Ik ben helemaal niet zo van lopen in het donker en al helemaal niet als het een trail betreft. Maar de trail hier op de High Tech Campus beschouw ik meer als een fun-run. 2x eerder deed ik al mee met de overdag-versie en dat was inderdaad fun. Dus dan moet de night trail ook wel lukken. En voor alle zekerheid heb ik me dan ook maar ingeschreven voor 1 ronde, oftewel 5km.
Ik arriveer tegelijk met Inge en samen lopen we naar The Colour Kitchen waar de start ook zal zijn. Ze zal voor de 15 gaan, samen met Roy. Intussen heb ik het alarmnummer als starnummer ontvangen, incl. chip voor aan de schoen. Dat is de eerste keer dat ik hier een chip krijg. Het gaat vandaag dus werkelijk op tijd.... 😉
En 10 minuten voor tijd is het nog maar bar rustig. Nog geen andere GVAC-er te bekennen. En als ik dan mijn tas in bewaring ga geven loopt het opeens vol. Nog eens 4 GVAC-dames die hun startnummer komen ophalen. en als ik om 5 min. over half 7 al vast buiten mijn satelliet ga zoeken wordt er omgeroepen dat we over 10 minuten gaan starten, oftewel een kwartier later dan gepland. Het Brabants kwartiertje zullen we maar zeggen. Nou, dan maar weer naar binnen voor een minuut of 5 en meteen weer satelliet kwijt. Gelukkig heb ik die als we ons naar de echte start begeven wel weer snel terug. Even nog wat foto's van de GVAC-ers en dan worden we met een heuse knal uit een pistool weggeschoten.
Nou ga ik sowieso al niet hard maar wil toch wel in de buurt van de 4, laatst binnen gekomen, dames blijven. We lopen ook meteen als laatsten en moi als allerlaatste. Zo heb ik in het donker wat meer zicht om wat er voor me gebeurt. Vandaag heb ik geen pet op maar in plaats daarvan een hoofdlampje. Geen speciaal hardlooplampje maar één van het werk. Die geeft toch wel beduidend minder licht dan de lampjes van de dames. Maar ik heb voor alle zekerheid ook nog een klein zaklampje meegenomen en die schijnt nog eens extra bij.
We hebben nog geen kilometer afgelegd als we de laatste dame voor ons passeren, net voordat we de bossen in gaan. Ik ben niet meer de allerlaatste. Uit het bos gaan we omhoog over de dijk langs de snelweg. Dat gaat niet snel. We lopen als een treintje achter elkaar maar de locomotief gaat niet zo snel en vooral niet als het omlaag moet. Voor mij geeft dat niet. Zo kom ik wel aan mijn rustpunten. Onderweg komen we Connie al flitsend tegen. Ben benieuwd hoe die plaatjes er uit zullen zien.
Aan het eind van de dijk gaat het even een stuk moeilijker omlaag. Nou ja,een stuk moeilijker... Wij trailers zijn wel wat gewend maar deze "trailers" nog duidelijk niet. We verliezen hier heel veel tijd, hoewel tijd er helemaal niet toe doet.
Als ook Bea voor me weer vaste grond onder haar voeten heeft, hebben de andere dames al een 20-30 meters groot gat geslagen. We zetten samen even aan en passeren en passant het groepje wat ons op het stuk op de dijk een beetje heeft opgehouden.
En dan gaan we nu een parkeergarage in. Slingerend omhoog en net als de vorige keren lijkt er geen einde aan te komen. Elke keer als Kitty denkt dat we er zijn moeten we nog een verdieping, oftewel 2x een haarspeldbocht omhoog. Eenmaal helemaal boven gaan we niet verder omlaag zoals voorgaande keren maar moeten we de trap nemen. Voorzichtigheid is geboden en daarom gaat het niet zo snel omlaag. En ook hier schijnt er geen einde aan te komen. Nee, hier binnen in de parkeergarage is het veel hoger dan er buiten, zo lijkt het...
Foto Peter Kramer
Foto: Connie Sinteur
Eenmaal buiten kunnen we weer vrij lopen. In de parkeergarage zijn we weer een aantal lopers voorbij gegaan en nu stuiten we weer op een groepje dames. Het pad is echter te smal om ze te kunnen passeren en daarom gebeurt dat pas als er weer meer ruimte is.
We steken het water weer over en lopen langs de strip waar Connie ook weer aan het fotograferen is. Blijkbaar gaan we toch niet over de vlonders, zo lijkt het. En nu het lijkt het ook alsof we op weg zijn naar de finish c.q. doorkomst en dat zou betekenen dat we maar één parkeergarage in het parkoers hebben. En dan blijken we inderdaad naar de finish te lopen. Ik wens de dames nog veel succes en zet mijn klokje stil op de matten van de elektronische tijdwaarneming.
"Dus geen 5km....", laat ik me ontvallen. Een mountainbiker van de organisatie vraagt welke afstand ik dan heb want volgens hem is er in de parkeer garage geen GPS ontvangst en daarom zou mijn waarneming ook korter zijn.
Daar zit wel wat in.
Maar thuis de TomTom gesynchroniseerd met de pc en dan blijkt er in de parkeer garage wel degelijk GPS ontvangst geweest te zijn, weliswaar met enkele happen er uit, maar zijn er wel op andere stukken buiten de parkeergarage geen afstandsmetingen oftewel GPS-bereik. Alle bij elkaar tel ik zo'n 190seconden waarop er geen afstand is geregistreerd, oftewel 3:10min. Dat is op ons tempo ongeveer zo'n 500m. en dat betekent dat we toch wel aardig tegen die 5km totale afstand aan zitten. Dan zal die 5km toch best wel eens kunnen kloppen en dat is alleen maar gunstig voor de prestatie die ik heb geleverd.
Mijn eigen geklokte eindtijd is: 33:58 bij 4,4TomTom-kilometers en dat is gemiddeld 7,77km/u
De niet geregistreerde buiten-GPS meters wel meegerekend dan zou het gemiddelde over 5km 8.83km/u zijn. Dat scheelt dan wel een hele hoop.
En wel fijn dat ik bij de dames kon blijven en dat ze zo nu dan wel even checkten of ik ze nog wel bij kon houden. 😊
2 opmerkingen:
Goed gelopen Jim
Gr Peter
Dat tempo is wel interessant om te lezen. Ik vrees dat ik er nog achter zou lopen, toch maar blijven fotograferen dan! ;-)
Een reactie posten