Het antwoord komt al als we er al zijn gearriveerd. Blijkbaar zit een vuilnisbelt berg in het parkoers opgenomen. Zoiets als de Gulberg in Nuenen en die zou een paar keer genomen moeten worden met verschillende lussen. Dat wordt dus toch klimmen en dat ga ik toch wandelend doen.
Bij de inschrijftafel heb ik al enkele GVAC-ers gezien en later komen we er nog een aantal tegen waaronder Anita en Liesbeth en later ook Ed. Meer GVAC-ers dan ik had verwacht. Maar ja, die zijn allemaal ook sneller dan ik op dit moment dus die zal ik verder niet meer zien.
Even voor de start nog een groepsfoto van de GVAC-ers behalve Ed en dan is het wachten op het startsein. Helemaal vooraan wordt er nog van alles meegedeeld maar zoals gebruikelijk kunnen alleen de mensen op de 1e rij dat verstaan. Waarom die persoon niet op een ladder of verhoging gaat staan met de megafoon van boven gericht op het startveld zodat iedereen het kan horen en verstaan, snap ik dan weer niet. Maar goed. Als er opeens een snerpende toeter klinkt is dat het sein dat we van start zijn. Uiteraard druk ik mijn horloge pas aan onder de startboog.
Na een kilometer of 2 doemt de vuilnisbeltberg op. Bij lange na niet te vergelijken met de Gulberg maar als het stevig omhoog gaat en met name in het begin dan doe ik dat wandelend. Eerst nog wel een klein beetje dribbelen en dan wandelen. Bovenop de top staat Johan foto's te maken. Voor me zie ik Ed en zijn maatje lopen. Voordat we omlaag moeten naar een drankpost zie ik al de dames GVAC de bult op rennen. Rennen? Knap want dat gaat hem bij mij niet worden.
Bij de drankpost staat Ed er nog steeds als ik voorbij kom. Ik heb mijn eigen drank op mijn rug hangen en al een aantal keren aan gelurkt. De steile bult omhoog doe ik wandelend. Bijna boven zie ik rechts van me een man in het rood met een startnummer op onder het roodwitte parkoersafzettingslint doorkruipen en rechtstreeks naar de top toe lopen waar ik me nu bijna bevind. Hij zal de weg hier weten en de boel afsnijden. Mist hij wel de verzorgingspost, dat dan weer wel.
Dit is meteen de laatste bult en we dalen af. In de verte zie ik 2 heren in het geel. Dat worden mijn richtpunten. Nee, niet om in te halen maar om zeker te zijn dat ik geen pijlen mis. 😆
De afstand is wel behoorlijk maar ik probeer wat bij te blijven maar dat gaat niet echt lukken. Wel zie ik opeens weer een man in het rood voor me, waarschijnlijk al door die 2 gele ingehaald. Die man gaat wel wat langzamer maar ik loop toch ook maar heel langzaam op hem in en bij haakse bochten blijkt pas hoe ver ze nog zijn, de gelen en de rode.
Het parkoers gaat intussen langs sloten, over vers gemaaide knollenvelden. Lastig lopen op ongelijke ondergrond en de voeten blijven steevast in het pas gemaaide gras steken.
Intussen moet ik voortdurend op mijn ademhaling letten. Niet te diep gaan want dan kom ik in nood en elke halve kilometer zo ongeveer een slokje uit mijn rugzak houdt de keel gesmeerd. Ik denk nog, bij 5km mag ik even wandelen.... Nee, nog niet, bij 6km dan... Heel even als het knollenveld overgaat in zandpad en een beetje oploopt wandel ik een paar passen en dan weer in lichte galop verder.
Ik zie lopers links van me weg lopen maar blijkbaar moet ik nog eerst naar rechts en dat blijkt toch nog een heel eind eer ik ook op dat zelfde punt weer uitkom. Zeker nog 2km als ik dat later op de kaart terug zoek. Betekent dat al die mensen dan al 2km voorsprong op me hebben!
De man in rood komt steeds dichterbij maar als ik omkijk zie ik helemaal niemand meer.
De vuilnisbeltberg komt weer in zicht. Dat wordt toch weer even omhoog wandelen. Het is hetzelfde stuk parkoers als op de heenweg en nu dalen we weer af naar die eerste drankpost. Nee, ook nu weer niet want mijn rugzakje is nog steeds niet leeg.
We zijn al aan de 9km dus zo ver kan het niet meer zijn. Ik loop inmiddels op de hielen van de man in rood als we het bos induiken en we een mountainbike parkoers krijgen voor geschoteld. We slingeren over smalle paadjes met bultjes en lastige kombochten. Ik merk dat de man in rood zich wat opgejaagd voel en neem even wat afstand. Op een wat breder stuk gaat hij over in wandelen.... "Er komt maar geen einde aan....", laat hij weten. "kom op", laat ik hem weten, "het is nog maar een paar honderd meter..." en mijn horloge zegt als dat we op 9,8km zitten.
Maar de crossbaan houdt maar niet op. Even is er een weer een vlak open stuk waar nog een dame voor me wandelt, tja dan ben ik ook even verkocht en wandel ook even. Die 10km hebben toch al gehad. Ze gaat weer rennen en ik er achter aan maar zij gaat sneller.
En aan de finish hebben ze cola. Wel wat lauw maar dat heb ik de de laatste trails wel gemist. Ik neem dan ook 3 bekertjes om mijn herstel te bevorderen.
We zien ook Ed finishen. Hij heeft het bij de 10km gelaten omdat hij al bij de 1e bult zijn enkel heeft verzwikt. Dat was dan ook de reden dat hij zo lang bij die eerste drankpost stond.
Ik ben niet kapot aan de finish. Wel moe, geef ik toe, maar ook weer snel hersteld. Dat klinkt goed.
Pas veel later kom ik er uit de stand van het loopsportmeierijstad-circuit achter dat mijn brutotijd 1u23:54 blijkt te zijn. Daar komt Dorie echter niet op voor omdat zij voor de 16km was ingeschreven.
We gaan terug naar de auto om ons om te kleden. Het is mooi weer en dan hoeven we geen gebruik te maken van de omkleedfaciliteiten. Johan die door zijn blessure nog niet mee heeft gedaan heeft wel zin in wat te drinken en met onze consumptie-munten gaat hij terug naar het restaurant van de camping om met 2 flesjes bier terug te komen. Een alcoholvrij Jupilertje voor hemzelf en een2.0 Radler voor mij. Bof ik even. Dorie heeft pech. Er waren geen andere (sport)dranken in flesjes.
Door de kortere afstand van Dorie zijn we ook nog eens vroeger thuis dan ik had verwacht en dus blijft er nog een heel stuk 2e Pinksterdag over.
De 5 laatste foto's zijn van Wilma Verhoeven WvFotogalerij
Geen opmerkingen:
Een reactie posten