Nu heb ik wel een week met ziek-zijn achter de rug, of zelf nog niet helemaal beter en dat voel ik dan ook goed in mijn benen naar de training bij de Vrijbuiters gisterenmorgen. En ja, met zo'n kriebelhoest is het op zich al een hele uitdaging om iets met hardlopen te doen. Maar gisteren ging het, dus vandaag dan ook maar, zolang ik het met beleid doe. Rustig aan, dus...
Na het afkijken van de Grand Prix Formule 1 van China is er nog voldoende tijd om me te voorbereiden. Mijn 32e kaart is vol en dan neem ik een flesje douchegel mee als "aandenken". Overigens zou die kaart al lang vol geweest zijn, als ik de keren dat ik de kaart niet bij me had, achteraf ook had laten bijschrijven. Maar ach ja, zo belangrijk vind ik dat niet meer.
Ik doe toch nog vlug mijn 3 rondjes inlopen om mijn ademhaling alvast te laten wennen en ja hoor, schiet met meteen te binnen dat ik weer vergeten ben om te puffen. Na 3 rondjes, ik heb officieel nog 2 minuten, kan ik dat toch nog vlug doen. Helaas werkt het pas echt na ongeveer een kwartier dus tot dan zal ik me rustig moeten houden.
Ik ben blij dat ik mijn jasje aan heb gedaan en de handschoenen. De oostenwind voelt erg koud aan, Ik weet niet wat nu de gevoelstemperatuur is maar om 8 uur vanmorgen was die maar liefst -4ºC. Gelukkig schijnt de zon en als we van start zijn gegaan komen we meteen buiten de baan de oostenwind tegen. Ik hou me heel gedeisd. Zo lekker gaat het (nog) niet. Ik laat iedereen gaan, blik bijna op de grond en gaan met die banaan.
De eerste kilometer is niet verrassend maar de 2e is wel een stuk langzamer. "Niets veranderen", denk ik en hou dit tempo aan. Als ik naar voren kijk zie ik iedereen van me weg lopen. Het 3e kilometerpunt is niet veel beter en ik begin nu al vermoeidheid in mijn benen te krijgen, of anders gezegd, ik voel de benen na de training van gisteren... De 4 en 5 kilometer passeren en het lijkt alsof ik in mijn eentje een trainingsloop aan het doen ben. Die laatste kilometer, daar wil ik wel wat meer energie in steken, vind ik en zonder nadrukkelijk te "versnellen" probeer ik toch wat tijd terug te pakken. Wat grotere passen, hogere frequentie. Ik hoop daarmee een halve minuut af te snoepen...
Ik loop al op het fietspad richting de atletiekbaan als mijn sportwatch de 6km trillend aangeeft. Nou, nou, dat even doorpakken heeft me een schamele 5 seconden opgeleverd! Dan nog maar even "wat versnellen" naar de finish. Ja, die paar honderd meter blijken achteraf de enige te zijn die de 10km/u-grens hebben overschreden.
Dit viel me vandaag erg tegen, terwijl ik helemaal niet mag klagen, gezien de situatie van een weekje ziek zijn en nog niet helemaal beter, maar zo voelt het nu eenmaal.
Na 1 rondje uitlopen op de baan vind ik het wel genoeg. De benen doen nu goed pijn en voelen vermoeid. Wel een teken dat ik weer wat gedaan heb.
Na nog wat afspraken over de Kings&Queens loop in Lieshout op 27 april en dan vlug weer naar huis. Daar heb ik nog een flinke kop Chinese tomatensoep klaar staan. 😉
Geen opmerkingen:
Een reactie posten