zaterdag 15 juni 2019

Training - Vrijbuiters

Na weer een paar gemiste zaterdagen ben ik vandaag weer van de partij. Om kwart voor 11 rij ik het bospad al in en ik zie meteen Germaine al zitten in de bordeaux-rode Clio. Behalve de Peugeot van Herman staat er ook een zwarte Citroën Picasso. Die zal wel van Hans zijn. Wellicht zijn blauwe ingeruild voor een nieuwere. Mis. Blijkt gewoon gezichtsbedrog. Het is nog steeds dezelfde Picasso. Alleen van Hans en Herman (en Tiny) is geen spoor te bekennen. Daarom kruip ik maar even bij Germaine in de auto, in afwachting van de rest.
Die komen allemaal best wel laat opdagen.
Herman, Hans en Tiny blijken al een verkenningswandeling gedaan te hebben. Ze komen tot de vervelende conclusie dat het in het bos wemelt van de eikenprocessierupsen.
En Hans heeft er in zoverre al ervaring mee gehad dat hij al weet dat hij die niet gaat opzoeken.
We besluiten daarom het bos maar te vermijden en de training dan maar op de openbare weg te gaan doen, op het fietspad langs de Locht. Dat gaan de wandelaars ook doen.
Nu heb ik uit voorzorg tegen al dat stekend ongedierte toch al een lange legging en een longsleeve aan gedaan maar daarmee zou ik sowieso de eikenprocessierupsen niet mee uitdagen.

En dan starten we maar richting Steensel. Een paar honderd meter verder dan wat eerste oefeningen om dan weer de weg voort te zetten. Ook nu weer lopen Herman en Carla ver vooruit en kan ik ze toch weer niet bij houden. Maar op gegeven moment stoppen ze. Verderop het fietspad zijn de eiken naast het fietspad ook vergeven van de rupsen.
We besluiten over te steken en weer terug te lopen. Onderweg steken we even over om toch weer wat oefeningen te doen. We gaan verder tot aan nummer 123 wat met grote cijfers in het weiland staat. De bedoeling is dat we hier het weggetje inslaan en dan deze weg vervolgen om uiteindelijk weer op de Turfweg uit te komen. Maar amper 50 meter afgelegd zien we aan de kant van de weg al eiken met puisten van kluwen rupsen. Dat gaat nog wel, maar als we omhoog kijken zien we hoog boven ons ook al allerlei zakken met rupsen hangen. Nee, dat gaat hem niet worden en we gaan weer terug en dan maar weer over het fietspad richting Turfweg. We mogen nu best wel een stukje wandelen. Het is best saai zo. Uiteindelijk besluiten we toch nog een eindje door te lopen en dan linksaf het bos in, het dennenbos wel te verstaan, tot aan het grote bospad en zo langzamerhand terug naar onze kantine. Daar doen we nog even wat oefeningen om de training af te sluiten.
Toch hebben we stiekem nog 4,79km afgelegd en zijn we bijna 56 minuten actief geweest.
Tijdens de training hebben we ook nog even stil gestaan bij de Berenklauw. De plant die de laatste tijd ook weer in het nieuws is vanwege de verschrikkelijk grote blaren die je er van kunt oplopen. Gek genoeg vertelt Herman dan hij, in zijn jeugdjaren, die stelen juist gebruikte om er blaaspijpjes van te maken en hij demonstreert ook even welk deel hij gebruikte terwijl hij de grote bladeren opzij duwt en de stelen laat zien. En wij zijn al bang om ze überhaupt al aan te raken.
Navraag op internet leert wel dat het niet zo zeer geldt voor de gewone berenklauw maar wel voor de reuzenberenklauw waarvan het sap wel grote schade aan huid en ogen kan veroorzaken, tot blindheid toe.
Volgende week is de Veldhoven 10 Miles en dan weet ik nog niet of ik kom en als ik kom dan zal ik alleen komen om te wandelen omdat ik diezelfde dag nog zal meedoen aan de 8,2km. Herman doet misschien wel mee met de wandeling van de 10 Miles.


vrijdag 14 juni 2019

Geslaagd of wel?

Het is weer de tijd dat iedereen nagelbijtend met de smartphone op schoot zit. Wachtend op het verlossende telefoontje. Dat je geslaagd bent.
Wat een groot verschil met vroeger.
En met vroeger, dan heb ik het over "mijn" tijd. Nu al bijna 50 jaar geleden.
Ik kan me mijn examentijd nog herinneren.
De weken voorafgaand aan het examen. Hard blokken? Nee hoor. Totaal niet. Mij werd toen heel duidelijk gemaakt dat je al de stof al moet kennen. Dat moest je al bij de voorgaande 3 schoolonderzoeken. Nee, het was gewoon beter om lekker te ontspannen, leuke dingen te doen, Dan kom je ook geheel ontspannen aan het examen. En zo gezegd zo gedaan. Terwijl het zonnetje op zijn best scheen deed ik het nodige aan ontspanning en dat was in die dagen veel buiten vertoeven. Voetballen, rondfietsen, rondhangen.
Later hoorde ik wel dat mijn verzorgende tante, toeziend voogdes na de scheiding van mijn ouders, het maar niet kon begrijpen dat ik niet aan het leren was. Nou ja. Dat heb ik hier boven al uitgelegd.

En dan volgen de eindexamens.
Gewoon in een aula of gymzaal met op de hoek van de tafel je examennummer. Nummer 27. Ik heb het nooit meer vergeten en ik weet niet eens waarom. Zo belangrijk was dat niet eens voor mij.
Geen airco of ventilatie of enige luxe. Dat bestond vroeger helemaal niet. Toen was het gebruik van een rekenmachine nog niet verboden, domweg omdat die dingen in draagbare en draadloze uitvoering nog niet eens bestonden. Alleen een tabellenboekje met de logaritmen mocht je gebruiken , maar eerst na een grondige inspectie door de toezichthouder.
Al die examens werkten we dan gewoon af behalve dan practicum scheikunde. Daar moest je nog een keer apart voor terugkomen terwijl iedereen al klaar was. Maar goed. Daarna was je vrij en was het nog een paar weken wachten op de uitslag. Inderdaad, een paar weken. Het woord digitaal bestond toen nog niet en automatisering alleen nog in de machinerie van de grote fabrieken.
Je wist wel wanneer je zo ongeveer het bericht zou moeten ontvangen. Niet telefonisch want een telefoon hadden wij niet eens. Vrijwel niemand. Ik geloof dat er in de hele straat 2 of 3 adressen waren waar er een telefoon in huis hing. Zo'n vast ding aan de muur en steevast in de gang. De eerste de beste telefoonhouder voor ons was 2 huizen verder bij de kolenboer.
En daarom was het wachten op de postbode, die in die dagen zelfs nog 2x per dag langs kwam. In de ochtend een keer en laat in de middag, meestal zo vanaf een uur of 4.
Maar net als bij de examens maakte ik maar helemaal niet druk om. Waarom zou ik? Ik wist toch wel dat ik geslaagd zou zijn, toch? Een klassenleraar maakte me toen al duidelijk dat je gewoon moet slagen en als je niet slaagt dan moet je flink zakken en niet met een tiende punt tekort. Dan ben je pas een schlemiel. Ik ging voor slagen en ja, natuurlijk was ik geslaagd. En als dat niet zo was geweest had ik van te voren ook al geweten dat ik zou zijn gezakt. Voor mij geen enkele reden tot paniek.

Driftig voetballend op straat verschijnt opeens mijn tante op het toneel. En dat was vreemd want die komt nooit buiten en zeker niet op straat en naar mij toe lopend, 100 meter van ons huis vandaan. Ik denk, er is iets ernstigs aan de hand. Nee hoor, ze komt me feliciteren! Met een ferme handdruk laat ze me weten dat de post net is geweest en dat ik geslaagd ben voor de HAVO! En dat ze blij is... en dat ze zo zenuwachtig was dat ik maar niet aan het leren was... en dat ik maar buiten bleef spelen en dat.... Oké oké, mooi, geslaagd.
En terwijl ze weer terug loopt  naar huis, maak ik mijn potje voetbal af.

Er wordt verder niet meer over gesproken. De 2 broertjes zijn nog te klein en daar totaal ongeïnteresseerd over. Ook als mijn vader in zijn verplichte weekend thuis is van zijn werk, ver weg van ons vandaan, lijkt het niet meer dan een mededeling dat ik geslaagd ben. Lijkt, want uiteindelijk zou het betekenen dat dit voor hem het sein zal zijn dat we dan op zeer korte termijn het Heerlense Meezenbroek voorgoed zouden moeten verlaten. Weg van mijn vrienden. Naar een andere plek waar ik onder weer andere mensen zal worden ondergebracht en waar hij dan niet meer elk weekend naar zijn kinderen toe zal hoeven.

Na de examenuitslag volgt nog een brief. Een uitnodiging voor het afhalen van het diploma. Precies zoals ik het zeg. Ik weet de dag niet meer maar ik fietste naar het Bernardinuscollege en of ik me op de 3e verdieping bij de lerarenkamer wil melden. Daar staat de rest van mijn klas ook. Als mijn naam afgeroepen wordt ga ik naar binnen en krijg ik mijn diploma te zien. Of ik even alles wil controleren, "want dit krijg je echt maar één keer in je leven", wordt er met klem op mijn hart gedrukt. En daarna moet ik er mijn handtekening onder zetten. Eh handtekening?  Nog nooit gedaan. Dit wordt dus de eerste handtekening door mij gezet, ooit. "Gefeliciteerd Jim en succes in de toekomst!", zijn zo ongeveer de laatste woorden voordat ik weer fietsend richting Meezenbroek onder weg ben.

Tja, dat is toch wel in schrille tegenstelling tot tegenwoordig, 50 jaar verder, waar je samen met trotse ouders en in het bijzijn van iedereen na een speech je diploma feestelijk uitgereikt krijgt. En daarna wordt overladen met felicitaties met omhelzingen en kussen van iedereen die je lief is. Een paar dagen later volgen dan nog de vele examenfeestjes en wat te denken van het galabal en het afscheid van de school.
Niet dat wij het zo slecht hadden. Nee, zo was het vroeger gewoon. Gewoon gewoon.


maandag 10 juni 2019

Trimloop - Vlagheidetrail Eerde (10km)

Dit jaar is de Vlagheideloop wegwedstrijd voor het eerst omgezet in een Vlagheide trail. Ook leuk om eens te doen. Ik ga er vanuit dat dit een "vlakke" trail zal zijn. Ik ken de omgeving niet en op googlemaps ziet het eruit als een natuurgebied dus ga ik er maar vanuit dat het wel zoiets zal zijn als de Strabrechtse heide. Op de website lees ik wel dat er pittige beklimmingen in zitten... Ik vraag me af hoe ik dat dan moet voorstellen.
Het antwoord komt al als we er al zijn gearriveerd. Blijkbaar zit een vuilnisbelt berg in het parkoers opgenomen. Zoiets als de Gulberg in Nuenen en die zou een paar keer genomen moeten worden met verschillende lussen. Dat wordt dus toch klimmen en dat ga ik toch wandelend doen.

Bij de inschrijftafel heb ik al enkele GVAC-ers gezien en later komen we er nog een aantal tegen waaronder Anita en Liesbeth en later ook Ed. Meer GVAC-ers dan ik had verwacht. Maar ja, die zijn allemaal ook sneller dan ik op dit moment dus die zal ik verder niet meer zien.
De start is onder de startboog net buiten de camping "Het goeie leven" waar we zijn onder gebracht.
Even voor de start nog een groepsfoto van de GVAC-ers behalve Ed en dan is het wachten op het startsein. Helemaal vooraan wordt er nog van alles meegedeeld maar zoals gebruikelijk kunnen alleen de mensen op de 1e rij dat verstaan. Waarom die persoon niet op een ladder of verhoging gaat staan met de megafoon van boven gericht op het startveld zodat iedereen het kan horen en verstaan, snap ik dan weer niet. Maar goed. Als er opeens een snerpende toeter klinkt is dat het sein dat we van start zijn. Uiteraard druk ik mijn horloge pas aan onder de startboog.

Dorie sluit meteen aan bij Liesbeth. Zij gaan voor de 16km. Een aantal GVAC-ers gaan ook gewoon voor de 10km maar die gaan er al meteen vandoor. Even is er in het begin een aantal keren filevorming over de singeltracks maar al gauw loop ik helemaal alleen achteraan. Nou niet helemaal, achter me zie ik ook nog 1 of 2 mensen lopen maar ik weet niet zeker of dat deelnemers zijn.
Na een kilometer of 2 doemt de vuilnisbeltberg op. Bij lange na niet te vergelijken met de Gulberg maar als het stevig omhoog gaat en met name in het begin dan doe ik dat wandelend. Eerst nog wel een klein beetje dribbelen en dan wandelen. Bovenop de top staat Johan foto's te maken. Voor me zie ik Ed en zijn maatje lopen. Voordat we omlaag moeten naar een drankpost zie ik al de dames GVAC de bult op rennen. Rennen? Knap want dat gaat hem bij mij niet worden.
Bij de drankpost staat Ed er nog steeds als ik voorbij kom. Ik heb mijn eigen drank op mijn rug hangen en al een aantal keren aan gelurkt. De steile bult omhoog doe ik wandelend. Bijna boven zie ik rechts van me een man in het rood met een startnummer op onder het roodwitte parkoersafzettingslint doorkruipen en rechtstreeks naar de top toe lopen waar ik me nu bijna bevind. Hij zal de weg hier weten en de boel afsnijden. Mist hij wel de verzorgingspost, dat dan weer wel.
Dit is meteen de laatste bult en we dalen af. In de verte zie ik 2 heren in het geel. Dat worden mijn richtpunten. Nee, niet om in te halen maar om zeker te zijn dat ik geen pijlen mis. 😆
De afstand is wel behoorlijk maar ik probeer wat bij te blijven maar dat gaat niet echt lukken. Wel zie ik opeens weer een man in het rood voor me, waarschijnlijk al door die 2 gele ingehaald. Die man gaat wel wat langzamer maar ik loop toch ook maar heel langzaam op hem in en bij haakse bochten blijkt pas hoe ver ze nog zijn, de gelen en de rode.
Het parkoers gaat intussen langs sloten, over vers gemaaide knollenvelden. Lastig lopen op ongelijke ondergrond en de voeten blijven steevast in het pas gemaaide gras steken.
Intussen moet ik voortdurend op mijn ademhaling letten. Niet te diep gaan want dan kom ik in nood en elke halve kilometer zo ongeveer een slokje uit mijn rugzak houdt de keel gesmeerd. Ik denk nog, bij 5km mag ik even wandelen.... Nee, nog niet, bij 6km dan... Heel even als het knollenveld overgaat in zandpad en een beetje oploopt wandel ik een paar passen en dan weer in lichte galop verder.
Ik zie lopers links van me weg lopen maar blijkbaar moet ik nog eerst naar rechts en dat blijkt toch nog een heel eind eer ik ook op dat zelfde punt weer uitkom. Zeker nog 2km als ik dat later op de kaart terug zoek. Betekent dat al die mensen dan al 2km voorsprong op me hebben!
De man in rood komt steeds dichterbij maar als ik omkijk zie ik helemaal niemand meer.
De vuilnisbeltberg komt weer in zicht. Dat wordt toch weer even omhoog wandelen. Het is hetzelfde stuk parkoers als op de heenweg en nu dalen we weer af naar die eerste drankpost. Nee, ook nu weer niet want mijn rugzakje is nog steeds niet leeg.

We zijn al aan de 9km dus zo ver kan het niet meer zijn. Ik loop inmiddels op de hielen van de man in rood als we het bos induiken en we een mountainbike parkoers krijgen voor geschoteld. We slingeren over smalle paadjes met bultjes en lastige kombochten. Ik merk dat de man in rood zich wat opgejaagd voel en neem even wat afstand. Op een wat breder stuk gaat hij over in wandelen.... "Er komt maar geen einde aan....", laat hij weten. "kom op", laat ik hem weten, "het is nog maar een paar honderd meter..." en mijn horloge zegt als dat we op 9,8km zitten.
Maar de crossbaan houdt maar niet op. Even is er een weer een vlak open stuk waar nog een dame voor me wandelt, tja dan ben ik ook even verkocht en wandel ook even. Die 10km hebben toch al gehad. Ze gaat weer rennen en ik er achter aan maar zij gaat sneller.
We horen de speaker en dan is daar opeens de finish, 2 opblaaspalen waartussen we finishen. Ik hoor de speaker mijn naam nog noemen met een tijd van iets in de 1u23. Mijn eigen horloge geeft 1u23:37 aan en dat zal ik voor mezelf aanhouden. Als afstand wordt 10,74km aangegeven. Bij Dorie is dat 10,7kmdus dat komt aardig overeen. Ja, inderdaad bij Dorie. Zij is toch afgeslagen bij de splitsing van 10 naar 16km en heeft dezelfde afstand als ik gedaan alleen, uiteraard, veel eerder dan ik binnen gekomen.

En aan de finish hebben ze cola. Wel wat lauw maar dat heb ik de de laatste trails wel gemist. Ik neem dan ook 3 bekertjes om mijn herstel te bevorderen.
We zien ook Ed finishen. Hij heeft het bij de 10km gelaten omdat hij al bij de 1e bult zijn enkel heeft verzwikt. Dat was dan ook de reden dat hij zo lang bij die eerste drankpost stond.
Ik ben niet kapot aan de finish. Wel moe, geef ik toe, maar ook weer snel hersteld. Dat klinkt goed.
Pas veel later kom ik er uit de stand van het loopsportmeierijstad-circuit achter dat mijn brutotijd 1u23:54 blijkt te zijn. Daar komt Dorie echter niet op voor omdat zij voor de 16km was ingeschreven.

We gaan terug naar de auto om ons om te kleden. Het is mooi weer en dan hoeven we geen gebruik te maken van de omkleedfaciliteiten. Johan die door zijn blessure nog niet mee heeft gedaan heeft wel zin in wat te drinken en met onze consumptie-munten gaat hij terug naar het restaurant van de camping om met 2 flesjes bier terug te komen. Een alcoholvrij Jupilertje voor hemzelf en een2.0 Radler voor mij. Bof ik even. Dorie heeft pech. Er waren geen andere (sport)dranken in flesjes.
Door de kortere afstand van Dorie zijn we ook nog eens vroeger thuis dan ik had verwacht en dus blijft er nog een heel stuk 2e Pinksterdag over.

De 5 laatste foto's zijn van Wilma Verhoeven WvFotogalerij





Energie en gewicht

Elektriciteit:
Standen:
Laag  = 1465 verbruik= 32kWh
Hoog = 1266 verbruik= 18kWh
Totaalverbruik:              50kWh (-3) [7,1kWh/dag]
Extreem zuinige week. 😉
Maar volgende week is wasmachine week!

Gas:
Stand = 1112 Verbruik = 4m³ (0) [0,6m³/dag]
No comment!

Gewicht = 80,1kg (-0,5)
Helemaal op de goede weg maar dat zal volgende week wel weer hersteld zijn, verwacht ik.  😁


zondag 9 juni 2019

Weekoverzicht week 2019-23

Woensdag 05-06-2019
Wandelen met Marie-José naar brievenbus en terug, 0,77km in 10:35 (=4,37km/u)

Zaterdag 08-06-2019
Trimloop IJsselsteinloop, 10km in 1u04:19 (=9,26km/u)

Zondag 09-06-2019
Wandelen Oeienbosch: 1 rondje ca. 1,7km oefenen omgaan met poles maar dat ging niet best.
En mijn fitnessleeftijd is nog steeds 66jaar. 😕


zaterdag 8 juni 2019

Trimloop - IJsselsteinloop (10km)

Ik heb het (naderhand) nog eens opgezocht maar het was in 2008 dat ik hier al een keer heb meegedaan. Toen was het overigens een kwart marathon, dus 10,5km en toen was mijn eindtijd nog 56:56 netto. Dat gaat hem vandaag beslist niet worden. Na het debacle van afgelopen zondag ben ik heel voorzichtig en moet ik nog zien hoe het vandaag gaat worden.
Het weer ziet er al heel anders uit, in ieder geval. Op Facebook heb ik al vermeld dat het een onstuimig loopje zal gaan worden.
 
Omdat de start van de 10km al om 10:00u is,is Rik al voor 8:00u bij mij zodat we op tijd kunnen vertrekken. Uit de informatie op de website van de IJsselsteinloop is nou niet bepaald duidelijk uit te halen waar de parkeerplaatsen zijn te vinden en wat de route er naar toe is. Ik kan me van die 11 jaar geleden herinneren dat we toen ergens op een grote parkeerplaats parkeerden en dan een eindje naar het wedstrijddomein moesten lopen.
Enfin, nog net voor het vertrek gooi ik toch nog maar een T-shirt met lang mouwen in de auto. Die 12ºC gaat dan nog wel maar die harde wind, daar voorzie ik toch wat te veel verkoeling op mijn Aziatisch gebouwde gestel. En dan is het op naar IJsselstein.
De weg er heen is al redelijk druk voor een vroege zaterdagochtend maar we hebben alle tijd. In de auto is wind al wel te voelen.
Als we IJsselstein binnen rijden en de navigatie volgen naar Overtoom is de 2e afslag op de rotonde afgesloten vanwege de IJsselsteinloop en daarom pakken we de 1e afslag maar. De navigatie zal ons wel de weg wijzen. Helaas komen we op het parkoers terecht van de kidsrun en sluiten daarmee er achter aan. Dat schiet niet echt op en dus vraag ik aan een van de vrijwilligers of we al in de buurt van de start- en finish zijn en waar we kunnen parkeren. We zijn inderdaad al in de buurt van de start/finish maar je moet hier ergens al parkeren want je kunt niet meer verder,is het antwoord en dus draaien we meteen maar linksaf waar een lege parkeerplaats al op ons staat te wachten. Achteruit erin en dan naar de parkeermeter. Ja, het is midden in een woonwijk maar je zult toch echt hier moeten betalen om te mogen parkeren. Ook op zaterdag.
Bij de parkeer-betaalautomaat staan al 2 dames te wachten tot de automaat klaar is met "Even geduld A.U.B." Maar dat blijkt niet te werken. Er komt wel een kaartje uit maar die zegt dat het geannuleerd is. Ik snel even terug naar die vrijwilliger van net maar die kan me niet echt verder helpen en raad me aan een briefje in de auto te leggen dat de automaat niet werkt. Eerlijk gezegd weet ik dat dat ook niet helpt als fanatieke parkeerwachters op pad gaan en dat is vaak het geval bij evenementen en dus ga ik toch weer terug naar de 1e automaat. De 2 dames lopen net weg. Het is ze allebei niet gelukt. En wat doe je dan? Dan probeer je het toch. Je bent eigenwijs of je bent eigenwijs. En ik ben eigenwijs. En bij mij lukt het wel...! Kaartje in de auto en we kunnen naar de start/finish.

Het regent en het is druk en chaotisch. Er is niet veel van aanduidingen te zien en we wurmen om het gebouw in waar iedereen voor de ingang in de weg staat, Na-inschrijvingen moeten we niet hebben en we vinden wel de tafel van de 5km en de halve marathon. Blijken we die van de 10km al voorbij te zijn gelopen. Sterker nog, die tafels blijken ook nog alleen voor de na-inschrijvingen. Voorinschrijvingen startnummers is buiten. Dus wurmen we ons weer naar buiten tegen de stroom van mensen die naar binnen willen en door de schuilende mensenmassa voor de ingang.
De voorinschrijvingen hebben we gevonden hoor. Alleen staat er een rij van 30 meter waar wij maar achter aansluiten. We staan in de rij van de heren. Er is geen rij van dames en de man die die startnummers moet uitdelen staat rustig op zijn klanten te wachten terwijl zijn buurman handentekort komt om de rij heren bedienen. Als we tot op 5 meter zijn genaderd blijkt de heren afdeling ook nog eens gesplitst te zijn in de nummers 1-200 en 200-400 (je zult maar nummer 200 hebben...). Ik vraag aan de man voor me of we nu in 2 rijen moeten staan. Ik heb nl. nr. 307. Maar hij denkt van niet. En hij heeft gelijk want tegen de tijd dat ik aan de tafel ben gearriveerd blijkt de man 2 dozen met nummers te hebben die hij op elkaar gestapeld heeft.... Ik begrijp het even niet maar goed, ik heb mijn startnummer.
Nu is het nog even zoeken naar de tassenafgifte want nu begint de tijd te dringen.
Op een pilaar staat dat die te vinden is achter het Fulcotheater waar die ook mogen zijn. Dat wordt weer vragen en wat blijkt, waar we staan IS het Fulcotheater, maar waar is dan die tassenafgifte en gelukkig weet die man dat ook haarfijn te vertellen en hij wijst naar een aantal bouwhekken onder een onderdoorgang naast het Fulcotheater.  Met die wetenschap gaan we het theater binnen om on om te kleden. Dat doen we boven. We hebben nog een kwartier en we zijn ook zo klaar. Na het puffen leveren we onze tassen in. Dat gaat gelukkig rap, ondanks de drukt die er voor staat en dan nog wat overtollige ballast kwijt zien te raken op de toiletten, in dit geval de plaskruizen en dan kunnen we ons naar de start begeven. Intussen staan we op 5 minuten voor de start. Tijd gaat snel.
Horloge satellieten laten zoeken, de schoenen in wedstrijdmodus strikken en nog de broodnodige selfie in de menigte en dan kunnen we ons opmaken voor de start. Op Facebook zetten gaat nu even niet meer lukken. De menigte beweegt namelijk al maar we kunnen nog niet gestart zijn want het is nog geen 10 uur. Wel zie ik 2 startdoeken: een blauwe en verderop een gele en het ziet er naar uit dat wij starten vanaf het gele startdoek.

Als iedereen opeens begint te lopen zullen we wel gestart zijn en ik zet mijn horloge toch maar onder het blauwe startdoek aan.
Ik denk, we zijn ongeveer in het midden gestart, maar dat blijkt later uit een filmpje op Facebook helemaal niet het geval. We staan eerder in het laatste kwart van het startveld. En uit het filmpje blijkt ook nog eens dat de start inderdaad onder het gele startdoek is en niet onder het blauwe waar ik mijn horloge heb aan gezet. In ieder geval is de rest van het peloton ons gedurende de eerste 300 meter al voorbij geraast en daarna is het opeens rustig. Rik loop nog links naast me en als ik omkijk zie ik nog maar 1 persoon achter ons. Dat ging snel...

We lopen dus op bijna allerlaatste achteraan maar niet verloren. We lopen achter een groepje dames met "Dreamteam" achter op hun T-shirt. Dat tempo is goed te doen. Lekker rustig, precies wat ik ook moet doen de eerste kilometer(s)
Als mij horloge op 1 kilometer trilt moeten we naar links en zuinig dat ik ben kies ik meteen de binnenbocht waardoor ik meteen dit groepje gepasseerd ben. Ach ja, ik voel dat ik al wat ingelopen ben en hou dit tempo maar aan. Ik zie dat Rik heeft moeten lossen.
In tegenstelling tot de Gemert City Run merk ik hier wel dat mensen blijkbaar te hard gestart zijn. Ik loop nu al op andere lopers in en waak er voor dat ik nog niet te snel ga en dat ga ik wel. Ik ga op mijn adem letten want dat is de graadmeter.
We draaien tegen de wind in en die zou windkracht 5 zijn. Dat kan goed kloppen. Schuilen achter andere lopers werkt niet echt. Die gaan echt te langzaam en dus zigzag ik behoedzaam door de achterhoede heen. Als de weg wat naar links afbuigt hebben we de wind schuin van voren. Hoe lang nog? Ik zie de kleurig stroom linksaf slaan. Dan weet ik dat daar de wind weer in de rug staat. Op dat punt lopen we opeens richting de zendmast. Dat was me nog niet eens opgevallen. Een mooi gezicht en even denk ik eraan om even een foto te maken maar bang om uit mijn ritme te raken loop ik door over het bruggetje over een smalle weggetje/fietspad het platteland in, de wind schuin van achteren.
In de verte zie ik al een drankpost. Dat zou dan al 4,7km. moeten zijn. Het Dreamteam stopt op te tanken maar ik ben vandaag zelfvoorzienend met mijn waterzakje op mijn rug. Daar heb ik al elke kilometer rustig een slokje of 2 van kunnen nemen. Nu ik de dames "kwijt" ben ga ik maar op eigen tempo verder. Telkens passeren we eerst de kilometer-aanduidingen van de halve marathon en een heel stuk verder die van de 10km.Dat zouden er eigenlijk maar 95 meter mogen zijn maar het is beslist meer. Verder komen ze ook niet overeen met de kilometers op mijn TomTom Spark 3. Die zijn veel later terwijl ik toch bij het blauwe spandoek heb ingedrukt.
Ik blijf intussen maar inhalen. 7km gaat voorbij, 8km, ik denk nog, dan zou ik hier in Veldhoven al klaar zijn op de 5 mijl. Ik voel me nog hartstikke fit en ik schakel een tandje bij. Nu even opletten wat er met mijn adem gebeurt.
We passeren de 20km, dus nog 1,1km voor de halve marathon. En weer veel verder het bord 9 en 4 voor respectievelijk de 10 en de 5km. En ook nu weer trilt mijn horloge veel later voor de 9km. Dan zal die laatste kilometer wel een stuk korter zijn,ga ik vanuit en weer gaat er een tandje bij en weer wat lopers worden gepasseerd. Vlak voor de finish toch nog even een dame pakken en op de meet zet ik de TomTom stil op 1u04:19 en dat was weer onder het blauwe spandoek. Die gele is intussen verwijderd. Na ontvangst van de medaille en een flesje drinken komt het Dreamteam binnen. Eén van de dames blijft nog even rondjes rennen achter de finish. "Ik ben nog niet aan de 10km...", laat ze weten. Nee, ik ook niet. Mijn horloge geeft 9,93km. aan. Moet ik wel eerlijk vertellen dat ik "zuinig" gelopen heb, Alle bochten in de binnenbocht maar wel gewoon op het parkoers. Niets afgesneden.
Of dat er iets mee te maken heeft, ik weet het niet.
Ik ben snel hersteld en niet moe en heb de laatste 2km duidelijk "over" gehad.
Ik wacht nog op Rik. Die laat nog even op zich wachten en op het moment suprême wordt hij nog door een dame in het oranje ingehaald en komen nog enkele dames achter de finish in beeld waardoor ik wat moeizaam zijn finish met mijn telefoon kan vastleggen. Die foto's blijken dan ook te onscherp om ze te gebruiken. Er zijn echter zo veel fotografen gezien en daarom gaan we er van uit dat we nu wel op de foto staan en niet zoals in Lieshout en Gemert alleen de leden van de plaatselijke verenigingen of lokale inwoners.

Het omkleden is relaxt in een lege omkleedruimte in het Fulcotheater.
Als we weer buiten zijn is het een en al rust. En dat terwijl de halve marathon nog in volle gang is. Nog een sanitaire stop en wat omgevingsfoto's en dan gaan we richting auto terwijl de mensen met eindtijd 1u35 finishen. Er zijn dus nog heel wat lopers onderweg.
Bij het verlaten van IJsselstein kruisen we de halve marathon. Normaal gesproken geen probleem met verkeersregelaars maar zo mag je ze nu even niet noemen. Ze houden zich keurig aan regel 1, nl. het verkeer tegenhouden om zo de deelnemers van de halve marathon ongestoorde doorgang te verlenen. Echter regel 2, zodra er voldoende ruimte is om het verkeer door te laten stromen kennen ze nog niet. Uiterst irritant wacht een stoet auto's een lange stilte af eer er weer een aantal halve marathonners voorbij komen. De fietsers en scooters zijn het beu en beginnen tijdens de lange stiltes over te steken. Langzamerhand begint het bij de verkeersregelaars ook door te dringen dat ze ook auto's door kunnen laten als er in de verste verte geen lopers meer in zicht zijn. En warempel, nu komt het verkeer ook op gang. En wij ook. En zo duurt het niet lang meer eer we weer op de A2 zijn. Een bomvolle A2.
Man man, wat is het druk. Het lijkt wel een vrijdag avond in de spits met 3, 4 rijbanen helemaal gevuld. Dan hoeft er maar iets te gebeuren en het staat vast. Dat zie ik in Best op één van de informatieborden staan. Een auto op zijn kop op de A2. Nu gaan wij voorbij Best over op de N2 dus ik maak me niet echt zorgen maar op de afrit naar de N2 staat het links op de A2 al vast. en ook de A58 die hierop aansluit staat potdicht. Ook de N2 beging aardig druk te worden van de automobilisten die de weg kennen en weten dat je via de N2 en de rotonde Leenderheide er ook kunt komen. We zien in het voorbijgaan de boosdoener. Er is op de A2 nog maar 1 rijbaan beschikbaar en er wordt een auto opgetakeld. Wij zijn in ieder geval al bijna thuis.

IJsselstein was leuk. Het was heel anders dan 11 jaar geleden en ook het start en finishgebied komt mij verre van bekend voor. In de uitslagen van 2008 werd nog gesproken over een kwart marathon. Wellicht zijn ze daarna wel verhuisd, wie zal het zeggen. Mogelijk gaan we volgend jaar weer terug.
In het archief van de IJsselsteinloop vond ik nog onderstaande foto van mij tijdens de start van de kwart marathon in 2008. De witte petjes werden toen door de organisatie uitgedeeld omdat het weer warm was en omdat 3 jaar geleden iemand aan de finish door de warmte was bezweken.


En voor de statistieken:
Op de 10km zijn 916 deelnemers gefinisht waarvan 572 heren en 342 dames.
Bij de heren ben ik geëindigd op een plek 554 wedstrijdtijd en tevens 554 nettotijd.
Overal op plaats 846 van de 916 en op basis van nettotijd zelfs  op de 844e plaats.
Dat betekent gewoon dat ik nadat ik door bijna het hele veld (op 2 na) was gepasseerd, ik er weer 70 heb "teruggepakt". 😊
Rik is met zijn 1u11:46 bruto wedstrijdtijd bij de heren op plek 568 gefinisht en netto scheelt dat 1 plaats beter op 567. Overal was dat bruto op 907 en netto op 902 van de 916 deelnemers.




maandag 3 juni 2019

Energie en gewicht

Elektriciteit:
Standen:
Laag  = 1433 verbruik= 33kWh
Hoog = 1248 verbruik= 20kWh
Totaalverbruik:              53kWh (-3) [7,6kWh/dag]
Beetje nog zuinigere week. 😉

Gas:
Stand = 1108 Verbruik = 4m³ (0) [0,6m³/dag]
No comment!

Gewicht = 80,6kg (-0,4)
Op de goede weg  😁


zondag 2 juni 2019

Weekoverzicht 2019-22

Dinsdag 28-05-2019
GVAC wegtraining met de groep 6km van 9km/u, 6,16km in 40:52 (=9,04km/u)

Donderdag 30-05-2019
Trimloop: 7e PH-trail Vught, 8,89km in 1u08:14 (=7,82km/u)
Fitnessleeftijd is gezakt van 66 naar 65jaar!

Zaterdag 01-06-2019
Wandelen met Marie-José: 1,95km in 23:06 (=5,06km/u)

Zondag 02-06-2019
Trimloop: L'Ohm trail in Aywaille (B): 11,58km in 2:17:52 (=5,04km/u
En na deze dramatisch slechte tijd op de zwaarste trail van België is mijn fitnessleeftijd meteen weer gestegen van 65 naar 66jaar. 😕


Trimloop - Ohm-trail Aywaille (10km)

De zwaarste trail van België, zoals ze zich zelf noemen.Ik denk dan ook dat dat vooral voor de lange afstanden geldt, wat meestal ook het geval is. Maar het begint al met de afstand van 10km die op het parkoers al met 11km wordt aangegeven en daarna in de mail ook nog wordt bevestigd dat de afstand van de 20km maar liefst 23,8km zal blijken te zijn.
Johan heeft ingeschreven voor die 20km maar door een blessure kan hij niet starten en inzijn plaats gaat Liesbeth mee en die zal ook nog de korte afstand gaan doen i.p.v. die zogenaamde 20km.

Maar de dag verloopt toch anders dan gepland.
Gat de wekker al om 10 voor 7, pas 10 minuten later begin ik aan mijn ochtendritueel. En het gaat niet goed. Hoe langer ik op ben, des te benauwder ik het krijg met mijn ademhaling. Het zal ongetwijfeld weer te maken hebben met de relatieve vochtigheid en al een paar jaar op rij heb ik dat in deze periode. De weerapp geeft weliswaar al om 11:00u 28ºC aan maar van de warmte heb ik doorgaans niet zo veel last en de trail vindt hoofdzakelijk in de bossen plaats.
Het gehijg wordt echter zo erg dat ik vrouwlief maar meedeel dat ik wel naar België zal afreizen maar beter is om niet te starten, ook al ben ik er al helemaal op gekleed en zijn alle sportspullen al helemaal in gereedheid. Zelfs met een extra puffer.
Het duurt even voordat de Golf arriveert. Blijkt het dat een logeetje, een hond, er tussenuit is genaaid en daar moesten ze nog wel even achteraan. Tevergeefs overigens.
Maar nu om kwart voor 9 zitten Liesbeth en Dorie al achterin te wachten.
"Ja", laat Dorie weten, "Liesbeth doet ook de 10km. Sterker nog,we lopen samen met jou mee...".
Ik laat nu toch maar weten dat ik, vanwege mijn ademproblemen, juist besloten heb om vandaag toch niet te starten. Dat gaat er echter niet in. Nee, ze blijven samen bij mij, ook al moet ik wandelen. In Vaals ging het toch ook goed, toen ik alles wat omhoog ging wandelend deed...
Ik ben al min of meer overgehaald.
Als we in Aywaille arriveren worden we naar het verst weg gelegen parkeerweiland gedirigeerd.
Daar zou het nog 300m naar het start- en finish gebied zijn. Eenhele dikke 300m, zal blijken en ik zeg nog: "...dat als dit 300 meter is, hoe lang zullen dan de trails in het echt zijn....".
En door al die omstandigheden komen we pas een kwartier voor de start op het terrein aan. Bij mijn inschrijving vinden ze ook weer niet mijn naam maar een slimme dame vraagt al meteen mijn voornaam en jawel hoor, ik sta vermeld met de achternaam "Jim" en op mijn startnummer prijkt dan ook pontificaal mijn achternaam en niet mijn voornaam.
Het is nog even vlug uitzoeken waar we kunnen omkleden, de tassen inleveren en vooral voor de dames van belang, waar ze naar het toilet kunnen. Dat worden dan de herentoiletten....
Nog even een selfie en dan gaan we.
Eerst langs het pad wat we al hebben afgelegd langs de parkeerweilanden en dan steken we de drukke weg over en meteen begint de 1e beklimming. Daar staan de dames al te wachten want op die 1e kilometer ben ik ze al uit het oog verloren. En omhoog gaat wandelend, zoals ik van te voren ook al heb aangegeven. Helaas blijkt dat toch niet zo simpel als gezegd. Kon ik in Vaals nog wandelend naar boven en op vlakke stukken en afdalingen in dribbel afleggen, de beklimmingen hier zijn toch van een heel ander kaliber. Of beter gezegd, nog veel erger dan in Vaals en die zijn al erg. Hier zijn ze én steil én technisch moeilijk én ongelooflijk lang en hoog. Vooral de eerste kilometers heeft dat nog files tot gevolg, op de singeltracks naar boven. Ik kan ze helaas niet in één ruk afleggen en moet tussentijds even op adem komen. Naarmate de 11km verlopen wordt het aantal op-adem-momenten omhoog ook steeds vaker. En we gaan nogal wat keren omhoog en zelfs een keer met een ellenlange stenen trap waar geen einde aan lijkt te komen. De eerste keren tel ik nog de keren dat ik moet stoppen maar daar ben ik maar mee opgehouden. Het zijn er elke keer toch minstens 4x. Schrale troost is wel dat ik niet de enige ben. Intussen staan Dorie en Liesbeth telkens op mij te wachten voor we verder gaan. Boven aan de trap kan ik wel even op een bankje rusten voordat we verder gaan. Intussen heeft zich nog een dame bij ons aangesloten. Zij kan omhoog wel redelijk aan maar omlaag gaat wat moeizamer. Anders ik wel. Stortte ik me vroeger omlaag, hier is dat zeker niet aan te raden. De afdalingen zijn behoorlijk technisch. De ondergrond is rotsachtig of met veel grote en ook losse stenen en vol groeven en geulen waar, bij regen, water naar beneden stroomt. Zelfs tijdens afdalingen kan ik Dorie niet bij houden en dat is toch wel eens heel anders geweest.Van Joanna, zo heet die ander dame, mag ik even haar poles lenen om te kijken hoe dat loopt. Inderdaad loopt dat omhoog toch wat prettige vanwege de steun die je er aan hebt en omdat je wat meer rechtop loopt. Is wellicht toch ook iets voor mij.

Los van dit zware parkoers is dit wel een heel mooi parkoers, een mooie omgeving met mooie vergezichten.
De vele beklimmingen eisen wel hun tol. Door mijn voortdurend zwaar gehijg begin ik ook moe te worden, moe van het hijgen. Er is dan ook geen enkel moment dat ik uit gehijg ben, alleen maar even wat minder, want we moeten toch door. Eventjes wat harder dribbelen waardoor even wat dieper ademhalen en ik moet hoesten en kokhalzen en dus gaat het tempo weer omlaag.
Voorbij de 8km gaat het alleen nog maar omlaag, weet Joanna te vertellen en dat klopt ook maar ook dit is best wel weer een lastige afdaling die onderaan uitkomt op een drukke weg die we moeten oversteken. En geen verkeersregelaar te zien! Best wel vreemd bijzo'n drukke weg, maar ik realiseer me pas veel later dat wij ook wel heel laat hier weer terug zijn aangekomen en de 10km is de enige groep die hier terugkomt om over te steken. Vermoedelijk is die verkeersregelaar al vertrokken of ergens anders ingezet. Wie weet.
Dan begint ongeveer de laatste kilometer en die gaat lichtjes omlaag of vlak maar mijn ademhaling kan het niet meer hebben. Het dribbelen gaat niet meer en daarom wandel ik dit laatste eind, en dat is dan meteen zo'n takken-eind als je wandelt naar de finish. Pas het allerlaatste stuk naar de finish dribbelen we weer. Voor de finishfoto van Liesbeth.

Jammer genoeg is er alleen maar water aan de finish en daar heb ik onderweg al een hele liter van achterovergeslagen. Volgende keer toch maar zelf weer wat zoets meenemen.
Ik zoek een plaatsje in de schaduw in de tent en ik ben zwaar aan het nahijgen. Na een minuut of 10 verkas ik naar de grond om daar leunend tegen een dranghek verder op adem te komen. Ik kan maar niet op adem komen en ik hijg erg lang en hou af een beker voor mijn mond om niet te hyperventileren. Van Joanne krijg ik een beker cola op haar consumptiebonnen die ze ongevraagd heeft ontvangen. Toch één van die voordelen van spraakverwarring. Pas als ik merk dat het eindelijk wat beter gaat ga ik weer bij de anderen aan de tafel zitten.
Na nog wat geklets zoeken we de douches op en nemen buiten weer afscheid van Joanna en wensen haar een voorspoedige terugreis naar Apeldoorn. Ook wij zoeken de zwarte Golf op die al die uren in de brandende zon en bij 31ºC heeft gestaan.
De officiële eindtijd scheelt nogal met die van mijn eigen nettotijd en zalwel genomen zijn vanaf het startschot. Verder is de afstand verre van 10km. M.a.w., de uitslag geeft toch wel een iets vertekend beeld.

De terugreis gaat helaas waar we bang voor waren, met drukke wegen en vanaf Weert veel files en langzaam rijdend verkeer. Allemaal terugkomend van een lang weekendje weg.
Eenmaal thuis heb ik wel een koud biertje verdiend, vind ik, maar ik kies toch maar weer voor een paar halve liters Radler.
Op de vraag van Johan of deze trail voor herhaling vatbaar is wordt positief op gereageerd. Zeker, het is een mooie trail, zwaar, mooie natuur, alleen moet ik het dan wel met mijn longen aan kunnen en daarom maar zo snel mogelijk terug naar de longarts.
Update: Bezoek aan de longarts wordt helaas pas dinsdag 2 juli...!
Meerdere foto's helemaal onderaan!

Eén van de vele files 
  Een van de rotswanden vol klimmers, als je goed kijkt tenminste... 
  Even poseren bij een van die klimwanden vol klimtouwen... 
  Dit bankje aan het einde van een hele lange trap had ik echt even nodig... 
  En dan staat er even verderop een prieeltje dus even een onsie...
  Samen met Joanne op de foto
  Samen even op adem komen en drankpauze in de schaduw
  Finish!!!