Drie-Dorpen-Cross in Sint Oedenrode

Ik heb net nog vlug even een 2-dagen-baard afgeschoren als ik tijdens een rustig moment van de wasmachine een "tring" hoor. Was dat de bel? Het is 9u28 op mijn horloge en ik word pas tussen half 10 en kwart voor 10 opgehaald. Maar een vluchtige blik uit het badkamerraampje toont een blauwe Ford Focus met één portier open. Dus toch...
Een snelle afdaling over de trap naar beneden, in één ruk mijn sporttas en fototas van de bank en ik sta al buiten de voordeur op het slot aan het zetten.
"Of ik de eerste keer aanbellen wel gehoord had?", vraagt Dorie nog.
"Nou nee, helemaal niet. Die wasmachine maakt zo'n herrie...."
Enfin, we zijn in ieder geval wel op tijd vertrokken. Maar dat laatste beetje haast.... Daar door ben ik wel het een en ander vergeten. Zo heb ik mijn winterjas niet bij, geen geld, de speciaal gekochte marsen....

In Sint Oedenrode aangekomen zijn we wel heel erg op tijd. Nog geen 10 uur terwijl de eerste start pas om 11 uur is. Joan, die met ons mee gereden is, kan zich nu een uur lang warmlopen. Dat is niets voor ons. Wij gaan even bij de buren langs voor een kopje koffie en thee. Die buren is een manege waar ze vandaag wedstrijden gaan houden. Ze hebben er inderdaad wel een kantine met een heerlijk warm opgestookte houtkachel maar het duurt toch wel even eer er bediening arriveert. En dan is het nog even wachten op de koffie en thee. Die moeten we uiteindelijk nog vlug naar binnen zien te werken want tegen die tijd is het al een kwartier voor de start.

Tegelijk met de recreanten starten ook de heren Senioren en Masters35. Daardoor is het startveld ook dit keer weer erg groot. De recreanten stellen zich wel braaf achteraan op, om zo de wedstrijdatleten niet in de weg te lopen.
Het duurt en duurt maar, tot uiteindelijk het startschot klinkt.
De snelle start van de atleten maakt het dat ook wij vrij snel onderweg zijn. Tot aan de eerste bocht naar links waar meteen ook het parkoers smaller wordt. Net als vorige week in Reusel belanden we hier weer in een polonaise. Een enkele keer staan we zelfs stil. Een dame achter ons windt zich verschrikkelijk op. Ze wil voorbij want anders kan ze geen goede tijd zetten. Nou, van mij mag ze, terwijl ik een stapje opzij zet. Maar ze komt niet voorbij , gewoonweg omdat ze echt niet verder kan. Niemand niet. Pas als het pad weer breder wordt kunnen wij ook ons eigen tempo gaan doen. De dame in kwestie moet dan echter meteen afhaken.....

Het parkoers ligt er mooi droog bij. Het hobbelt erg op en neer en halverwege komen we de eerste échte bult tegen. Die is niet mals. Lang en steil, voor Brabantse begrippen. En er volgen er nog 2.
Ik heb Dorie al vooruit gestuurd. Ze kan beter haar eigen wedstrijd lopen. Dan hoeft ze niet op mij te letten en ik heb een target voor me lopen.
Bij de eerste doorkomst loop ik nog wel vlak achter haar maar ik beslis ook meteen dat ik een tandje terug ga doen. Ik kom nu al in ademnood.
Nicole loopt intussen samen met Dorie op. Dan nog een loper en ik er achter aan. Het verschil is niet groot en bij elke afdaling kom ik steevast weer dichterbij om vervolgens weer terrein te verliezen. Intussen loopt Nicole gewoon dit rondje warm voor haar eigen wedstrijd hierna!
Na de laatste bult is het gedaan met de brandstof. Ik neem nog wat meer gas terug om weer op adem te komen en zie de mensen voor me weglopen.
Ik kan wel zeggen dat ik weer goed moe ben aan de finish maar wel tevreden.
Dorie is 18 seconden voor mij gefinisht en ziet er al meteen stralend uit. Dat kan van mij niet bepaald gezegd worden.

Na een omkleedsessie maken we ons op om de overige wedstrijden te gaan bekijken. Of eigenlijk de volgende wedstrijd, want nu starten de overige categorieën, ook tegelijkertijd. Dus alle dames en de heren boven de 45. Voor de toeschouwer is dat een beetje moeilijk te behappen wie nu in welke categorie voorop loopt. Of je moet het een beetje weten, zoals wij. Voordeel is wel dat je in één wedstrijd al je mede GVAC-ers kunt aanmoedigen en dan ben je ook meteen klaar.
En natuurlijk genieten van die prachtige loopstijl van Rian. Maar zonder die loopstijl mogen de andere GVAC-ers en aspirant GVAC-ers er ook best zijn.

       

Na de prijsuitreiking is er dan nog de erwtensoep op het ingeleverde startnummer en dan is het weer richting huis.
Een hartstikke leuke en gezellige dag daar in Sint Oedenrode en een mooi parkoers. Daar moet ik wel vaker naar toe.
En waar zouden we zijn zonder de fotografen...

Foto: Peter Kramer

Foto: Jim Dieterman

Onze prestaties grafisch weergegeven, dat behoeft enige uitleg.
Dorie en ik hebben maar 2 van de 3 rondes gedaan en de ronde heeft geen tussentijdse kilometeraanduidingen en daarbij is de eerste ronde, tot aan de finish korter dan de volgende volledige rondes.
Ik heb de 2e ronde duidelijk langzamer gelopen en dat is te zien. Dorie heeft echter die 2e ronde met precies hetzelfde tempo afgelegd. Vandaag dat het bij haar maar één streep lijkt.