Mooi weer in het vooruitzicht terwijl we onderweg zijn naar Gulpen.
Dit keer hebben we gekozen voor de 16km op zaterdag.
De kans op een parkeerplaats is klein gezien het grote aantal deelnemers (700+ op de 23km en 350+ op de 16km) die aan de start zullen staan en met een start van de 23km die nog eens een half uur vroeger is dan die van onze 16km. in de mailing heeft men ons er al op attent gemaakt dat we rekening moeten houden met een 15 minuten vanaf parkeerplaats naar startgebied. En inderdaad staan de parkeerplaatsen al goed vol. Maar Johan wil het toch op Rocca zelf proberen en zelfs de verkeersregelaar stuurt ons het startgebied in, terwijl ze wijst dat we ook ergens omhoog moeten. En zo rijden we het startgebied in maar vlak ervoor moeten we rechts een zandpad in wat zachtjes aan omhoog gaat en boven aan gekomen ligt er links van ons een weiland wat ook als parkeerplaats fungeert. En er is hier nog plek genoeg. Dus staan we even later lekker dicht bij de start geparkeerd en kunnen gerust onze spullen in de auto laten staan en de eerste selfie.
Met nog 3 kwartier te gaan maakt Dorie nog even gebruik van het toilet in het café, wat men daar eigenlijk helemaal niet wil en intussen heeft Johan alle startnummers opgehaald en wachten we op de afgesproken plek tot Dorie haar ding heeft gedaan. Al wachtende komt er een man bij ons staan. Hij kent mij blijkbaar... Ik kan hem niet direct thuis brengen maar als hij "Bart" zegt meen ik hem te herkennen maar ik twijfel hard. Een kale kop en de Bart die ik meen te herkennen loopt toch niet? Tenminste zo ver als ik weet... Maar het is inderdaad die Bart, die vroeger een relatie heeft gehad met mijn schoondochter. Dus toch, maar ja die kale kop, hè...
Enfin, als Dorie terug is en we ons langzaam voorbereiden op de start is er al een stevige conversatie met Bart ontstaan. Hij kent Evert en Marjolijn ook en is zo ook verder gegaan met hardlopen. Kortom, hij zal samen met ons starten.
Nu zal ik het vandaag voorzichtig en rustig aan doen omdat ik weer/nog steeds last heb van ademhalingsproblemen. Dorie moet maar met Johan samen lopen en Bart zal in het begin met hen meegaan. Zijn tempo op de weg is net over de 5min/km dus dan ligt ons tempo daar al behoorlijk onder. Oké, een trail is dan ook wel wat anders dan op de weg, maar toch.
"Ik hoop er 2 uur over te doen...". laat ik nog weten. De Caubergtrail was 18km en zwaarder en daar ging ik ruim over de 2 uur heen en dan moet het met die 16km toch gemakkelijk onder de 2 uur moeten kunnen.
Het startvak is zo vol dat we eigenlijk niet eens meer erbij kunnen, en daarom gaan we aan de zijkant staan zodat we na het startschot kunnen invoegen. En zo gezegd, zo gedaan en we zijn weg. Eerst onder de boog door en dan rechtsaf langs het parkeerweiland en dan via de zandweg die we op waren gereden richting parkeerweiland naar de openbare weg. Alleen gaan we dit keer niet meteen linksaf naar de bult omhoog maar rechtsaf en we volgen een heel andere route. Amper een kilometer onderweg staan we al stil bij een versmalling voor een bruggetje. Het trio Dorie, Johan en Bart lopen nu al een stuk voor me uit. Terwijl de trail vordert neemt de voorsprong toe tot aan de volgende file of files voort de draai en/of klappoortjes voor de diverse weilanden. Ik kom telkens weer bij. De wachttijden zijn behoorlijk en 1x meet ik de tijd. Die komt al boven de 2 minuten uit.
Ik loop in mijn eigen tempo, rustig aan, mijn ademhaling goed in de gaten houdend. Mijn TomTom Spark3 geeft elke kilometer een trilsignaal en de tijd door. Ik zit rond de 7 min/km hoewel dat bij de opstoppingen wel oploopt. Al die tijd blijf ik het trio in zicht houden. Op wat hellinkjes omhoog zie ik ze zelfs wandelen terwijl ik nog gewoon rustig en nog zonder moeite kan dribbelen en zo tegelijkertijd ander "wandelaars" kan passeren. Eenmaal boven gekomen wordt de afstand weer groter en bij afdalingen kan ik ook weer inlopen. Het valt me niet tegen en bij het naderen van de verzorgingspost voorbij het 8km. punt ben ik zelfs tegelijk met hun. Maar bij de post hebben ze geen cola en water heb ik zelf genoeg bij zodat ik maar weer verder op pad ga. Ik laat Dorie weten dat ze me wel weer zo voorbij gaan maar verderop wacht ik nog even voor een broodnodige foto van Dorie en dan gaan we samen weer verder. Dorie loopt weer van me weg en Johan en Bart passeren me en volgen haar.
Wat nu volgt is een lange klim. Erg lang. En langzaamaan steeds steiler. Ik herken deze van voorgaande keren hier, met dat smalle pad en rechts prikkeldraad en ik weet ook dat helemaal boven aan een stuk asfalt weg ligt. Ondanks dat ik alleen maar wandel begin ik al aardig in ademnood te komen en eenmaal boven kan ik even stilstaan om op adem te komen. Dat is zo ongeveer het begin van de laatste kilometers die ik omhoog alleen nog wandelend kan afleggen en zelfs dan nog moet ik stoppen om even weer op adem te komen. De afdalingen gaan nu ook wel wat voorzichtiger omdat ik vermoeidheid in mijn benen voel opkomen. Mijn TomTom Spark 3 geeft aan dat de 15km is gepasseerd en dat betekent dat de laatste bult, een asfalt weg omhoog nadert en dat is ook zo. Ik zie allemaal lopers omhoog wandelen en dat is precies wat ik ook van plan ben. Toch moet ik nog onderaan het steile stuk weer even stil staan om op adem te komen maar dat is dan toch echt de laatste keer. Boven aan is het nog een stuk naar de afdaling richting finish. De TomTom Spark3 trilt voor het 16km-punt. Dat kan kloppen want op het parkoers heb ik gezien dat de afstand 16,3 zou zijn. Fijn om weer de bekende laatste afdaling te nemen, met zijn losse steentjes. Het gaat niet zo snel omlaag als dat ik zou willen maar dat ligt meer aan mijn voorgangers die deze afdaling "best eng" lijken te vinden. Eenmaal beneden bij de doedelzakkenflierefluiter rechtsaf langs het parkweiland en dan is het nog maar een paar meter naar de de finishboog waar de andere 3 me al opwachten.
Zo. Eigenlijk valt het best wel mee met mijn vermoeidheid. Er is geen (gratis) alcoholvrije Erdinger meer aan de finish maar gelukkig nog wel de vlaai en mijn keuze valt op de kruimelvariant. Nu pas begin ik de warmte van de zon te voelen en daarom zoek ik toch maar even wat schaduw op. Ook hier aan de finish is geen cola. Vreemd eigenlijk. Ik vind dat dat er gewoon hoort te zijn. na 3 moeizaam verkregen slokjes is mijn waterzak is inmiddels ook al leeg.
We blijven nog even wat nakletsen in de tent waar we ook nog Frans van der W. van LOGO tegenkomen. Hij is amper 3 minuten na mij gefinisht. "Na mij...?" vraag ik nog, maar dat komt ook dat hij gisteren ook nog de 17km night-trail heeft gedaan en morgen ook nog de 12km gaat doen.
Ook zie ik aan de andere kant een dame in het roze naar me kijken en uitdrukkelijk de duim omhoog laat zien + een biertje. Ik antwoord met de duim omhoog en het tuitje van mijn drinkzak mezelf tegelijkertijd afvragend wie dat nu mag zijn. Als ik het goed gezien heb zou dat best wel dezelfde dame zijn die me op Ameland op het einde nog voorbij is gegaan en achter de finish me ook diezelfde duim omhoog gaf. Ook in roze, overigens...
Het is genoeg geweest. We gaan naar de Golf, kleden ons om, nemen afscheid van Bart en vertrekken. Niet meteen naar huis maar eerst nog even tanken terwijl de zin in ijs opeens de overhand neemt. Lang verhaal kort, we rijden naar Vaals en in de hoogst gelegen berghut in Nederland, 't Hijgend Hert, doen we ons nog even tegoed aan een biertje en een ijs.
Dat is het laatste voordat we richting Brabant vertrekken.
Mijn eindtijd? 2:18:38 en dat is inderdaad langzamer dan de 18km lange en zwaardere Caubergtrail.
Dorie en Johan: 2:10:45 en Bart in 2:09:26. Tja, Dorie moest nog even met de doedelzakkenflierefluiter op de foto...
