Op vrijdag met de pont gearriveerd en dan blijkt het huisje op amper 2 minuten lopen van de startlocatie te zijn. Dat is mooi.
Ik ga 's morgens niet alvast mee naar de start kijken van de 2 30km-dames. Ik spaar mijn krachten wel. Die zal ik hard nodig hebben.
Ik heb mijn fel oranje Duivelein T-shirt niet eens meegenomen. Totaal niet aan gedacht,maar het zal ook weinig uitmaken omdat mijn plan sowieso is om met 2 T-shirts, waarvan er 1 met lange mouwen met daarover mijn felgele windjack aan te gaan lopen. Nee, ik ben een koukleum en de aangekondigde temperatuur met bijbehorende harde wind hebben mij daar vast toe doen besluiten.
Als wij ons naar de start begeven is het ook inderdaad een dikke 2 minuten wandelen. We dribbelen wel alvast als een soort warming-up.
De start is bij een boerderij met stal. De overige aankleding is in de huisstijl van de Devilstrail:
Witten tenten voor de inschrijving, medailles, versnaperingen enz., een houtgestookte hottub, de opblaasboog met de Devilstrail-logo en RFID-tijdregistratie-apparatuur en de rookpot voor bij de start.
Nog even de nodige selfies en mededelingen en na terug tellen van 10 tot 0 zijn we weg. Ik druk mijn klokje pas in onder de startboog.
Dorie zal met Johan lopen. Ik zal langzaam gaan en uitgangspunt is 9min./km gemiddeld. Anja zal met mij meelopen.
Bij de start lopen wij al redelijk achteraan en na 500m zijn we zelfs de allerlaatste. En nee, er komen geen bezemfietsen achter ons aan.Toch duurt het niet zo lang eer we al iemand passeren. Ik denk dat we dan amper op 2 km. zitten.
De eerste 3km. gaan over verharde schelpenpaden en hoewel ons tempo lekker gezapig is, zitten we toch nog net onder de 7min./km. We zien wel dat Dorie en Johan in hun fel oranje stevig van ons weg lopen. Ik heb nog wel de kans om ze van ver af nog op de foto te zetten.
Na de 3km gaan we van de verharde weg af over onverharde paden of gewoon dwars door ongerepte natuur. In de duinen krijgen we zowaar de eerste bultjes. Al voorbij de 5km kom ik al aardig in ademnood waardoor ik kokhals neigingen krijg. Wat meer oppervlakkig ademend gaan we verder maar weer wat verder alweer het zelfde. Ik laat Anja weten dat ze maar verder moet want ik moet gewoon wat in tempo terug om weer op adem te komen. Uiteindelijk blijf ik eigenlijk maar een 10-20-tal meters van Anja verwijderd. Intussen hebben we al wel meer lopers gepasseerd. Sommige halen we in en die halen ons even later dan weer in,want waar het omhoog gaat, daar ga ik meteen over in de wandelpas.
En zo dribbelen we door, kom ik af en toe weer bij Anja en dan loopt ze weer weg.
We naderen de verzorgingspost bij de bunker en die ligt bovenop een stevige bult en dus gaat het tempo weer over in langzaamaan. Blijkt boven aan Leo te staan die mij fotografeert.
De verzorgingspost heeft voor mij niet zo veel te bieden. 'Eén van de mindere punten van de Devilstrails is, dat ze geen cola serveren op de posten. Zo ook hier en dus loop ik maar meteen verder het ruwe duingebied in. Ik loop moeizaam over een smal paadje langs een hek als ik een dame achter me hoor. Ik laat haar er maar langs maar daar is ze in eerste instantie niet zo blij mee "want ze gaat helemaal niet zo snel....". Nou ikke helemaal nog minder.... En dan loop ik haar achterna en dan kijk ik ook nergens anders naar en dan staan we opeens samen op de verharde weg. En waar nu naar toe? We zien nergens lintjes of pijlen als we iemand achter ons horen roepen dat we rechtsaf moesten.
En warempel. Nu zien we dat pijltje wel. Enzo gaat het pad gewoon weer verder langs het draadhekwerk waarvan de bovenste van schrikdraad is. Ik loop niet alles, wandel ook stukken omdat dit pad voortduren omhoog en omlaag gaat. Uiteindelijk buigt het pad naar links en komt uit op dezelfde verharde weg waar we eerst ook al op uitkwamen. De dame voor me loopt intussen al een stuk voor me maar eenmaal op de verharde weg neem ik de tijd om weer op adem te komen. In de verte zie ik dat we de verharde weg weer gaan verlaten. Anja,die wat langer bij de verzorgingspost heeft gestaan is me hier inmiddels weer voorbij gegaan.
Ik ga ook rechtsaf en het parkoers verandert in een modderpad. Zompig, en vol plassen en je moet hier uitgekiend lopen wil je je voeten droog houden. Ik let daar niet zo op en dribbel over de stukken waar ik vind dat ik goed kan lopen en soms is dat dan wel door het water of de modder. Een man die ons bij de start als laatste voor bij is gegaan komt me voorbij in voor mij raadselachtig hoog tempo. Hij kiest er voor om droge voeten te houden en maakt zo hele omtrekkende bewegingen terwijl ik met mijn kleine pasjes, immer gerade aus, hem elke keer voorbij ga. En als hij mij dan weer voorbij komt gaat dat meteen in sprint tempo. Ik snap er niets van want dit is niet bepaald een stuk waar je stevig van tempo moet wisselen, lijkt mij.
Ik zien het oranje shirt van Anja weer voor me. Ik weet dat zij moeite heeft met zulke parkoersen en langzamerhand loop ik weer op haar in. Op het moment dat we tegen een hek aan lopen ben ik bij haar. We moeten, of over het hek klimmen, wat sommigen doen, of naast het hek onder een draad door, de optie die wij kiezen. En dan ga ik maar meteen verder, Anja voorbij. Ik verwacht dat zij mij straks weer zal inhalen, zodra het parkoers het weer toelaat. Het blijft wel erg lang ploeteren door die zooi en daardoor zie ik Anja ook helemaal niet meer achter me. Wel zijn er genoeg 30km-lopers die voorbijkomen.
Als mijn horloge trilt voor kilometer nr. 14 is er nog 1km te gaan, denk ik, en tegelijkertijd moet ik weer kokhalzen. Toch weer iets teveel gevraagd. In een nog rustiger tempo werk ik mijn laatste kilometer af als ik opeens een bordje "NOG 1 KILOMETER" zie.... Nou, dat kan niet kloppen. Typisch een-man-met-de-hamer-gevalletje.
En dan zie ik de weg ook nog eens weer omhoog gaan als ik Johan zie aankomen. Dat ik toch Anja voorbij ben gegaan.... Ja, laat ik weten, ga haar maar halen....
Die laatste bult omhoog gaat natuurlijk weer wandelend. De mevrouw met de fiets bovenaan spoort me aan:"Nog maar 150 meter...".
"Nou", zeg ik nog, "dat kan niet want een stukje terug stond nog de laatste kilometer en zo ver ben ik nog echt niet..."
"Nee, hoor, echt, bij dat die boerderij is het", wijzend op een boerderij iets verderop.
Nou hoor ik wel de speaker en dus begin ik weer te dribbelen maar hoe dichter ik bij die boerderij kom, des minder leven er is en des te meer ik op de weg voorbij die boerderij nog mensen zie lopen. En ja hoor, hier is de finish helemaal nog niet. Net wat ik dacht. Wel staat Dorie me hier op te wachten voor het laatste stukje: "rechtdoor en met de bocht rechtsaf tot aan die boerderij maar dan moet je eerst ook nog linksaf om de boerderij heen en dan weer door de stal terug...."
Oké, na die inspirerende woorden ga ik toch maar weer terug in de wandelpas. Het is dus nog best ver en hier waait het ook nog eens flink met wind op kop. Tot aan die bocht en dan ga ik weer, maar voor ik zover ben komt de dame in het grijs me weer voorbij. We hebben elkaar al diverse keren om en om ingehaald en nu is het haar beurt weer. Ze spoort me aan voor die laatste meters en dus ga ik weer. Alleen niet in haar tempo. Het is echt wel een beetje op. Voorbij de bocht rechtsaf kijk ik even naar achteren en zie ik Anja samen met Johan er aan komen.
Bij de boerderij moet ik linksaf voor het blokje om en rond de boerderij maar, pfff, even wandelen hoor, totdat ik Karin zie staan die me aanmoedigt. Dat geeft me genoeg moed voor de laatste meters. Nog aardig wat meters, overigens, maar als ik rechtsaf de stal in loop, tussen de koeien weet ik dat de finish nabij is. Eenmaal weer buiten klok ik af aan het einde van de hekken, maar de tijdsmeting staat nog net binnen in de stal voor de deuropening. Niet veel later komt Anja binnen.
Na ontvangst van mijn muntje zoek ik een bankje op want ik ben aardig kapot, qua ademhaling dan. De been spieren zijn wel moe maar niet zo moe als conditioneel. Ik weet dat ik vaker ooit heel lang op adem moet komen en nu dus ook. Als Marique binnenkomt lijkt het alsof zij er er net zo doorheen zit als ik, alleen heeft zij dan ook 2x zo ver moeten lopen.
Ik heb mijn 3e deel van de totale medaille verdiend en ontvang tegelijkertijd ook nog een houten kookspaan. Waarvoor? Geen idee. Hoort bij de 3e medaille blijkbaar.
Het muntje wissel ik in voor cola. Nee, geen bier, daar voor ben ik even te diep gegaan. Wij wachten niet meer op de binnenkomst van Wally (Johan wel) maar dribbelen terug naar het huisje. Dan is het toch wel lekker dat we zo dicht bij de start zitten.
En eenmaal thuis even de broodnodige rust op bed.
En dan blijkt de afstand ook nog eens meer dan 15km te zijn,net wat ik dacht.
Officieel is dat 15,56km maar mijn TomTom sporthorloge heeft er 15,65 van gemaakt. Zal wel aan het zigzaggen liggen in het moerasgebied. Enfin, in mijn tijdtabel heb ik de gegevens van mijn sporthorloge aangehouden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten