Helaas is Dorie eergisteren ziek geworden en nog te ziek om mee te gaan naar
Maastricht. En dus zal ik het vandaag op de St.Pieters Beartrail zonder
steuntje in mijn rug moeten doen. Johan gaan gewoon van start maar wel op het
nummer van Dorie, want daar zit een medaille aan vast en Liesbeth gaat ook
mee. Ik word om half 9 afgehaald en de snelweg is toch al open en dus kunnen
we meteen vanuit Zeelst de snelweg op richting Maastricht.
Afgelopen week is het af en toe onstuimig geweest, voor wat het weer betreft.
Zo nu en dan viel er wel een wolkbreuk uit. Ik had grote vrezen voor vandaag
maar de voorspellingen zijn gelukkig goed. Nu maar hopen dat die ook uitkomen.
Er zijn nl. geen omkleed-tenten in het start- en finishgebied en dat zou
weleens desastreus kunnen zijn als we ons in zo'n wolkbreuk zouden moet
omkleden.
Maar aangekomen in Maastricht is het prachtig weer. Ondanks dat er boven wel
heel wat auto's geparkeerd staan en er zelfs nog auto's naar boven rijden
terwijl wij dat te voet doen, heeft Johan de Golf beneden op de
parkeerplaats langs de kant van de weg geparkeerd.
Bij het afhalen van de nummers zie ik dat Vera die ook uitdeelt endus wil ik
vanhaar wel mijn nummer ontvangen. Ze heeft gisteren nog de Freedom-trail
gedaan. Eigenlijk 18km maar heeft nog een paar lussen extra gepakt, totaal
23km. En vandaag doet ze ook nog mee aan de 10km... 😮
De nummers zijn afgehaald en dan hebben we nog een half uur voor de start.
Tijd voor een boterhammetje en een plasje doen en dan roept de speaker ons al
naar de start in de groeve.
Daar maakt Vera nog een groepsfoto van ons, voor Facebook.
We hebben eigenlijk nog tijd zat want het duurt best nog wel even voordat we
van start gaan. En dat gaat hier door iemand die in de verte terug telt van 10
naar 0... En dan gaan we van start.
De groeve is niet meer zoals vroeger maar ingericht voor wandelaars. Toch zijn
er voor vandaag wat hekken opgezet, zo lijkt het. En we gaan ook een heel
andere route. We beginnen met een beklimming van een heuveltjes wat helemaal
begroeid is. Heb ik niet eerder gezien hier in de groeve. en omdat het bij de
start is over karrespoorpaadjes, staan we ook af en toe stil in de file
omhoog. Eenmaal boven gaat het weer slingerend omlaag en komen we weer terug
in de groeve.
We lopen weer over de bodem van de groeve. Vroeger liepen nog van de paden af omdat die er helemaal niet waren, of in ieder geval niet afgezet met hekken zoals nu. Maar het blijft hoe dan ook toch altijd mooi hoe zo'n groeve er van dicht bij uit ziet.
Intussen loopt Johan een heel eind vooruit en loopt ook Liesbeth van me weg.
Zelf heb ik het zwaar. De benen willen niet echt, alsof ik gisteren zwaar
getraind of gewerkt hebt. En beiden zijn niet waar, sowieso al de hele week
niet. Of misschien ligt het daar juist aan. Maar omdat ik de 1e kilometer
altijd rustig aan doe, om de ademhaling te reguleren doe ik het wat rustig
aan. Het is ook wel lastig lopen op die keien waarmee de paden zijn bestrooid.
die 1e kilometer gaat dan ook in 7:26 maar eerlijkheidshalve mag daarbij
vermeld worden dat de eerste paar honderd meter in de file wel wat langer
duurden dan normaal.
Grappig dat op de laatste foto nog net Vera te zien is die daar helemaal
achter sjokt. 😄
Intussen loopt Johan wel vooruit maar om de zoveel tijd stopt hij om op mij te
wachten en om foto's te maken en dan loopt hij weer vooruit. Ook Liesbeth
loopt vooruit om verderop weer even op mij te wachten.
Intussen vervolg ik mijn weg op mijn eigen tempo. Voor me kijk ik nog tegen de
binnenkant van wat eens de St.Pietersberg was met de kenmerkende rechthoekige
gaten in de wanden. Eigenlijk de kraterwand want wat we zien zijn de vroegere
gangen in de St.Pietersberg die bij het afgraven nog als doorgesneden openingen
zichtbaar zijn. Met rechts nog een blik op het blauwe water (dat hier vroeger
zelfs nog in gezwommen werd...) buigt het parkoers naar rechts. Nieuw in 2021 is
een eetgelegeheid in de groeve: Bistro Hoffman, maar behalve in vakantieperiodes
alleen op zaterdag en zondag geopend.
We passeren de bistro en dan ligt voor ons de helling die we, volgens de
aangereikte GPX, moeten beklimmen om daarboven de groeve te verlaten. Dit zou
dan nieuw zijn en anders dan voorgaande edities waar we via het startvak de
groeve verlieten. Echter ook nu moeten we toch de oude en bekende route
aanhouden en de hellingbaan links laten liggen en i.p.v. daarvan de
hellingbaan met haarspeldbocht volgen en door het startvak, waar de de
18km-lopers al gaan plaatsnemen, onze route vervolgen.
De donkerblauwe lijn is het aangereikte GPX-parkoers eb de rode en en groene
het parkoers wat wij hebben moeten volgen op locatie.
Na het verlaten van de groeve gaan we de bossen in. Dit keer weer gaan we
omhoog over het steile zigzagpad. Altijd wandelend, helaas. Vroeger, toen hier
nog ENCI Berloo gehouden werd heb ik het nog grotendeels hardlopend weten af
te leggen. Maar dat was vroeger. Eenmaal boven gaan we linksaf i.p.v.
rechtsaf. We dalen weer en passeren de Duivelsgrot. Ik kan me nog herinneren
dat we hier ook wel een langs zijn gekomen maar dan in tegengestelde richting.
En vanaf kilometer 4,5 gaat het weer stevig omhoog. Wandelend
natuurlijk. Maar ik ben niet de enige. Ook nog eens met de nodige trappen.
En dan weer een lange afdaling. Nieuw voor ons. We komen helemaal terug op de
"begane grond". We komen zelfs uit op een asfaltweg. Dat heb ik bij deze trail
nog nooit mee gemaakt. Het blijkt de Mergelweg te heten, met aan de
rechterkant uitzicht op Chateau Neercanne, een kasteel wat nu een sjiek
restaurant is. In ieder geval schijnt de zon volop en is hier geen enkele
schaduw.
Ik weet dat we, hoe dan ook, nog een keer helemaal naar de top moeten en het
idee alleen al... 😕
Liesbeth is vooruit gegaan en Johan is wat achtergebleven, bij een van de
achterblijvers, maar even later is hij me al weer voorbij gestoven en wacht
hij me op bij een grenspaal van België. Als ik samen met een dame (Annemieke)
die even bij mij blijft lopen omdat ze anders te snel gaat, de grenspaal
passeer, zorgt Johan ervoor dat dat moment vereeuwigd wordt.
Het is best bijzonder dat we deze grenspaal passeren. We lopen nl. al een
stukje op de grens met Belgisch grondgebied en na het passeren van deze
grenspaal, linksaf, gaan we iets verderop rechtsaf en dan België in. Niet
veel. Nagemeten blijkt het ca. 800m te zijn. Maar op deze korte afstand heb ik
dit nog niet eerder meegemaakt.
Samen met Annemieke doorkruizen we België, wat nu al stijgende is en dus
wandelend. En dan doemt er weer een trap op. Annemieke heeft het zelfs nog
zwaarder dan ik en moet afhaken.
Het parkoers gaat verder langzaam stijgend verder. Liesbeth en Johan lopen
voor me uit als ik opeens achter me hoor roepen dat we rechtsaf moeten en niet
rechtdoor. Johan roept de mensen die voor hem lopen ook nog terug maar dat
lukt niet meer bij iedereen. Het blijkt dat de man die achter me loopt, iemand
van de organisatie is en, ik denk, ter controle van de route ook meeloopt.
Mopperend doet hij zijn rugzak (!) af, "... en dat ook hier weer pijlen zijn
verdwenen...". En dus gaan wij rechtsaf. En dat is toch wel weer de bekende
weg want we gaan nu naar de top van de Observant. Nee, niet via het pad maar
de kortste weg, steil omhoog tegen de flanken van de "berg".
Bij de 1e beklimming ga ik voorop. Voorop, omdat ik als eerste ben aangekomen
en omdat ik als eerste van de rest de juiste afslag rechtsaf hen kunnen nemen.
Ik zie anderen nog de beklimming doen en zie Johan mij volgen. Even later
gevolgd door Liesbeth, samen met Annemieke. Het lijkt op de foto niet zo steil
maar dat is echt maar schijn en gelukkig dat het droog is.
Als iedereen boven is, is het de beurt aan mij om als laatste de volgende klim
te doen. Dat valt niet mee en bovenaan moet ik weer helemaal op adem komen
voor nog zo'n steile klim om daarna ook weer op adem te komen. Maar daarna
zijn komen we bovenaan bij het uitkijkpunt van de Observant aan.
We kunnen weer afdalen. en dat doen we 2km lang met heel af en toe nog maar
een vlak stuk maar wel stukken omlaag met verraderlijke grote losse keien en
stenen. Onderweg weten we nog wel 2 dames terug in te halen.
We finishen gelijktijdig. Eindtijd 1:28:58, wat overeenkomt met mijn eigen
geklokte tijd. Alleen Johan, die, vanwege de medaille, onder de naam van Dorie
heeft gelopen, heeft een seconde langer op zijn naam staan.
Tja, ik moet er toch mee leren leven dat ik telkens moet stoppen om weer op
adem te komen.
In ieder geval weer deze medaille verdiend 😁
We blijven nog even vrolijk nagenieten van het mooie weer en dan is het weer
tijd om naar het Brabantse af te reizen.
