jimjimiz.blogspot.com: Trimloop - Ohm-trail Aywaille (10km)

De zwaarste trail van België, zoals ze zich zelf noemen.Ik denk dan ook dat dat vooral voor de lange afstanden geldt, wat meestal ook het geval is. Maar het begint al met de afstand van 10km die op het parkoers al met 11km wordt aangegeven en daarna in de mail ook nog wordt bevestigd dat de afstand van de 20km maar liefst 23,8km zal blijken te zijn.
Johan heeft ingeschreven voor die 20km maar door een blessure kan hij niet starten en inzijn plaats gaat Liesbeth mee en die zal ook nog de korte afstand gaan doen i.p.v. die zogenaamde 20km.

Maar de dag verloopt toch anders dan gepland.
Gat de wekker al om 10 voor 7, pas 10 minuten later begin ik aan mijn ochtendritueel. En het gaat niet goed. Hoe langer ik op ben, des te benauwder ik het krijg met mijn ademhaling. Het zal ongetwijfeld weer te maken hebben met de relatieve vochtigheid en al een paar jaar op rij heb ik dat in deze periode. De weerapp geeft weliswaar al om 11:00u 28ºC aan maar van de warmte heb ik doorgaans niet zo veel last en de trail vindt hoofdzakelijk in de bossen plaats.
Het gehijg wordt echter zo erg dat ik vrouwlief maar meedeel dat ik wel naar België zal afreizen maar beter is om niet te starten, ook al ben ik er al helemaal op gekleed en zijn alle sportspullen al helemaal in gereedheid. Zelfs met een extra puffer.

Het duurt even voordat de Golf arriveert. Blijkt het dat een logeetje, een hond, er tussenuit is genaaid en daar moesten ze nog wel even achteraan. Tevergeefs overigens.
Maar nu om kwart voor 9 zitten Liesbeth en Dorie al achterin te wachten.
"Ja", laat Dorie weten, "Liesbeth doet ook de 10km. Sterker nog,we lopen samen met jou mee...".
Ik laat nu toch maar weten dat ik, vanwege mijn ademproblemen, juist besloten heb om vandaag toch niet te starten. Dat gaat er echter niet in. Nee, ze blijven samen bij mij, ook al moet ik wandelen. In Vaals ging het toch ook goed, toen ik alles wat omhoog ging wandelend deed...
Ik ben al min of meer overgehaald.
Als we in Aywaille arriveren worden we naar het verst weg gelegen parkeerweiland gedirigeerd.
Daar zou het nog 300m naar het start- en finish gebied zijn. Eenhele dikke 300m, zal blijken en ik zeg nog: "...dat als dit 300 meter is, hoe lang zullen dan de trails in het echt zijn....".
En door al die omstandigheden komen we pas een kwartier voor de start op het terrein aan. Bij mijn inschrijving vinden ze ook weer niet mijn naam maar een slimme dame vraagt al meteen mijn voornaam en jawel hoor, ik sta vermeld met de achternaam "Jim" en op mijn startnummer prijkt dan ook pontificaal mijn achternaam en niet mijn voornaam.

Het is nog even vlug uitzoeken waar we kunnen omkleden, de tassen inleveren en vooral voor de dames van belang, waar ze naar het toilet kunnen. Dat worden dan de herentoiletten....
Nog even een selfie en dan gaan we.

Eerst langs het pad wat we al hebben afgelegd langs de parkeerweilanden en dan steken we de drukke weg over en meteen begint de 1e beklimming. Daar staan de dames al te wachten want op die 1e kilometer ben ik ze al uit het oog verloren. En omhoog gaat wandelend, zoals ik van te voren ook al heb aangegeven. Helaas blijkt dat toch niet zo simpel als gezegd. Kon ik in Vaals nog wandelend naar boven en op vlakke stukken en afdalingen in dribbel afleggen, de beklimmingen hier zijn toch van een heel ander kaliber. Of beter gezegd, nog veel erger dan in Vaals en die zijn al erg. Hier zijn ze én steil én technisch moeilijk én ongelooflijk lang en hoog. Vooral de eerste kilometers heeft dat nog files tot gevolg, op de singeltracks naar boven. Ik kan ze helaas niet in één ruk afleggen en moet tussentijds even op adem komen. Naarmate de 11km verlopen wordt het aantal op-adem-momenten omhoog ook steeds vaker. En we gaan nogal wat keren omhoog en zelfs een keer met een ellenlange stenen trap waar geen einde aan lijkt te komen. De eerste keren tel ik nog de keren dat ik moet stoppen maar daar ben ik maar mee opgehouden. Het zijn er elke keer toch minstens 4x. Schrale troost is wel dat ik niet de enige ben. Intussen staan Dorie en Liesbeth telkens op mij te wachten voor we verder gaan. Boven aan de trap kan ik wel even op een bankje rusten voordat we verder gaan. Intussen heeft zich nog een dame bij ons aangesloten. Zij kan omhoog wel redelijk aan maar omlaag gaat wat moeizamer. Anders ik wel. Stortte ik me vroeger omlaag, hier is dat zeker niet aan te raden. De afdalingen zijn behoorlijk technisch. De ondergrond is rotsachtig of met veel grote en ook losse stenen en vol groeven en geulen waar, bij regen, water naar beneden stroomt. Zelfs tijdens afdalingen kan ik Dorie niet bij houden en dat is toch wel eens heel anders geweest.Van Joanna, zo heet die ander dame, mag ik even haar poles lenen om te kijken hoe dat loopt. Inderdaad loopt dat omhoog toch wat prettige vanwege de steun die je er aan hebt en omdat je wat meer rechtop loopt. Is wellicht toch ook iets voor mij.

Los van dit zware parkoers is dit wel een heel mooi parkoers, een mooie omgeving met mooie vergezichten.
De vele beklimmingen eisen wel hun tol. Door mijn voortdurend zwaar gehijg begin ik ook moe te worden, moe van het hijgen. Er is dan ook geen enkel moment dat ik uit gehijg ben, alleen maar even wat minder, want we moeten toch door. Eventjes wat harder dribbelen waardoor even wat dieper ademhalen en ik moet hoesten en kokhalzen en dus gaat het tempo weer omlaag.
Voorbij de 8km gaat het alleen nog maar omlaag, weet Joanna te vertellen en dat klopt ook maar ook dit is best wel weer een lastige afdaling die onderaan uitkomt op een drukke weg die we moeten oversteken. En geen verkeersregelaar te zien! Best wel vreemd bijzo'n drukke weg, maar ik realiseer me pas veel later dat wij ook wel heel laat hier weer terug zijn aangekomen en de 10km is de enige groep die hier terugkomt om over te steken. Vermoedelijk is die verkeersregelaar al vertrokken of ergens anders ingezet. Wie weet.
Dan begint ongeveer de laatste kilometer en die gaat lichtjes omlaag of vlak maar mijn ademhaling kan het niet meer hebben. Het dribbelen gaat niet meer en daarom wandel ik dit laatste eind, en dat is dan meteen zo'n takken-eind als je wandelt naar de finish. Pas het allerlaatste stuk naar de finish dribbelen we weer. Voor de finishfoto van Liesbeth.

Jammer genoeg is er alleen maar water aan de finish en daar heb ik onderweg al een hele liter van achterovergeslagen. Volgende keer toch maar zelf weer wat zoets meenemen.
Ik zoek een plaatsje in de schaduw in de tent en ik ben zwaar aan het nahijgen. Na een minuut of 10 verkas ik naar de grond om daar leunend tegen een dranghek verder op adem te komen. Ik kan maar niet op adem komen en ik hijg erg lang en hou af een beker voor mijn mond om niet te hyperventileren. Van Joanne krijg ik een beker cola op haar consumptiebonnen die ze ongevraagd heeft ontvangen. Toch één van die voordelen van spraakverwarring. Pas als ik merk dat het eindelijk wat beter gaat ga ik weer bij de anderen aan de tafel zitten.
Na nog wat geklets zoeken we de douches op en nemen buiten weer afscheid van Joanna en wensen haar een voorspoedige terugreis naar Apeldoorn. Ook wij zoeken de zwarte Golf op die al die uren in de brandende zon en bij 31ºC heeft gestaan.
De officiële eindtijd scheelt nogal met die van mijn eigen nettotijd en zalwel genomen zijn vanaf het startschot. Verder is de afstand verre van 10km. M.a.w., de uitslag geeft toch wel een iets vertekend beeld.

De terugreis gaat helaas waar we bang voor waren, met drukke wegen en vanaf Weert veel files en langzaam rijdend verkeer. Allemaal terugkomend van een lang weekendje weg.
Eenmaal thuis heb ik wel een koud biertje verdiend, vind ik, maar ik kies toch maar weer voor een paar halve liters Radler.
Op de vraag van Johan of deze trail voor herhaling vatbaar is wordt positief op gereageerd. Zeker, het is een mooie trail, zwaar, mooie natuur, alleen moet ik het dan wel met mijn longen aan kunnen en daarom maar zo snel mogelijk terug naar de longarts.
Update: Bezoek aan de longarts wordt helaas pas dinsdag 2 juli...!
Meerdere foto's helemaal onderaan!