De Vrijbuiters, samen met Herman op weg naar Kerstmis

Naar Kerstmis?
Ja hoor! Zelfs hier, midden in het bos komen we al een versierde kerstboom tegen....

Maar begin bij het begin: ik neem vandaag maar weer eens een fototoestel mee. Dat heb ik dit jaar nog nauwelijks gedaan en over een paar jaar willen we toch wel weten hoe we er vandaag da dag uit zagen. Alleen begijpt trainer André blijkbaar niet zo goed wat dat is, een camera, maar na een flits en wat uitleg nadat hij daar weer van bijgekomen is, is ook hij weer helemaal op de hoogte. Het valt ook allemaal niet meer mee op die leeftijd.... Maar dat is ook wel te zien.

Het aantal wandelaars komt vandaag niet verder dan 3. Dat komt ook omdat Herman vanaf vandaag is overgestapt naar de trimmers. De dokter heeft hem toestemmig gegeven om weer wat te gaan lopen, te joggen, zolang het maar in oude-van-dagen-tempo is. En dus heten we hem vandaag van harte welkom.
Het is een lekker temperatuurtje en het waait niet. Toch is het vooral aan het begin van de training echt waterkoud. En tot overmaat van ramp begint het ook nog te regenen. Bij onze eerste warming-up oefeningen worden we al door 3 geparaplureerde vrijbuiter-wandelaars gepasseerd.
Als we onze weg door het bos vervolgen kunnen we al een idee krijgen wat ons morgen in Reusel te wachten staat: één blubzooi. Het is een en al modder, overal. Het is goed uitkijken welke kant van eenplas je uitkiest om er aan voorbij te gaan. Natuurlijk zijn er van die uitzonderingen die een betere weg denken te vinden. Niet dus.

En tussendoor valt de regen er ook nog eens met bakken tegelijk omlaag.

Door al dat geploeter en geworstel door de modder en regen schiet de tijd wel erg hard voorbij. Nog voordat het 12 uur is is het al 3 minuten voor 12. Tijd voor de cooling-down en de koffie of thee.

Vanwege het ontbreken van een fotoalbum hieronder dan de foto's van vandaag.
(Every picture tells a story...) 

                                   

Superrrr Bikkelssss.....

Dat zijn wij. Wij, die de zware noordwesterstorm, gepaard met hevige regenval, trotseren om vanavond de baantraining te gaan doen.

Ik verwacht ook een veel lagere opkomSt. Vanavond is immers pakjesavond en dat zal ook wel enige vertraging op lopen nu de Goedheiligman door de storm zich veel behoedzamer over de daken moet manoeuvreren.

Bij binnenkomst in de kantine is het wel heel erg rustig, maar dat was het op de parkeerplaats ook al. Er schijnen twijfelS te zijn. Moet het nu wel of niet doorgaan. Uiteindelijk gaat het wel door. Uiteraard in aangepaste vorm. Behalve voor Anneke dan. Zij is de enige wandelaar en zij keert daarom ook maar huiswaarts. De overige groepen, zo daar al sprake van is, gaan wel aan het "werk".

Wij, en dat is groep 1, zijn met 4 personen, 2xman en 2x vrouw, het beste vertegenwoordigd. Trainer Jos, van groep 2, zal zich ook bij ons aansluiten. Hij heeft niemand. Het wordt ook voor ons een aangepaste training, dat mag duidelijk zijn. Die 6x5minuten gaan vandaag niet door.

We beginnen eerst met het rondje inlopen en de ronde warming-up oefeningen. Daar maken we meteen kennis met de harde wind die vooral op het tweede deel van de eerste bocht goed te merken is. Gelukkig is het wel droog. Nog droog, want als we de alternatieve kern gaan doen begint het te regenen. 

Die alternatieve kern bestaat uit 5x600m in eigen tempo. Ik heb helaas, en hoe is het mogelijk, mijn horloge niet om. Dat wordt dus geen tijden registreren. Daarom ga ik het ook lekker rustig aan doen, gewoon met de anderen mee.

Maar die regen gooit wel wat roet in het eten. Het is nu echt ploeteren op het het wind-tegen-stuk.

De eerste run loop ik samen met die andere man maar die sluit daarna weer bij de dames aan. Maar Marjolijn, die intussen ook is aangesloten, werkt samen met mij de overige 4 runs verder af. Pas bij de laatste run houdt het op met regenen en valt de wind opeens ook een heel stuk terug. Op weg naar de cooling down, die we binnen doen, is het in ieder geval weer droog.

Tijdens de cooling down zie ik Harrie Welp in de kantine wat mistroostig uit zijn ogen kijken. Tja, verder niemand in de kantine. Zou er nog wel iemand voor de 8-uurs training komen?

Wij sluiten de cooling down af met de mededeling dat wij Super Bikkels zijn. En terecht!

Als ik op weg naar huis naar de auto loop zie ik Harrie in gezelschap van 2 anderen zijn rondjes op de baan trekken. Ook hij is dus niet voor niets gekomen.

Een gezellige en intieme training en ook weer erg vroeg thuis, dit keer....

Eten in plaats van hardlopen en dat zonder internet.

Het is dinsdag en ik ben vrij. Ik moet mijn verlofdagen opmaken. Zo gaat dat altijd en met iedereen zo tegen het eind van het jaar. Uitbetalen van overtollige dagen kan weer, maar met 23% netto is de motivatie gauw weggehaald. En dus hoef ik vandaag niet aan het werk.

Desondanks wil ik er vandaag gewoon op tijd eruit.

Er staat genoeg op de thuisplanning. Sowieso is het dinsdag kleinkinderen-van-school-afhaaldag maar er moet ook het een en ander van zolder gehaald worden en vanavond krijgen we eters. Maar hoe goed ik mijn best ook doe, mijn ogen zijn bijna niet open te houden. Een hele ochtend al vecht ik tegen de slaap. Nee, niet doen, gewoon doorbijten....

En ik kan er ook niet meer omheen. De werkdruk is tegen het eind van het jaar inmiddels zo groot, dat ik toch zwicht en er weer 2½ uur noeste arbeid tegen aangooi. Die uren schrijven we wel op.

Voordat ik de kleinkinderen, of moet ik héél modern "kids" zeggen, van school heb opgehaald, buig ik me weer over het internet probleem.

Raar maar waar, ik wil foto's van de iPhone overmailen naar mijn eigen email adres maar het werkt niet. Blijkt het dat ik opeens helemaal geen internet heb. Wel Wifi maar geen internet.

Router uit, aan, uit, aan, uit, aan....

Computer uit, aan, uit, aan....

Modem uit, aan...

Niets helpt. Toch heb ik wel netwerkverbinding maar geen internet.

Vreemd (?) genoeg heb ik wel telefoon.

Telefoon?

Ja, telefoon. De vaste telefoon-aansluiting gaat namelijk via VOIP, oftewel Voice Over IP, en dat wil weer zeggen dat de telefoonverbinding over de internetverbinding loopt. Kans is daarom wel erg groot dat het niet aan de externe verbinding ligt.

Voor alle zekerheid check ik Twitter, maar in de omgeving is nergens melding van een internet storing.

Dan maar voorzichtig een beleefde tweet de deur uit aan @UPC, of internet er uit ligt. En warempel, een retour-tweet. Of ik even mijn adresgegevens per DM wil doorgeven. Kunnen zij ook checken,

Het zal een dik uur later zijn als de vaste telefoon rinkelt, sorry jengelt, want welke vaste telefoon rinkelt er tegenwoordig nog. Anoniem en dan nemen we niet op. Kathy doet dat wel en wat blijkt? UPC! Of we al weer internet hebben. Het ligt nl. niet aan de externe verbinding. Of ik even de computer rechtstreeks van af het modem willen aansluiten, om eventueel het modem ook uit te sluiten. Dan zou het nog aan de router kunnen liggen.

Goed, ik weer naar boven, naar mijn domein. De router ligt steevast op mijn bureau, helemaal achter in de hoek. Daar komt verder niemand aan. En dan gebeurt het.

Ik wil de Cat5 kabel uit de internetpoort halen om die rechtstreeks in de computer te brengen, blijkt deze er niet (meer) in te zitten! Hoe is dat mogelijk? Die router ligt 3 jaar vastgeroest aan mijn houten tafel en de aansluitkabels lopen achterlangs, langs de muur naar de beneden verdieping. En tóch is de belangrijkste kabel eruit! Spooky!.

Even opnieuw erin pluggen en voila: En God schiep het Internet....

Zo iets simpels maar ook zo iets vreemds. Dat verwacht je gewoonweg niet van iets wat er al jaren ligt en waar ook al jaren niets aan is veranderd. Maar gelukkig. Ik kan weer aan mijn weblogs werken.

Intussen hebben we met zijn allen gegeten. De kleinkinderen, de "kids" weet je wel, mogen met zijn zevenen alleen aan de grote tafel en dat vinden ze toch prachtig. De ouders en ouden van dagen eten wel weer vanaf hun schoot.

Na het etentje is nog gezellig druk met oorverdovende herrie, gekrijs, ge-ren, rondslingerend speelgoed, een kleintje die alle drank omgooit, kortom, we hebben ze allemaal uiteindelijk ook met veel plezier uitgezwaaid. Ach we raken al een beetje gewend aan al dat puinruimen.

Daarom vanavond geen training. Ook niet bepaald mijn weertype. Koud, vochtig, mistig aanvriezende wegen en dan zo donker, maar dat laatste heeft in dit geval niets met het weer te maken.

Energieverbruik

Elektriciteit:
Stand = 142688, Verbruik = 68kWh (-7)
Voor het eerst sinds 3 weken een daling!

Gas:
Stand = 25.303, Verbruik = 47m³ (-5)
Ook hier voor het eerst sinds 3 weken weer een daling.

Gewicht = 83,0kg. (-0,7)
Oké Jimjimiz, volhouden zo.... 

Eerste Mispelhoefloop: "De 8 van Acht"

Joop Broeders heeft weer een nieuwe loop bedacht:

De Mispelhoefloop, ook wel de "De acht van Acht genoemd".

Deze is niet zo massaal als bijvoorbeeld de Hypotheker Beekloop. Nee, slechts maximaal 250 deelnemers mogen meedoen. En ik heb me ook ingeschreven. Dorie is er niet bij. Die heeft andere verplichtingen.

De start is bij de Mispelhoef aan de Oirschotsedijk nr. 9, pakweg 12 autominuten rijden.

Ik ben er vroeg, dan heb ik tenminste nog ruim de keus in parkeergelegenheid en kan ik op mijn gemak nog mijn ontbijtje nuttigen.

Het is in ieder geval al mooi weer want het zonnetje schijnt al volop, zoals ook voorspeld was. Daarbij is er ook nog geen wind. Bij 9ºC is dit toch wel ideaal loopweer.

Pas een kwartier voor de start zie ik een eerste GVAC-collegaloper. Loopster, eigenlijk: Saskia. Zij loopt al 10EM's en is dus al een stuk verder dan ik.

Henri van Limpt is geen voorstander van een startschot en daarom gaat de start met een toeter die hij speciaal heeft meegenomen.

Nog voor we bij het 1km[punt zijn loopt Saskia al naast me. Het 1km-punt in 5:51 voelt toch wel erg ambitieus. Ik ben dan ook niet de enige die dat vind. Nou is dat 1km-plaatje gewoon tegen een boom aan geplakt en zal het daarom ook niet precies 1km. zijn. Zo is het 2km-punt tegen een lantaarnpaal geplakt. M.a.w. die kilometeraanduidingen zullen niet zo nauwkeurig zijn.

Foto's: Peter Kramer

Saskia is echter direct na dat eerste kilometerpunt doorgelopen. Ik zie haar roze jasje steeds verder van me af gaan, maar na 3 km. blijft de afstand contant. Vanaf dit punt begin ik ingehaald te worden. Ik ben niet de enige diesel hier. Voor mij is het nog te vroeg voor een tempoverhoging, als die er überhaupt nog in zit. Met het ingaan van de 2e ronde in het zonovergoten Acht bereid ik me voor op het 6km. punt. De 4km. heb ik gemist of die staat er niet. Als ik op 6 kom wil ik het tempo wel gaan verhogen. Een tikje dan. En dan begin ik langzaamaan op mensen voor me in te lopen en te passeren. Dat geldt overigens niet voor degenen die mij 3km. geleden gepasseerd zijn. Die lopen nog steeds voor me, hoewel ze niet verder op me uitlopen. Ook kom ik langzaam weer terug bij Saskia.

Met nog zo'n, 500m. te gaan, ga ik toch weer voorbij. Helaas ie ik haar na de finish niet meer.

De eindtijd op mijn klokje is 47:04. Officieel is dat 47:23 dus duurde het toch 19 seconden eer we over de startstreep waren. Saskia heeft toch nog9 seconden op het laatste stukje moeten prijsgeven.

Ik ben snel hersteld. Het gaat dus weer beter met de conditie. Met een medaille om mijn nek kan ik weer naar huis.

   
Foto's Maurice van den Berge

Vrijbuiters

Ik hoop dat de problemen met mijn lucht en het hoesten nu eindelijk ten einde lopen. Helaas is dat vanmorgen niet bepaald te merken. Weer kom ik direct na het opstaan te maken met een tekort aan lucht, zo lijkt het. Maakt niet uit, ik ga toch weer naar de Vrijbuiters. Begint onderhand weer eens tijd te worden.

Met de Mercedes van vrouwlief kom ik in de bossen aan. Het is vandaag om en om. 6 Wandelaars en 6 trimmers.

Het bos is smerig. Enorm modderig. Zelfs de fietspaden zijn één drabzooi.

De training van vandaag bestaat grotendeels uit hardlopen. Na het eerste kwartier ben ik gelukkig uit mijn ademnood ben en kan ik in eigen tempo me alvast voor bereiden voor wat er morgen weer te wachten staat: de eerste Mispelhoefloop in Eindhoven.

Na de training hoor ik voor het eerst dat onze vroegere trainer, Pieter Geelhoed, al blijkt te zijn overleden. Vorig jaar al, zelfs. Zo zie je maar weer. Eenmaal uit het zicht en uit de club verdwenen, dan is ook alle contact, overigens zijn eigen keuze, helemaal verdwenen.

Dat was het weer voor vandaag. Valt me zeker niet tegen.

Ik ga er dan ook vanuit er vanaf nu weer bijna wekelijks bij te kunnen zijn.

She's back.....!

Onze originele trainer van groep 1: Marjolijn.

Ik mis vandaag een stukje van de inleiding omdat ik, hoe kan het ook anders, wat te laat ben. Maar niet voor de training zelf, gelukkig.
Uiteraard beginnen we weer met een rondje inlopen. Het is weer een ouderwets grote groep vandaag.
27 Dames en heren, alles bij elkaar. Overigens valt het op dat het aantal heren best groot is in verhouding met voorgaande keren. Ook "Stickerkoning" Ron en "Keukenboer" Jan zijn er vandaag bij. "Wat ik in groep 1 doe? Nou, ik denk hetzelfde als jullie, weer op conditie komen in groep 1, al anderhalf jaar lang....", luidt de conversatie tussen Ron en mij.

Vanwege de grote belangstelling voor de training wordt de loopscholing in het 100m. startvak verdeeld in 4 rijen i.p.v. de gebruikelijke 2.
Het is weer even anders, deze ouwe getrouwe training.
Wat mij eigenlijk opvalt is de "hakken-billen" of de "hielaanslag" oefening.
Vervangster Hanneke doet dat anders dan Marjolijn.
Moeten we van Marjolijn de voeten achterwaarts op zwaaien tot we met de voet het zitvlak raken, met de knieën naar de grond gericht, bij Hanneke tillen we de voeten loodrecht omhoog tegen het zitvlak en de knieën naar voren gericht.
Voor beide manieren is wel wat te zeggen. Dat is wel een speurtocht op internet waard!

En het blijkt dat beide oefeningen voorkomen.
Maakt het wat uit?
Ik denk dat het ook persoonlijk is, maar ik heb er dan ook weinig verstand van.
In de loopstijl gaat echter mijn voorkeur uit naar de "Hanneke-stijl".
Waarom?
Het gaat dan vooral om de oefeningen voorafgaand aan het hardlopen.

• Marjolijn: hielaanslag(1)-skipping-hardlopen
• Hanneke: skipping-hielaanslag(2)-hardlopen

Bij Hanneke voelen deze overgangen naar hardlopen bij mij wat natuurlijker aan.
Oordeel zelf.

                

bij Marjolijn                                       bij Hanneke

De kern is vandaag 3x200 - 4x400 - 3x200 en tussen de runs 100m wandelen.
De tempo's zijn om-en-om hard en harder, 85% om 90% van de 6 minuten test.
Dorie en ik houden resp. 34 en 32 sec. op de 100m aan als tempo.

Starten met een laag tempo op een relatief korte afstand is lastig. Ook nu. We zijn wel blij met slechts 100m rust. Langer hebben we niet nodig. De "hardere" runs gaan ook goed. Ook tijdens de 400-tjes.
Na afloop blijkt Sander sneller klaar te zijn dan wij en dat kan eigenlijk niet. Hij heeft ons niet ingehaald. Hij beweert bij hoog en bij laag dat hij en Inge de juiste afstand hebben gelopen, nl. 3,8km.
Oké,we zien het wel als we de tijden thuis bekijken.
En laat hij ook nog gelijk hebben....blijkt later.
We hebben een run van 400m extra gedaan. Dat hebben we dan goed gedaan want conditioneel hebben we er niets van gemerkt. Toch nog een pluspunt.

Ik kan het nog even niet opbrengen....

.... om vanavond naar de wegtraining te gaan.
Toch nog wat moe van afgelopen zondag.
Of is het moedeloos...?
Och, donderdag is ook weer een training.

Energieverbruik nu het steeds meer naar de winter toe gaat.

Elektriciteit:
Stand = 142.620, Verbruik = 75kWh (+2)
De 3e week op rij met een verhoogd elektriciteitsverbruik. Wintertijd ??

Gas:
Stand = 25.204 25.256, Verbruik = 52m³ (+8)

Ook hier voor de 3e week op rij een verhoogd gasververbruik. Wintertijd ??

Gewicht = 83,7kg. (-0,5)
Valt niet tegen.

Tweede plaats op de 12,5km in Ell !!

Dat klinkt geweldig.

Ik moet er dan wel bij vertellen dat dit alleen in de categorie mannen recreanten 58 was. Dat dan weer wel.

Maar goed, even beginnen bij het begin....

Terwijl ik druk bezig ben in een spelletje Ruzzle stopt de blauwe Ford Focus Stationwagon al voor de deur. Dorie is al uitgestapt en mijn tijd in Ruzzle is nog lang niet voorbij. Daar gaat mijn goede score.

Dan maar meteen de auto in en hop naar Ell, Johan voor de halve marathon en Dorie en ik de 12,5km.

Het moet voor ons een verbetering worden van onze tijd op dezelfde afstand 2 weken geleden in Valkenswaard. Toen nog in 1u20:30 (netto). Vandaag gaan voor onder de 1u20.

Overigens is het vandaag in Ell een jubileum uitgave: de 25e editie!

In Ell aangekomen staat er een immense rij voor de voorinschrijving tafel. Een Grenslauper maakt ons er op attent dat er lijsten hangen met onze namen en startnummers. Daarop onze nummers opgezocht blijkt dat systeem wel heel erg goed te werken. In no-time heeft iedereen zijn startnummer met losse chip-vel en zijn de wachtrijen op gelost.

Het weer is goed. Droog, wel erg vochtig, goed te zien aan de dampige lucht, luchtvochtigheid 95%, aldus de smartphone, maar geen wind en dan voelt die 4ºC best wel aangenaam aan.

We starten dus gewoon in dubbel T-shirt: lange mouwen met daarover ons GVAC-shirt. Wel heb ik mijn handschoenen aan gedaan.

We lopen slechts in vanaf het café waar de inschrijving plaatsvindt tot aan de start,zo'n 300m. verderop We zien de Buurtjes ergens vooraan aan de zijkant staan. Buurman Rudolf, Buurvrouw Mirjam en Buurkind Sanne. Wij weten onze plaats: Achteraan.

Er klinkt geen startschot, of, we hebben het in ieder geval niet gehoord. Aan het ontbreken van een rookpluim gaan we er maar vanuit dat de menigte vriendelijk verzocht is om maar te vertrekken. En zo zet de stoet zich in beweging. Vooraan met gezwinde spoed, achteraan heel gezapig. Wij zittenbij die laatste.

Ik heb al aangegeven dat ik erg rustig wil starten en het langzaam wil opbouwen. Voor Dorie geen probleem en ze steekt alvast 2 vingers in haar neus. Na een kilometer werp ik een blik achterom en zie dat we bijna helemaal achteraan lopen. Het zou ook best wel eens kunnen dat de mensen achter ons voor de 7,3km. gaan. We beginnen ons pas echt zorgen te maken als we door de bezem-fiets worden ingehaald. Gelukkig haalt hij iedereen voor ons ook in. Loos alarm dus.

Intussen hebben we ons in een bus van redelijke grootte genesteld. Gingen we uit van een begintempo van tegen de 6:30, tot nu toe zitten we daar aardig onder en het voelt zelfs langzaam. Tot aan het 3km-punt wil ik er niet aan denken om wat vlugger te gaan maar omdat de echte bus intussen al een stuk "los" loopt gaan we de 2 achtersten toch maar voorbij, weer op weg naar de oorspronkelijke bus. Nog voordat we er zijn draait die echter het 7,3km-parkoers in. Shit! Moeten we het toch zelf doen....

Het is opeens een stuk rustiger. Vóór ons loopt nog een 2-tal die net nog ingehaald is door een man in het zwart. Ons tempo gaat langzamerhand omhoog en we lopen op het 2-tal in. Uiteindelijk gaan we ze voorbij en loopt de man-in-black nog voor ons. Tussen het 9 en 10 km. punt is ook hij het haasje. Dat zijn wij ook, want we zijn inmiddels al door zeker 3 halve marathonners gedubbeld.

Bij de splitsing 2e ronde en 12,5km. begint onze terugkeer naar Ell. Een lastig stuk. Eerst die vervelende wind die hier dan weer wel staat en nog op kop ook. Wel fijn dat Dorie mij met haar brede schouders uit de wind houdt. Maar mentaal tikt het wel aan. Het is nog 2km. en met die weidse blik lijkt het sowieso nog een heel eind. Daarbij begint mijn energievoorraad danig uitgeput te raken. Keer op keer moet Dorie, die nog voor me loopt, inhouden. Nee, ze gaat er niet vandoor maar blijft me nog hazen. Wat de benen betreft valt het nog steeds mee, maar de luchtvoorraad, oftewel mijn ademhaling kan het niet bijbenen.

Voorbij het finishdoek blijf ik minstens 20 minuten door hijgen, ondanks 3 bekers thee en water. De ademhaling gaat ook wel oppervlakkig. Diep ademhalen, wat normaal gesproken wel wat prettiger is na de finish, resulteert nu nog in hoestbuien en die kan ik nu helemaal niet gebruiken.

Eenmaal weer in het café ontwaar ik een flinke bobbel in mijn broek. Het blijken mijn handschoenen te zijn die ik halverwege de wedstrijd hierin heb opgeborgen. Ik dacht al. Zo opgewonden was ik nu ook weer niet van mijn resultaat!

Ja, ja, wat was ik moe....                    

Het is Johan intussen gelukt om de halve marathon binnen het anderhalve uur af te leggen. Hij valt daarmee ook nog in de prijzen in zijn categorie, M60.

In afwachting van de prijsuitreiking doen we ons tegoed aan soep. Gul als ik denk te zijn, leg ik alvast 5 Euro op tafel. Blijkt de soep door de crisis toch wel een stuk duurder geworden te zijn. Met 4 Euro voor een bakje snert zijn we toch redelijk verrast. Niet bepaald de prijzen die we gewend zijn bij trimlopen. Volgende keer maar wat meer geld meenemen dan.

De kleine geldprijs voor Johan maakt zijn soepkosten enigszins dekkend.

Voor de tweede plaats op de 12,5km. in de categorie MR58 wordt geen aandacht geschonken. Wel voor de 2e plaats V55 en die is dan weer voor Karin Verheijden.

 

Met zelfs geen prijs in de tombola maar wel met een washandje-douchegel-borstel-herinnering gaan we terug naar Noord-Brabant.
Ik ben goed moe en vraag me in de warme auto al af of ik, eenmaal thuis aangekomen, wel wakker kan blijven. Niet dus! Nog geen 5 minuten...

Met de Vrijbuiters op lunch-wandeltocht

Ik ben er de laatste tijd niet zo vaak geweest. Eigenlijk al heel het jaar maar weinig.

Tja, ik loop gewoon van de ene blessure over naar de andere ziekte. Amper weer net terug van een zweepslag of ik word weer geveld door (buik)griep gevolgd door een niet-aflatende hoest. Nu inmiddels al zo'n 4 weken durend. De vorige week voorgeschreven codeïne heb ik maar even opzij gelegd. Ik werd er de gehele dag gewoon slaperig van. 3, 4 keer in slaap vallen op een dag, dat kun je toch niet meer normaal noemen.

Maar afgelopen donderdag leek het al weer beter te gaan en vandaag staat bij de Vrijbuiters geen training op het programma maar een wandeltocht met aansluitend een lunch.

Miet iedereen is er bij het verzamelpunt, onze kantine, in het bos. Voor Ine is het te zwaar en ook Herman, nog niet zo lang geleden geopereerd, zal ons pas bij het lunchadres ontmoeten.

Als Carla en niet ik,  als laatste is gearriveerd vertrekken we meteen. WE lopen over de zandpaden van het bos, langs Koningshof en vrij kort daarna alweer richting Veldhoven. We hebben het gevoel dat het niet zo'n lange wandeltocht gaat worden. Tenzij we nog doortrekken naar Knegsel. Maar dat is niet zo. Op de Sondervick, naast de bakker gaan we "Brown's" binnen. Dit is de plek waar voorheen nog een een ijssalon gevestigd was. We hebben nog geen uur gelopen dus zal het amper 4 km. geweest zijn. So what? Ik ben in ieder geval al behoorlijk nat van het zweet. En, bij het ontbreken van een ontbijt vanmorgen, is een lunch erg welkom.

We nemen plaats aan een lange tafel, achterin het etablissement. Herman is inmiddels ook gearriveerd. Na de warme koffie of thee mogen we onze bestelling al doen. We hebben keuze uit: gehakt, zalm, tonijn of kip. Daar zal ongetwijfeld wel meer dan dat bij zitten. De dames in de hoek waar ik zit vallen meteen de zalm aan. Laat ik het maar bij iets vegetarisch houden: gehakt....

Wachtend op het baksel gaat iedereen direct aan de kwebbel. Ik schiet nog een paar plaatjes. Dat willen de collega Vrijbuiters ook wel eens doen. En dan wel een foto van mij maken. Anders sta ik er nooit op...

Maar dat blijkt dan toch niet echt mee te vallen. Ja, ja, knap ingewikkeld, hè, zo'n volautomatische spiegelreflexcamera, hahaha... En een zoomlens die niet eens zoemt, wat doet die eigenlijk.

Oké, ik sta er uiteindelijk ook op.

Tijd voor het eten:

Voor ieder een bord met daarop een kannetje soep en dan in sandwich-stijl geroosterd en gekruid brood met, al gelang de wens: daar tussen in, gehakt, zalm, tonijn of kip met een heerlijk saus. Verder vinden we op het bord ook nog een salade en een flinke dot aardappelsalade net daarboven op nog een half ei. En lekker....!!

Nou hoeft die vette aardappelsalade voor Germaine niet. Daar ben ik dan weer mooi blij mee.

Nog 2 keer een rondje drank en nog is onze contributie-voorraad-pot niet leeg. Dat hoeft ook niet. Kunnen we voor het volgend jaar bijleggen voor de lunch van 2014.

Na afloop keren we terug naar onze eigen kantine in de Sprankel. Niet de normale route die jou verwachten maar een stuk langs het riviertje de Gender. Het is hier goed uitkijken want er zijn toch wel veel sporen die duiden op een hondenuitlaatroute. Dat is op sommige plekken ook goed te ruiken. Eenmaal van de Gender afgedwaald komen we in wat veiliger gebied,stukken van de oude trimlooproute van GVAC en door de bossen komen we via Den Boogerd weer onder het viaduct door waar we uiteindelijk op moeten komen om zo terug te keren naar onze auto's in de Sprankel.

Nog even napraten hoe leuk het weer was en hoe goed Monique en Dorris het weer georganiseerd hadden en dan tot volgende week maar weer.

De foto's staan op internet. Klik hier.