De jongens, Jason en Ryan, zijn een week geleden met de fiets, vertrokken naar
Scoutcentrum PBC in Austerlitz waar ze een week op kamp gaan. En na afloop
moeten de ouders ze dan wel zelf ophalen, inclusief de fietsen 😮. Gelukkig
heb ik een echte fietsendrager en is mij dan ook gevraagd of ik ze mee wil
ophalen in Austerlitz. En Austerlitz staat ook wel bekend om zijn pyramide en
dus wil ik daar wel eerst even langs gaan. Helaas blijkt die tijdelijk
gesloten te zijn vanwege onderhoudswerkzaamheden, maar Kathy wil er toch nog
wel even langs. Al is het alleen maar om het te zien. Als we er toch zijn.
En zo gaan we vandaag dan richting Austerlitz.
Het is nog lekker rustig op de heenweg en een uurtje later rijden we al de
parkeerplaats op, waar een ouderwetse parkeerwachter ons de weg wijst.
We parkeren de Renault diep in de bosjes en wandelen richting het restaurant.
Het informatiecentrum is gesloten, maar dat wisten we wel. Maar er staat wel
zo'n leuk wachterhuisje waar ik dan toch even in moet poseren 😁
En dan gaan we richting de Pyramide. Dat doen we over het zichtpad naar de
pyramide. Die loopt stiekem langzaam omhoog en het is dat ik het aan mijn
ademhaling merk, dat ik al buiten adem raak, alleen al door te wandelen. En
dan aan het einde van dit, niet zo lange pad, verschijnt de pyramide. Die is
lang niet zo groot als we verwachten. En de toren bovenop de pyramide lijkt
ook echt scheef te staan. Toch maar een foto maken, als bewijs.
Natuurlijk maken we ook selfie of onsies van ons met de pyramide op de
achtergrond.
We lopen een rondje om de pyramide, die is omgeven door een hoge heg. Aan de
achterkant is die wat lager dan aan de voorkant, zodat je er toch nog een
mooie foto van kan maken. En het licht met de zon niet recht van voren, is dan
ook een stuk mooier. Ook voor de onsies...
Genoeg van die pyramide. Nog even vlug een plasje doen en dan gaan we verder
op pad, naar de jongens op kamp. Maar we zijn nog niet eens terug bij de auto
of Kathy krijgt al een appje. We kunnen hun al afhalen, waar dat we
zijn? "Duurt het nog lang Grote Smurf...". Tja, afspraak was vanaf
half 12 en dat is pas over 10minuten. Maar we rijden al meteen aan. Het is nog
geen 5 minuutjes rijden van hier en we zijn er dan ook zo. We rijden de eerste
parkeerplaats voorbij. Er zijn wel wat lege plekken maar verderop misschien
ook wel. NOT... We moeten best een eind rijden om dan een stuk verder van de
poort naar de toegangsweg, ongeveer als laatste auto te parkeren. En dan terug
naar de toegangsweg en dan op zoek naar het Bosuil veld. Voordat we vertrekken
komen we al een man tegen die net zijn zoon heeft afgehaald. "Het is nog wel
een eind wandelen, hoor!..." waarschuwt hij ons. We zijn wel wat gewend en ik
zet daarom dan ook mijn klokje aan om ook de afstand te registreren.
Eenmaal die toegangsweg ingeslagen is het niet bijster verderop dat we al het
bord met Scoutcentrum PBC Austerlitz tegenkomen. En daar staan Jason en Ryan
ons al op te wachten. Nu is het niet meer zo moeilijk om dat veld te
vinden. Een padvinder vindt de weg wel.
Het is nu alle tassen en rugzakken oppakken, op de fietsen zo ver dat gaat en
dan nemen we afscheid van het kamp, terug naar de auto. De padvinders fietsen
alvast vooruit naar de auto, einde toegangsweg rechtsaf, maar daar aangekomen,
geen jongens te zien. De padvinders konden mijn auto niet vinden. Waren ook
linksaf gegaan i.p.v. rechtsaf. Afijn. Alle spullen in de auto geladen. De
Twinnyload op de trekhaak bevestigd en alle verlichting gecheckt en dan de
fietsen erop. Poehee. Waar zijn mijn spieren gebleven...? En die krat op de
fiets van Jason, moet er toch echt af want anders past het niet. Het bekende
probleem, ook bij de fietsenstallingen. Maar met veel, heel veel zweet, want
de zon staat intussen goed te branden, zijn we klaar voor de
terugreis.
Overigens was dat "hele eind wandelen", maar 920m, heen én terug. Eitje
dus...
Eventjes de airco wat hoger om wat sneller terug op bedrijfstemperatuur te
komen.
De terugweg is wel beduidend drukker dan de heenweg. Sterker nog, we komen
toch ook nog even stil te staan in de file. Maar de jongens merken daar niets
van. Die liggen al te dromen van het volgende kamp. En eigenlijk schiet het
toch best wel op.
We gaan eerst naar de blokhut waar iedereen nog moet meehelpen met het
uitladen van de overige auto's en aanhangwagens en daarna krijgen de
kampgangers hun welverdiende batch.
Rest alleen nog, terug naar huis. Maar eerst nog even langs de McDonald zodat
we thuis nog wat te eten hebben.
Last but not least, de fietsen eraf halen en de auto uitladen en dan kan ik
ook weer terug naar huis.
En thuis gekomen ben ik stiekem toch vermoeider dan ik dacht. Als ik op de
bank neer plof ben ik ook zo in dromenland, dromen van het volgende
kamp...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten