Omdat we pas erg laat hebben ingeschreven (ik op 28-6-2019) maar nog wel op tijd voordat het maximum van 1.200 deelnemers was bereikt, mogen pas van start gaan in wave 4 op 10:30.
Start is in het poppodium 013 in Tilburg en dat is bijna naast de parkeergarage die gewoon toegankelijk is, ondanks de kermis. En dat betekent dat wij gewoon met de auto naar Tilburg afreizen en hem daar dan ook parkeren.
Marcia en gezin zijn er al om kwart over 8 en Rik volgt 10 minuten later en dus kunnen we mooi op tijd om half 9 vertrekken. Jochem rijdt achter ons aan en aangekomen in de parkeergarage aan de Heuvel is het op de 1e verdieping nog nagenoeg leeg. En poppodium 013 ligt vrijwel naast de parkeergarage en eenmaal daar binnen kunnen we onze startnummers ophalen. Het gaat allemaal opmerkelijk snel, moet ik zeggen. Geen gezoek of zo. Zo ook met het uitreiken van de "-shirts en dat terwijl de rij er al bijna angstaanjagend lang leek.
Rest ons nog ruim de tijd om ons om te kleden.
We brengen onze tassen weg. Ook in no-time klaar en met mijn stickertje nr.336 op mijn startnummer geplakt, is het wachten op onze start. Wel hebben we nog al eerder door het raam de lopers van wave 1 voorbij zien gaan. In kleine groepjes, bewust zo gedaan om meer spreiding te krijgen.
Om de tijd te doden lopen we wat verkennend door 013 en pas dan kom ik er achter dat de start in de grote zaal blijkt te zijn. Daar zorgt een DJ voor een hoop gestamp en gebonk terwijl wave 2 zich opmaakt voor vertrek. Op de trapsgewijze verhoging van de staanplaatsen nemen wij even plaats terwijl wave 2 van start gaat.
Een blik naar achteren om te kijken hoeveel er in wave 4 staan verbaast ons. Niet de hoeveelheid deelnemers maar het feit dat iedereen in wave 4 in een brede rij achter elkaar staat. En dat terwijl bij de eerdere waves iedereen gewoon in de zaal stond. Heel apart....
Als wij het podium op mogen staan we dan ook nagenoeg vooraan bij het startdoek en kijken we neer op de rij die ook nog het podium op moeten.
Voor Rik is dit een hele eer. Nog ooit heeft hij eerder op een podium gestaan....
De bedoeling is dat we 5km. gaan doen, maar als je het parkoers bekijkt dan lijkt ons de splitsing voor de 5 en 10km niet te kloppen en zou je zomaar op het parkoers van de 5km veel meer kilometers maken en de leukere dingen van de 10km juist missen. En dus zullen wij gaan voor de 10km en na punt 14 van het parkoers afgaan en doorsteken naar punt 20. We zullen het zien.
Klik op kaartje voor vergroting 
Na de kamelenrace is de splitsing 5 en 10km en wij gaan rechtdoor voor de 10km (ahum...)
Daar komen we uit bij Coolblue. XXL nog wel! Na een loop door de winkel komen we buiten een aantal lopers tegen die zich onder een grote doos van Coolblue voortbewegen. Aan de schoenen is te zien dat het lopers zijn maar die domme-dozen-act doen wij toch maar niet aan mee....
Na even op adem te zijn gekomen van dit "avontuur" is de volgende stap ook niet ver weg meer:
De Kermis Expo. Een museumpje met feitelijk een kermis in het klein nagebouwd. Eerlijk gezegd hebben we niet zo veel trek om hier veel tijd te verdoen en we staan dan ook weer zo buiten.
We moeten weer een stukje (hard)lopen richting nr. 8 op het parkoers: Het Reuzenrad.
Hoog vanuit het reuzenrad is de volgende bezoeklocatie al te zien, nl. de buren: Heroes City XXL. Zo te zien een soort obstakelparkoers à la Nostalgische Cakewalk (?). Ik weet het niet want Rik en ik gaan niet mee naar binnen.
Het is intussen weer beginnen te regenen en daarom schuilen wij onder de gevaarlijk omlaag geklapte zijgevels van een tegenoverstaande kermisattractie terwijl de Gerwens hun ding doen.
Terwijl zij hun ding doen en wij voorbijgangers waarschuwen voor de gevaarlijke scherpe delen van de omlaag geklapte gevel, onze schuilplaats, zien we ook weer Mariska en Steph. Net uit de Heroes XXL maken ze zich op om de Kop van Jut te lijf te gaan. Maar wij hebben meer aandacht voor mijn familie die zo nu en dan, telkens een verdieping hoger, zichtbaar is.
Die Kop van Jut was overigens item nr. 10 maar wij rennen dus door naar nr.11 en dat is de suikerspin kraam. Een kleine rij voor ons en een
Terwijl we doorlopen komen we aan bij de Pop-Up Gamehal. Pop-Up, dus niet zo groot en we zijn er zo in en zo doorheen. Alleen buiten wil ik nog wel even met een standbeeld poseren...
De volgende stop is de Pathé. Hier heb ik in het verleden met Kathy wel eens Harrry Potter gezien. Met zijn tweeën in een grote zaal. Met luxe stoelen, geen klapstoelen zoals in Eindhoven. Wel even flink wat trappen op en neer en bij die laatste hou ik me toch maar aan de trapleuning vast wil ik niet als eerste beneden aankomen 😕
Het is daarna ook niet meer ver naar het volgende bezoek: Nr.14 Declathon!
De volgende stap volgens het parkoers is nr.15 maar dat gaan wij niet doen. Plan is om nu het parkoers te verlaten en rechtstreeks door te steken naar nr.20 Doloris Rooftop. Nou zijn we niet zo bekend in Tilburg en al zeker niet nu alles vol met kermis attracties staat, maar met het parkoers in ons hand weten we dat we richting het spoor moeten. Niet veel verder zien we al weer mensen in het roze lopen en daar aangekomen zien we ze van links verschijnen en naar rechts toe gaan. We weten niet waar we Doloris Rooftop precies moeten vinden en dus volgen we de lopers.
We komen niet uit bij Doloris Rooftop maar bij de achtbaan en dat is nr.22 op de lijst en tevens het laatste onderdeel. Dan toch maar hier in. Behalve Rik dan. Die blijft beneden wachten met zijn blijk op het tentje "Kip van Rick". Wat zal hij daar bij gedacht hebben?
Het zijn hangende karretjes voor 4 personen en wij zijn nu met zijn zessen en we besluiten om met de 3 mannen als eerste in te stappen en de 3 dames volgen ons in de volgende.
Nu is zo'n achtbaan op de kermis toch wel heel iets anders dan in een attractiepark. Deze gaat niet zo snel, geeft geen "kriebel-in-de-buik"-gevoel, is niet hoog, niet eng, tja, we zijn duidelijk "erger" gewend. Het enige "opwindende"was dan wel het enorme gehobbel-de-bobbel ten teken dan dit een achtbaan is die uit losse en weer demontabele onderdelen is gemaakt. Maar we hoeven niet te betalen en ook amper te wachten dus we klagen niet.
Op Moeder Aarde aangekomen is het wel goed uitkijken over de plaatstalen ondergrond. Ook hier is het door de regen spekglad geworden.
Eenmaal weer helemaal buiten spreekt Rik een fotograaf aan. "Of hij van ons een foto wil maken...". En warempel, hij doet het ook nog. Dat wil dan niet zo veel zeggen want intussen zijn wij ervaringsdeskundige geworden met betrekking tot foto's van ons op evenementen. Daar zien wij nl. nergens, nooit, nada iets van terug. Maar dit keer is het anders want we prijken zelfs op de fotogalerij van de website van de Tilburgse Kermisrun 😀
Toch missen we onze nummers 20 en 21 en we besluiten om op het "originele" parkoers de lopers richting nr.20 Doloris Rooftop" te volgen.
Dan lopen we weliswaar eerst ook nog langs De Duikboot, nr.21 maar daar komen we straks dan vanzelf weer op terug.
Doloris Rooftop, de naam Rooftop doet al vermoeden dat we hier het dak op kunnen en logischerwijs moeten we dan natuurlijk eerst naar de kelder. De parkeerkelder. En daarna via het trappenhuis een aantal verdiepingen omhoog. Ja, het blijft een run...
Eenmaal boven op het dak lopen we tussen de kanalen en apparatuur van de luchtbehandeling heen om uit te komen op een dakterras. Ook hier wel even goed uitkijken want ook hier ziet het er door de regen spekglad uit. Er valt niets te eten en via het binnen-restaurant vervolgen we onze weg naar een ander trappenhuis om weer naar beneden te gaan. Vreemd genoeg lijkt het omlaag gaan veel meer trappen te beslaan na naar boven. Onderweg komen we ook nog een spiegel tegen (?)
En eenmaal helemaal beneden en weer buiten staan we al dicht bij een knalgele duikboot. De "Yellow Submarine" van de Beatles, dat mag wel duidelijk zijn.
Wat dit voor kermisattractie zou moeten zijn kan ik me nog moeilijk voorstellen maar de werkelijkheid is al helemaal een openbaring, nl. totaal iets onbenulligs, voor zover je een "sjiek" restaurant onbenullig mag noemen. Nee, voor mij komt het slechts over als een tent voor VIPs omdat de tafels er heel sjiek gedekt uit zien. Klinkt wat oneerbiedig waarschijnlijk maar hoe dan ook,voor blijft het gewoon niet meer dan een tent...
We zijn klaar met onze kermisrun. Tijd om ons weer richting Poppodium 013 te begeven. Hoogste tijd ook voor Holly die ook al tegen het einde van haar loopconditie aan loopt. Moeders trekt haar behoedzaam richting finish en als de toegangsdeuren van 013 zichtbaar zijn is snelt ze er met een eindsprint naar toe. In het donkere binnen, wacht ons na ons "ontbijt" de felbegeerde medaille. En wat een mooie medaille, mag ik wel zeggen. Daar hebben we er nog niet veel van.
Uiteraard nog de nodige selfies en het nuttigen van het ontbijt en dan is het tijd om ons gereed te maken voor de thuisvaart. Alleen is het terugkrijgen van onze tassen nu wel wat minder prettig. Na een lange wachtrij te hebben overwonnen is het vooral de tas van Rik die ze maar niet terug kuknnen vinden. Ondanks dat er nummer 337 op staat heeft hij wel 3, 4 tassen aangeboden gehad met totaal andere nummers. Nee, die dame was niet zo snugger.
Ondanks de file onderweg,altijd op de weg van en naar Tilburg en ondanks de vakantietijd, zijn we toch om half 2 thuis. Dat viel nog mee.
Het was een hele leuke Urbantrail van Tilburg, vooral de combinatie met de kermis én met een mooie medaille én een (roze) T-shirt. Dat waren de hoge inschrijfkosten zeker wel waard.
