Trimloop - St.Pieters Bear Trail (10km)

Gisteren bij de Vrijbuiters gewandeld omdat vandaag deze trail op het programma stond. En het is niet bepaald een lichte en/of eenvoudig trail en dus gisteren maar rustig aan gedaan.
Om 08:00u staan ze al voor mijn deur, Johan, Dorie en Liesbeth.
Johan doet niet mee maar zal na de groeve aansluiten bij "ons" (Dorie en Liesbeth) en dan meelopen over de St.Pietersberg.
We zijn al voor 09.00u bij de ingang naar het startgebied, maar we mogen er al niet meer in. Al helemaal vol, wordt door een verkeersregelaar beweerd, en we moeten al aan de overkant van de weg parkeren. Dat gedaan hebbende moeten we toch dat hele eind omhoog te voet afleggen. Maar het is mooi weer en dat scheelt.

De nummers worden afgehaald en op het terras spelden we onze nummers op en gaan de trainingsjasjes en -broeken uit. Nog de verplichte sanitaire stops en ik loop nog wat in om de longen alvast wakker te krijgen en dan mogen we de groeve in richting START.

Samen met Anna en Jürgen laten we nog een groepsfoto maken. Als we zien waar we in het startvak staan en hoe groot het startveld is, staan we wel erg vooraan. Dat is niets voor ons en als het startsein is gegeven, wachten wij geduldig tot 3 kwart van het veld voorbij is, voordat ook wij starten. Het scheelt natuurlijk wel in de brutotijd maar we houden toch zelf onze eigen nettotijd in de gaten.

Hoewel de start omlaag gaat hou ik me toch wel in. Die eerste kilometer moet ik altijd het meeste oppassen. De anderen lopen al meteen van me weg. Het duur niet lang meer of ik zie alleen nog 2 dames achter me lopen waarvan ik weet dat de achterste, Vera, altijd al alles op haar gemak doet. Maar het is toch wel fijn om te weten dat er nog mensen achter me zijn, haha...
Als ik even een foto van de omgeving maak gaat de een-na-laatste me ook nog voorbij. Nog maar één achter mij. Maar die dame die me net passeerde pak ik meteen weer terug. Tegen de 2 kilometer passeer ik een heer die ook foto's aan het maken is. Dorie en Liesbeth en ook Anna en Jürgen zijn nu al een flink eind verder. Op het laatste stuk van de groeve omhoog passeer ik weer een dame en zo verlaat ik de groeve met nog 4 mensen achter me. Dat waren 3km en nog 7 te gaan.

We gaan rechtsaf richting St.Pietersberg waar het zigzag parkoers omhoog ons opwacht. In dat stuk heb ik weer een dame gepasseerd en de hele zigzag gaat wandelend. Er staat nog genoeg te wachten. Boven aan weer een dame te pakken en verderop gaan we omlaag en rechtsaf, en bij de grotten weer links omhoog. Nee, dit keer zit onze hoffotograaf Peter er niet. Die is vakantie aan het vieren in Equador en dus kunnen we hier gewoon weer vol gas omhoog. Wandelend, dus. 😁 Ik ben dan al weer bijna bij Anna en Jürgen, maar die gaan er weer gauw vandoor. Ik wandel nog door tot het weer waterpas wordt voordat ik de dribbel weer oppak.

We duiken de bossen in met aan de rechterkant nog even de mooie vergezichten maar dan de singeltracks. Op zich doe ik het rustig aan. Als het wat steiler of langer omhoog gaat, ga ik over in wandelen. Soms even stilstaan voor een foto. Als de 5km voorbij is kom ik in de buurt van voorgangers. Als ik er achter loop gaan ze voor mij opzij. Niet dat ik zo hard ga, maar ik zou het zelfde doen. Is niet prettig als er iemand in je nek loopt te hijgen. Maar hoe dan ook, ik loop dan ook nog eens van ze weg.
Ik ben inmiddels wel de tel kwijt van wie ik allemaal al gepasseerd ben. Er is echter 1 dame waarmee ik telkens stuivertje wissel. Dan gaat ze mij voorbij, meestal omhoog, en dan ik haar weer, meestal omlaag. Maar op een singeltrack waar ik het toch wat voorzichtiger aan doe (Ik zie me al languit gaan over die boomwortels...) raak ik haar uit het oog en ben ik haar helemaal kwijt.

De eerste échte klim. Een steile wand waar je alleen klimmend en klauterend omhoog kan. Geen hulpmiddelen dan de alleen de boomwortels, bomen, takken en (doorn)struiken. Het is er ook meteen druk. Iedereen wacht op elkaar of probeert de juiste manier te vinden om omhoog te klimmen. Ik ga er maar langs en behoedzaam maar toch best snel ben ik boven. Dat is nog niet eens de helft want meteen daarop gaat het weer omhoog en dat achter de rug, kom ik boven terecht in een file. Weer een klim waar in 2 rijen wordt geklommen en een file staat van wachtenden. En dus pak ik weer een andere route er naast en het gaat goed omhoog. Op één na ga ik iedereen voorbij en dan kan ik weer verder. Hier heb ik dus een hele boel plaatsen goedgemaakt.
We singelen weer verder. Mooie paden, op en neer tot weer zo'n klimpartij. En ik wist het ook wel van vorige keren. Deze zitten er altijd in. En hier is nauwelijks enige begroeiing. De dame met wie ik een tijdje heb zitten sparren staat er ook en samen met nog een man bepalen ze de strategie om omhoog te gaan. Ik bedenk me helemaal niets. Ik zet mijn schoenneuzen tegen de wand aan en klim omhoog. Nog zonder mijn handen echt te gebruiken kom ik al tot halverwege waar een pad onze beklimming kruist en niet veel later sta ik al weer boven.
Uit ervaring weet ik dat we het nu wel gehad hebben. Als ik het goed heb gaan we nu 2,5km nagenoeg alleen maar omlaag

Voor me lopen een jonge dame en heer en ik er achter aan. Nee, ik durf niet meer zo hard omlaag als "vroeger" en ik hou mijn eigen tempo aan, wat ongeveer hetzelfde is als dat van hen. Wel hoor ik opeens stemmen achter me. Er lopen 2 dames op mij in van achteren en als ik omkijk zie ik ze best wel vlakbij. Maar tijdens de afdaling heb ik het idee dat ze toch achterop raken.
Ik zie links beneden alweer het start- en finishgebied liggen en hoewel het lekker omlaag gaat haal ik het toch niet in mijn hoofd om er wat snelheid uit te persen.
Met de boog een 20-tal meters voor de finish al in zicht zie ik Johan me tegemoet lopen. "Of ik een kortere weg heb genomen... De dames zijn ook net pas binnen...". Nee, natuurlijk niet maar vandaag ging het gewoon goed, behalve dan de eerste 3km's in de groeve waar ik het best wel zwaar had.
Over de finishmatten registreert mijn TomTom een netto eindtijd van 1u22:45. Voor mij een hele goede tijd gezien de omstandigheden van mijn ademhalingsproblemen. En Dorie en Liesbeth zijn ook net pas binnen.De 30 seconden die Liesbeth dacht is wat te veel van het goede, maar met 1:47 volgens de officiële uitslag vind ik het verschil wel erg klein. Als ik dat nog kan doorzetten zou dat heel mooi zijn.