Gisteren was dan eindelijk in de MEZZ in Breda het, vanwege Corona,
uitgestelde herdenkingsconcert ter gedachtenis aan de 50e overlijdensdag van
Jimi Hendrix op 18 september 2020. Ja, eigenlijk vorig jaar dus al. We
wisten al helemaal niet wat we moesten verwachten. Een coverband of
tributeband. Vlug nog even opgezocht wat de bedoeling was ener komen een
aantal klinkende namen van blijkbaar heel bekende gitaristen uit de muziekscene. Ik ken er in ieder geval geen één van.
Het programma is
20:30-21:30u set 1
21:30-22:00u set 2
Heel vreemd programma, als je het mij vraagt....
Het is even wachten en de starttijd van 20:30 is al even gepasseerd als ik mijn
broer aankijk. Gaat dat van onze tijd af? Intussen vergapen we ons aan het
instrumentarium op het podium. Wetende dat Jimi Hendrix een bezetting had van
slechts een drummer en een bassist en dat hij de gitarist was, ook maar met
maar 1 gitaar, is het des te verwonderlijker dat er ook een keyboard staat
opgesteld en een percussie-set. "Ik denk, net als de Woodstock set...",
tracht ik het nog een beetje goed te praten.
Een dikke 10 minuten over tijd begint het opeens. Er komen 2 (!) gitaristen
het podium op en ja, dan begint het.
Oké, qua uiterlijk lijkt het nergens op. Het is dus geen tribute-band. Waarom
2 gitaristen? Eentje kan het blijkbaar niet alleen af. Maar met zijn tweeën
anders ook niet, blijkt!
Laat ik de avond maar meteen samenvatten:
Er draven bij elk nummer telkens weer 2 of zelfs 3 "gitaristen" het podium op.
Ze zetten het intro van een Hendrix-nummer in en als je het nummer inmiddels
door hebt, dan volgt de solo, nee, de solooooo.
Om de een of andere reden moet dat zeer langdurig en vervelend en doet de performer alle
moeite om te tonen hoe "goed" hij wel niet is en zeker hoe snel hij dan wel
is. Daar kan Jimi Hendrix wel een puntje aan zuigen. Dat principe, dus.
Kortom: Oervervelend. Daarbij deed Jimi alleen lange solo's tijdens de slow
blues nummers. Hij was per slot van rekening ook een blues gitarist. En laat
ik nu toch de hele tijd staan te wachten op een blues nummer. Totdat opeens de
beginmaten van Red House klinken. Huh???
Nou ja, dat was het dan ook. Geen van de 6 (!) gitaristen kent werkelijk één
enkel blues-rifje.
Intussen zijn er al een behoorlijk aantal toeschouwers van het sowieso kleine
publiek reeds vertrokken. Broerlief wacht eigenlijk meer op mij want hij had het
al lang gezien en gehoord. Ach, tegen beter weten in hoop ik nog op iets van
Hendrix, als er opeens niemand meer op het podium staat. Afgelopen? Na een
5-tal minuten roept er iemand dan maar "toegift...", en hup, daar komt de
eerste al weer het podium op. En de gitarist. En de 2e gitarist. En de 3e
gitarist! Uiteindelijk 6 gitaristen tegelijk op het podium om 1 gitarist na te
doen!! Dat gaat gebeuren met Voodoo Child.
Ook nu weer is het na de bekende beginmaten tijd voor de hoognodige en
muziekdodende solo-partijen.
Ik kijk mijn broer aan. "Voor mij hoeven we dit niet te doorstaan, hoor." Dat
hoef ik niet te herhalen. Binnen 20 seconden staan we buiten.
Wat was dat vandaag weer een bagger.
Het is ook nu weer gewoon zo dat, als je Jimi Hendrix wilt spelen, dan hoef je
alleen maar heel hard te spelen en heel snel, al lijkt dat in de verste verte
niet op spelen, en dan heb je Jimi Hendrix.
Nou nee, die mensen kennen Jimi Hendrix dus helemaal niet.
Een hele avond verknald. Ik had beter toch bij mijn collega loopster thuis foto's
van haar dochter kunnen maken op haar Halloween party.Had ik me tenminste nog wat nuttig gevoeld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten