Als ik een aanbieding van Railsport in mijn mailbox ontvang met daarin een aanbieding om voor 25 Euro p.p. naar de JerseyBoys te gaan, 1e rang zitplaatsen en all-in, dus geen reserveringskosten, besprekingskosten, garderobekosten, portierskosten, mooiweerskosten, toeristenbelastingskosten, dan is dat genoeg reden om vrouwlief daarvan op de hoogte te brengen. Maar zij heeft ook kortingsbonnen!. Lang verhaal kort, we gaan voor 80 Euro naar de JerseyBoys.
En vandaag is dan de dag.
We pakken de trein van 12 uur en zo tegen een uur of 1 arriveren we op Utrecht Centraal.
Mooi tijd genoeg voor een lunch.
We vinden in Hoog Catharijne een leuk tentje waar we voor weinig geld een behoorlijk stevige lunch naar binnen kunnen werken. Na daarna nog een klein half uur langs de winkels en de kraampjes van een studentenproject te hebben geslenterd is het tijd om naar de Beatrixhal te gaan van het Jaarbeurscomplex.
Na een blik op de peperdure merchandise gaan we toch een programmaboekje rijker de zaal in. 1e Rang is voor ons rij 8. We zitten aan de zijkant en hebben gelukkig geen last van mensen voor ons en een zee van ruimte voor onze benen. Helaas missen we zo wel de uiterste linkerkant van het podium maar we wachten wel af wat het wordt.
De show begint spetterend en ik heb eigenlijk geen idee hoe deze musical in elkaar zit maar het blijkt het verhaal te zijn van de Four Seasons en uiteindelijk Frankie Valli and the Four Seasons. Ik kende dat verhaal nog niet en dus kunnen ze me alles wijs maken. Wat ik dan wel ken is de muziek die ten gehore wordt gebracht. Muziek uit de doewab stijl en de hoge piepstemmetjes. Het zou tegenwoordig niet mijn smaak van muziek zijn maar zo voor zo'n gelegenheid vind ik het wel leuk om aan te horen. Natuurlijk ook omdat het live is. Zelfs de instrumenten die de cast gebruikt bespelen ze ook echt live. Dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht.
Na 2 uur en 40 minuten inclusief pauze is het gedaan.
Rest ons nog de terugreis naar Eindhoven. Op het perron zien we nog net de trein naar Heerlen wegrijden en dus wordt het een kwartiertje wachten op de volgende, de intercity naar Maastricht.
Als die binnen rolt is al te zien dat we maar een heel kort treintje krijgen. Dat wordt proppen geblazen. Verder dan het balkon komen we niet en dus moeten we daar maar blijven staan. Nou, ik niet. Ik ga wel op de schaniersteunen van de deuren zitten. Gevaarlijk? Het staat nergens. Vrouwlief blijft gewoon staan, de spataderen ten spijt.
Met twitter kan ik intussen lekker afgeven op de organisatie die op zulke drukke momenten van die korte treintjes inzet.
In Den Bosch bestormen we de vrijgekomen zitplaatsen van reizigers die hun bestemming hebben bereikt. Zodoende kunnen we in ieder geval die laatste 20 minuten zittend uitrijden.
Om 10 voor half 8 gaan we weer door onze eigen voordeur ons huisje binnen. Tijd voor een lekker bakje onvervalste eigen merk thuis-koffie.
Home Sweet Home.
Home Sweet Home.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten