze zijn er nog, nog net. Hebben speciaal op mij gewacht. En nu Jo er niet is mag ik gebruik maken van zijn parkeerplaats.

Voordat we starten moet ik toch nog even terug. Germaine zou ook graag zo'n petje willen lenen, tenminste als ik die nog één bij me heb. En die heb ik, dus nog even terug naar de Scénic en dan kunnen we, ware het niet dat nu Carla terug moet. Toch nog maar even de auto afsluiten.

En dan zijn we eindelijk op weg.

Er is min of meer al afgesproken dat we vanwege de verwachte modderpaden op de verharde weg of fietspaden gaan trainen. En inderdaad, de paden zijn glad, glibberig en bezaaid met plassen.

Maar zoals altijd weet Riet ons toch via allerlei paden en om plassen heen te amuseren. Ook nu weer de nodige loopstukken. Intussen blijft het maar regenen en hebben de 3 petdragers veel baat bij hun hoofddeksels.

Ondanks het pokkenweer en ik in mijn korte broek valt het met de temperatuur reuze mee. Alleen één keer, achteraan voorbij het koeienweiland, hebben we even wat beschutting moeten zoeken tegen de harde wind bij wat statische oefeningen, maar eigenlijk is dat het enige, terwijl we gedurende de rest van de training de overmaat aan zuurstof in de lucht mogen inhaleren.

Terwijl de paraplu brigade, de wandelaars dus, al in de kantine op de koffie wachten, sluit ik de training af. Nog even een selfie bij de koffie en dan zit het er weer op voor vandaag.