Vrijbuiterend het jaar uit.

De laatste Vrijbuitertraining van het jaar.
En om te beginnen: wat was het weer gezellig.

Maar terug naar helemaal vooraan.

Natuurlijk ben ik weer niet op tijd. Alhoewel. Al helemaal in sporttenue en klaar voor vertrek toch nog even de benodigde zaken om te legitimeren en te tanken, oftewel rijbewijs en pinpas pakken... Maar die ben ik ook altijd kwijt. Altijd, door dat verwisselen van broek, beurs, jas.... En tot overmaat van ramp roept Moeder Natuur me nog op voor een hele grote boodschap.

Nou ja, tegen de tijd dat ik alles weer op de rit heb is het wel heel erg laat geworden om nog op tijd op de training te verschijnen. Dan kan ik 2 dingen doen. Sportkleren uit en terug onder de wol of....

Ik besluit dat laatste, nl. gewoon naar de Vrijbuiters gaan en in ieder geval een eindje te gaan joggen tot aan de koffie. En misschien kom ik de rest ondertussen nog wel tegen.

Om 5 voor half 12 (!)start mijn individuele training. Gewoon, rustig hardlopend over het fietspad.

Het bos ziet er weer verschrikkelijk uit. Één en al modder en blub. Ook het fietspad is zelfs bezaaid met grote plassen. Amper 10 minuten gelopen en ik zie in de verte al de kleuren van restanten van de Vrijbuiters. Maar voordat ik er ben kom ik nog Ine tegen. Met rollator. Voor het eerst sinds anderhalf jaar weer van de partij. Met allerlei operaties achter de rug en nog minstens één op komst en nu nog verpakt in het gips. Maar ze kan in ieder geval al weer wandelen.

Eenmaal aangesloten bij de trimmende Vrijbuiters doe ik weer met hen de loop- en staande oefeningen mee. Ja,ja, ze hebben mijn blog over de Kangoeroeloop ook gelezen. "Dat ik zo langzaam kan lopen....", aldus André. Hoort wie het zegt, haha...

Terwijl de bomen dampen in het winterse zonlicht doen wij ons te goed aan koekjes bij de koffie en thee na de training. Die zullen zal wel van André afkomen, die op 2e Kerstdag zijn 71ste verjaardag vierde. We sluiten af met de onderlinge wensen voor een fijne jaarwisseling en de belofte er de eerste training van 2014 er weer bij te zijn voor de gezamenlijk groepsfoto. Ook met Ine dit keer weer.

 

3 laatste foto's: Hans Bexkens

Trimloop: 42ste Kangoeroeloop in Vught - 15km.

De jaarlijkse traditie op 2e Kerstdag: De Kangoeroeloop in Vught.

Ik weet niet eens meer hoelang we dit al doen en de hoeveelste keer het is. Wel weet ik nog te herinneren dat samen met Dorie ook Marie-José en Marcia een keer zijn mee gegaan. Parkeren was toen nog ergens midden in een woonwijk en zeker een kwartier lopen naar de atletiekbaan. Vaste herinnering zijn ook nog al die ganzen die voor de ramen van de woonhuizen stonden. Nog wel een jaar voordat het een landelijke rage werd.

In ieder geval zijn we er vandaag ook weer, Dorie en ik. En vandaag moet het 15km. gaan worden. Één van de afstanden waar je uit kunt kiezen uit 5, 7,5 , 12, 15, 21 of 27km. Alle afstanden zijn wel "ongeveer", omdat het hier een loop betreft wat niets om het lijf heeft. Geen prijzen, geen kilometeraanduidingen, puur voor vermaak. Zeg maar een Hypotheker Beekloop in het groot.

De 15km. waar we voor gaan is echt wel nodig, in ieder geval voor mij, als ultieme test  voor de trail van 15,8km aanstaande 5 januari in Beek.

Ik voel me nog wel wat oncomfortabel, vooral na dat debacle afgelopen zondag. Maar hoe dan ook, we gaan voor die 15 km. En dat betekent voor mij dat ik uiterst voorzichtig van start moet gaan. Mijn "wedstrijd" goed indelen.

Het is alweer geweldig druk. We zullen wel weer die 3.000 lopers gehaald hebben.

Deze 2e keer op de nieuwe baan starten we anders. We starten op de finishplek, lopen vervolgens ¾ baan met de wijzers van de klok mee en verlaten dan de baan voor de gekozen afstand. Dat moet de opstopping voorkomen van vorig jaar toen het wel 5 minuten duurde eer we de naam konden verlaten.

We zien maar weinig bekenden. Behalve Geert alleen nog maar Jos de kapper.

Terwijl we ons in het starvak opstellen maken we nog even een "Selfie". De rij voor de startlijn beslaat de hele 1e bocht van de atletiekbaan. En dat over 8 lanen breed. Dat moeten wel haast meer dan 3.000 lopers zijn.

En dan de start. Natuurlijk. De voorsten gaan er als gekken vandoor en wanneer wij drie-kwart van de baan hebben afgelegd en da baan mogen verlaten, staat de staart van het startveld nog altijd stil. Gelukkig kennen ze hier geen bruto of netto tijden. Eigenlijk kennen ze hier helemaal geen tijden.

De "uitgang" om van de baan af te komen is een stuk breder dan die van vorig jaar, maar je kan er toch niet omheen dat ook hier enige vertraging ontstaat. Maar deze is zo gering, daar wil je gewoon niet over zeuren.

Nu begint het pas echt. In het begin rustig aan, heel rustig aan. Het gaat nu al te langzaam voor Dorie maar ik heb geen keus. Haar GPS geeft een tempo aan van 8,3km/u maar dit is pas het begin. Op 2 kilometer zitten we al op 8,73km/u. Het weer is in ieder geval ideaal om te lopen. Intussen zijn we Jos gepasseerd en houden we mijn tempo aan, ook al moet Dorie geregeld omkijken en inhouden. Op pakweg 5 GPS kilometers zitten we weer op 8,3km/u. Of we zijn zwaar in tempo gezakt of de bomen hebben de GPS een beetje "gedwarsboomd".

Bij elke splitsing wordt het rustiger en bij de afslag 15 km. lijkt het opeens helemaal gedaan. Vóór ons niemand en achter ons niemand. Lekker rustig. Pas in de verte zien we weer wat roods voor ons lopen. En even later warempel ook nog wat geels achter ons. Die gele gaat ons nog in ieder geval nog voorbij.

Vlak voor de GPS-10km is een drankpost waar ik, tegen mijn gewoonte in, een keer stilstaand mijn 2 bekertjes water naar binnen werk. In de laatste etappe worden we voortdurende door de halve marathonners ingehaald maar lukt het ons ook de voorgangers die we al een tijd in vizier hebben te verschalken. Op de laatste 3 kilometer gaat het tempo ook echt omhoog. We zitten inmiddels weer op 9km/u maar ik heb me goed gespaard en volg nu het tempo van Dorie,

Uiteindelijk ronden we met een laatste drie-wart baanronde, de 15km af in 1u36:28. De ongeveer 15km zijn volgens de GPS vanDorie in ieder geval 14,8km. Laten we het daar maar op houden. Dat is nog altijd goed voor een gemiddelde snelheid van 9,2km/u.

Eigenlijk ongelooflijk dat ik tevreden kan zijn met 1u36:28 op 14,8km terwijl ik 20 jaar geleden nog 1u04 deed over 15km. Meer dan een half uur sneller. Helaas, dat waren nog de goede en jongere jaren. Toch weet ik dat ik op deze afstand zeker weer boven de 10km/u zal eindigen. Gewoon blijven door trainen. Te beginnen in 2014.

Na afloop nog even een kiekje van een uitrustende ikke en een finish-selfie.

And so this is Christmas

Na het avondje uit werken en laat thuis wordt het ook al weer gauw laat eer we dromenland aandeden. Om 2 uur pas, om precies te zijn. Als dan vrouwlief op Kerstochtend om 9 uur me wakker gilt, heb ik nog niet echt het gevoel te zijn uitgeslapen. Maar ook ik moet er uit. Helaas. Nu al...

Terwijl vrouwlief al 2 uur aan de gang is met de voorbereidingen op de familiare Kerstbrunch (tja, een kerstavondmaal zat er niet in, weet je nog...) heb ik zo ook nog wat van die klussen die nog uitgevoerd moeten worden.

Één daarvan is stofzuigen. Op zich helemaal niets bijzonders, alleen zit er nu een zuigmond aan die alleen maar stof kan opzuigen. Daar is-ie toch ook voor bedoeld, zou je denken, maar ik denk daar toch anders over. Ik gebruik hem nl. ook om o.a. de brokstukken koek en chips van de kleinkinderen op te zuigen, binnen gewaaide bladeren en nog meer frut van meer dan een centimeter groot. Maar dat gaat met deze zuigmond niet. Dus moet die mond er daarvoor elke keer vanaf gehaald worden.

Eigenlijk heb ik dus veel meer aan een puinzuiger dan aan een stofzuiger...

Als ook de kerstboom in de tuin voorzien is van lampjes ben ik klaar voor de brunch.
Die kerstboon in de tuin, nee, dat is geen levende die er al het hele jaar  staat. Net zo min is het heen kunstboom. Nee, deze is van echt duurzaam zachthout en zelf door zoon Danny geassembleerd. Eenmaal de lampjes erin is het uiteindelijk wel even wachten tot het donker is, want dan pas komt deze kerstboom tot zijn recht.

Maar eerst nog de Kerstbrunch met allerlei door iedereen, nou ja, bijna iedereen, zelfgemaakte hapjes. En opa en oma krijgen ook nog wat cadeautjes. O.a. kerstballen met de foto's van de kleinkinderen en een Jimi Henkdrix T-shirt voor opa's.

Ook staat het jaarlijksbezoek aan de levende kerststal op het programma. Natuurlijk met foto's van de de échte baby, de drie wijzen, de kerstman en dit keer ook een antiek uitziende carrousel.

       

Ik heb de kerstboom opgezet

Méér dan 10.000

 

Het zal waarschijnlijk alleen mezelf zijn opgevallen maar deze week is het aantal bezoekers op mijn blog de 10.000 gepasseerd. En dat vanaf 6 oktober 2011 toen ik, helaas, helemaal opnieuw moest beginnen omdat weblog.nl, waaronder mijn vorige blog viel, er opeens mee ophield.

Dus 10.000 bezoekers in ruim 26 maanden, dat is gemiddeld 12,5 per dag. Niet bijster veel. Er zit echter wel een heel langzaam stijgende lijn in. Momenteel gemiddeld 16x per dag.

Belangrijk .Nope.

Dit blog is mijn persoonlijk naslagwerk en blijkbaar zijn er toch die dit ook willen bijhouden. Of de foto's leuk vinden. Of de plaatjes. Of de onzin. Of.....eh...

Kerstverbruik

Het is nog geen Kerstmis maar het energieverbruik houdt er wel alvast rekening mee!

Elektriciteit:
Stand = 142.954, Verbruik = 109kWh (+24)
Een heel forse stijging op de toch al forse stijging van vorige week:

1. De verlichte kerstboom staat.
2. De kerstverlichting in huis is uitgebreid.
3. De Kerstverlichting in de tuin is aan gegaan.
4. De elektrische sfeerhaard heeft ook nog enkele keren elektrisch bij verwarmd.

Gas:
Stand = 25.455Verbruik = 40m³ (-17)
Het zachte weer veroorzaakt toch weer een vermindering van het gasverbruik. 
Hopelijk krijgen we net zo'n voorspelde horrorwinter als vorig jaar. Dan valt het allemaal wel weer mee.

Gewicht = 83,6kg. (-0,7)
1x maar gelopen afgelopen week en toch afgevallen? Dat moet ik meer gaan doen.

GVAC trimlopen: We gaan voor 2 grote rondes...

... alleen ben ik vanmorgen al moe wakker geworden.

Meestal beloofd dat niet veel goeds. Maarrrr... ik ga er het beste van maken. Rustig aan, eigen tempo.

Het weer voelt best koud aan. Ik doe over mijn 2 T-shirts toch nog maar mijn hoofdpijn-gele jasje aan. Én de handschoenen!

Dorie wil vlak voor de start nog een stukje inlopen. Nou, daar voel ik niet zo veel voor en daarom blijft het inlopen bij 80 meter steken.

We starten in slow-mo. Uitgangspunt is 6:15 op de kilometer.

We krijgen 2 dames mee in ons kielzog. Anna en Lian, omdat zij vinden dat wij er zo'n lekker constant tempo op na houden.

De eerste kilometer is op een seconde precies goed, maar bij de tweede zitten we daar al 15 secondes onder. Dat is niet goed. En vooral omdat we de wind zowat pal op kop hebben.

Intussen hoor ik allerlei gezwets achter ons terwijl er niemand voorbij gaat. Schuilen achter mijn breder rug, zo lijkt het,en daarom werp ik maar eens een blik achterom.

Wow! Het blijkt dat we een hele bus op sleeptouw hebben. Zeker nog 10 lopers proberen achter ons uit de wind te blijven.

We draaien linksaf richting Moorman laan en dan beginnen we toch ingehaald te worden. "We gaan ook wel zóóó langzaam...". Maar liefst 6 heren gaan ons voorbij. Daarbij ook ouwe getrouwe Wim. Verder zit er nu niemand meer in de "onze" bus. Die hebben blijkbaar al eerder moeten afhaken.

Maar mij gaat het ook niet meer zo soepel. Ik bungel al een beetje achteraan, maar meer nog meer omdat ik mijn eigen tempo wil blijven lopen en omdat het nog zo ver is.

De tussentijd van 39:13 is echter veel belovend. Daarmee zouden we onder de 1u20 kunnen blijven. Zouden. want het gaat niet meer lekker. Ik begin toch serieus ademnood te krijgen. De eerste kilometer in de 2e ronde is net als de laatste kilometer inde 1e ronde ronde de 6:30 blijven steken. En de dames voor me beginnen zich krampachtig in te houden. Van mij mogen ze verder vooruit maar dat doen ze toch niet. Uiteindelijk moet ik er aan toegeven en besluiten om niet de 2e volle ronde te doen maar het bij een 2e kleine ronde te houden.Dan kan Dorie in haar eigen tempo met de 2 andere dames die ronde wel volbrengen.

Ik sla dus af richting Oeienbosch. Het geeft wel even rust. De neiging om eventjes uit te rusten is groot maar laat ik daar maar niet aan toegeven. Beter een tandje terug. Ik weet dat het nu niet meer zo ver is.

Eenmaal gefinisht kan ik opgelucht weer ademhalen. Let op: met opgelucht bedoel ik letterlijk dat de lucht echt op is. Na een ronde uitwandelen doe ik nog wel een rondje uitlopen als ik aan de finish de dames al weer zie naderen. Die gaan beslist onder de 1u20 finishen. Sterker nog, Dorie doet dat binnen de 1u19.

En dan er nog zo fit er uit zien.

Het is wel duidelijk dat er voor mij nog wel heel wat werk aan de winkel is.

Vrijbuiters richting Kerstmis

Na de training van vandaag is het nog maar enkele dagen naar Kerstmis.
Ik wet dat Dorris vandaag niet komt. Dat heeft ze me in een ontmoeting in de Hema alvast verraden, Of ik wel de groetjes wil doen aan de anderen. Doe ik, natuurlijk....

Met remproblemen met de Scénic kom ik net niet op tijd in het bos aan. Lang niet zo druk als de vorige week maar ik kan nog net niet op tijd met de groep mee. Het is dat Riet zo sportief is om toch om te keren om de zwakkeren op te halen. Eenmaal na de eerste paar honderd meter warming-up kan ik hevig hijgend mijn jasje eindelijk dicht ritsen en de handschoenen aan doen. Ja, want het is vies koud. De 6ºC in combinatie met de koude wind en de hoge vochtigheid maakt het een gevoelstemperatuur van maximaal rond het vriespunt. En ook vandaag heb ik mijn fototoestel meegenomen. Zonder even alles te checken. Maar het geheugenkaartje zit er in. Alleen geeft de batterij al meteen rood aan.

Herman doet niet mee met de trimmers maar sluit zich vandaag aan bij de wandelaars. Blijkt dat hij gisteren nog een kies heeft laten trekken en nog onder de verdoving zit. E wat ook geldt voor de topsporters, dat geldt ook voor ons, Vrijbuiters. Wij willen niets te maken hebben met verdovende middelen tijdens het sporten en daarom is het ook maar goed dat Herman niet met ons mee doet. Waarschijnlijk zou hij dan later met zijn plasje alsnog door mand gevallen zijn.

     

Intussen doen wij onze wekelijkse stukjes hardlopen en heel af en toe nog afgewisseld met wat oefeningen. Sinds die wazige portretfoto van André 2 weken geleden is hij wel wat meer op zijn hoede. Dat geldt ook voor de jagers die we in hun oranje schutkleuren onmiskenbaar herkennen tussen al het groen.
"In welke richting zij gaan schieten? Dan gaan wij wel de andere kant op...."
En terwijl we in volle galop richting onze kantine draven horen we 2 harde doffe knallen. Er zal wel weer een kerstkonijn het loodje hebben gelegd.
Over dat lood wordt even later onder genot van de koffie of thee nog hard om gelachen.
Nog één training scheidt ons nog van 2014.

Och ja. Ik zou nog de groetjes doen van Dorris......