De Hivernal Speedtrail (Hiver betekent "winter") stond gepland op 26 januari
van dit jaar maar werd om onbekende redenen verplaatst naar vandaag, 22 maart,
oftewel de 2e dag van de lente. De normale lente. Dus niet de meteorologische
lente, de geografische lente, de Praagse lente, maar gewoon de lente zoals we
die vroeger op de lagere school al leerden.
Door de verplaatsing valt de nieuwe datum wel precies in de vakantie van Rik.
Of was het andersom 🤔? In ieder geval zit hij tijdens de Speedtrail op het
strand van de Kanarische Eilanden te lamballen. Zijn startnummer heb ik dan
maar overgenomen voor dochter Kathy. En nu Marcia en Kathy meegaan, besluit
ook Danny om mee te gaan en schrijft zich alsnog 'last-minute' in.
En zo vertrekken we vandaag met zijn vieren om 13:00u richting Landgraaf. De
navigatie van Danny stuurt ons via de korte omweg via Brunssum, de weg die ik
dus nooit zou nemen, maar we komen er toch wel, ondanks alle verkeerslichten,
2-baanswegen en rotondes.
In de laatste briefing werd al vermeld dat door werkzaamheden er minder
parkeerplaatsen beschikbaar zouden zijn, maar dat geldt uiteraard niet voor
ons maar voor de echter wedstrijden waar veel deelnemers verwacht worden. Op
de deelnemerslijst van de Speedtrail prijken slechts 23 namen en dan is dat
ook nog eens bijna een verdubbeling van het aantal deelnemers van vorig jaar.
Aangekomen in Landgraaf zijner helemaal geen werkzaamheden aan de gang op de
parkeerplaats. Dat was vorig jaar wel het geval. Nu zijn ze klaar maar zijn
gewoon het aantal parkeerplaats gehalveerd. 'weliswaar mooi geasfalteerd maar
wel de helft minder parkeerplek.
Aan de tafel van het secretariaat krijgen we onze startnummers. Alleen
die van Danny heeft zijn naam er niet op staan vanwege 'last-minute' en zijn
startnummer ziet er ook anders uit.
Ondanks dat in de briefing staat dat de kleedkamer dit jaar niet meer in de
kelder zijn maar in het naast gelegen gebouw, geldt dat toch niet voor ons.
Wij gaan gewoon de kelder in.
Eenmaal omgekleed en een sanitaire stop, gaan we richting de start. Over de
parkeerplaats wandelen we nog maar eenmaal op het wandelpad naar de trap doen
we dat rustig dribbelend.
Bij de trap aangekomen is bijna iedereen er al. Ze hebben nog wel een paar
startnummers voor deelnemer die er nog niet zijn maar dat zijn er maar een
paar.
En dan komt de Race Director, Danny Roefs, even mijn hand schudden, dat ik er
toch weer bij ben en dan vraag ik maar meteen of hij een foto van ons wil
maken en dat doet hij dan ook.
Er worden nog wel even de laatste instructies door gegeven en dan kunnen we
van start gaan. En dan meteen over die, op het water drijvende en deinende,
brug de trap met zo'n 500 treden op. Eenmaal boven gekomen maakt Danny nog
even een onsie.
Even op adem komen en dan vervolgen we ons parkoers. Eerst een stukje omlaag
over een klinkerweg, volgens mij het enige verharde wat we vandaag tegenkomen,
en slaan we iets verderop rechtsaf, een bospad in. Vorig jaar was hier deze
pijl al weggehaald toen we nog moesten beginnen en toen liep iedereen nog
rechtdoor. Nu heb ik mijn GPX wel ingeladen en ook het parkoers verkend en met
het debacle van vorig jaar telt een gewaarschuwd mens voor 2...
We volgen het pad tussen de bomen door en zoals verwacht komen we uit bij het
pad omlaag wat langs Snowworld loopt. Nog steeds omlaag maar niet voor lang
want we gaan linksaf en weer omhoog. Eerst langs de flanken van de
Wilhelminaberg en dan weer steeds steiler naar boven. Best stevig omhoog. Dat
gaat wandelend, nou ja, klimmend en langzaam wandelend. Danny is het eerste
boven, gevolg door Marcia. Ik blijf in de buurt van Kathy en wij komen als
laatste boven aan.
En eenmaal boven... natuurlijk weer omlaag. Ditmaal over een mountainbike pad
van zwarte kolengruis en niet, zoals op het parkoers staat, een recht weg
omlaag maar een recht pad omlaag met telkens links en rechts een hindernis
waardoor we ook nog eens omlaag moeten zigzaggen en over balken in het pad die
moeten voorkomen dat het hele pad omlaag glijdt. En het is goed steil omlaag
over een gortdroog kolengruis-pad. Kathy heeft het niet zo, op die afdaling
over dat losse gruis en gaat heel langzaam en voorzichtig naar beneden. Zij
niet alleen, want een tweetal mannen achter haar volgen in dat zelfde
tempo.
Leuk, maar helemaal beneden aangekomen, en dat wisten we uiteraard al, moeten
we weer diezelfde steile berg weer omhoog over een pad vol haarspeldbochten...
Dat gaat uiterst langzaam, af en toe stoppen om op adem te komen en zo nu en
dan even iets vastgrijpen ter ondersteuning, Kathy snijdt af en toe de
haarspeldbochten af. Ik heb voor het volle pond betaald en ik ga voor elke
meter.
Het duurt dan ook wel even voordat we allemaal weer boven zijn.
Natuurlijk even uitpuffen. En we zijn nog niet eens op de 2km en zijn intussen
al bijna een half uur bezig geweest. En natuurlijk gaan we, eenmaal de 2km
gepasseerd, weer omlaag. Weliswaar weer een stevige afdaling maar die is niet
zo super steil omlaag en nog net te behappen. Alleen Kathy ontbreekt het nog
aan zelfvertrouwen. En zo gaan we een kilometer lang afdalen met af en toe
weer een klein bultje. Danny gaat ook nu weer ver voorop en wacht af en
toe zitten op een bank tot we voorbij komen om daarna weer bij ons aan te
sluiten. maar uiteindelijk voelen we wel dat we op een gegeven moment wel weer
op de "begane grond" staan, op een verhard pad. Niet voor lang als we weer de
bossen in duiken. Niet veel verder komen we uit bij een trapje. Tijd voor een
onsie. Weer wat verderop passeren we op het 3km-punt in 39:34, een ven waar
Danny nog net een schildpad aan de kant van het water ontdekt. Die is
inmiddels al weg wanneer ik voorbij kom lopen.
Meteen na het verlaten van het vennetje moeten warempel toch weer even flink
omhoog en dat gaat wandelend, maar daarna hebben toch eindelijk eens een keer
echt een vlak stuk, ook al is het maar 500m. Even een stuk om weer op adem te
komen als we weer rustig omlaag gaan en over een gammel pallet bruggetje een
beekje over moeten. En meteen linksaf staan Danny en Marcia al te wachten op,
wat na later zal blijken, ons de zwaarste klim staat te wachten. We moeten
echt letterlijk van het padje af, steil omhoog klimmen, met handen en voeten,
vastgrijpend aan takken, wortels, doornenstruiken omhoog. En om de haverklap
ook nog op adem komen, moed verzamelen en weer verder omhoog. Het lijken de
Ardennen wel. Wel zo blij dat ik mijn fietshandschoenen aan heb, maar
desondanks prikt er zo nu en dan toch een doorn in mijn vingers die nog
ontbloot zijn.
We zijn allemaal blij als we eindelijk alweer boven zijn. En dan te bedenken
dat we nog niet eens aan de 4km zijn. En we mogen maar een klein stukje rustig
afdalen voordat we opnieuw stevig omhoog gaan. Daar denken de dames even
anders over want ze moeten toch echt even er bij gaan zitten. Nou, dat doen ik
dan maar niet maar ga meteen verder omhoog naar Danny toe, die daar al op ons
staat te wachten. En nog verder omhoog terwijl ik weet dat we nog een stevige
afdaling moeten krijgen én ook weer een stevige klim, allemaal te zien aan het
haarspeldbocht parkoers wat nog voor ons ligt. Uiteindelijk moet dat ons weer
boven aan de trap brengen. Maar eerst komen we weer langs een watertje. Dit
keer loop ik voorop om ook een keer een foto e maken. Danny voert een
professionele sur-place uit, terwijl ik ook de dames op de achtergrond in
beeld breng.
En dan krijgen we die afdaling. Het ergste is, dat we weten dat, hoe verder we
afdalen, des te hoger we weer moeten klimmen. En na weer een lange bocht naar
links begint de beklimming naast en naar de top van de trap. Het is erg. Je
ziet de trap rechts van je liggen maar wij worden nog eerst naar boven
gestuurd. Je zou ook gewoon een paar stappen naar rechts kunnen doen en via de
trap naar de finish lopen, maar dat doen we niet. Daar hebben we niet voor
betaald. Wij zigzaggen gewoon door naar boven.
Nou ja, niet allemaal. Kathy snijdt de weg af en gaat rechtdoor naar boven.
Dat is dan wel korter, maar of dat nu gemakkelijker is? 🤔
We zijn er bijna. Nog één steile bult, die gelukkig ook nog een beetje uit een
soort van tredes bestaat. En dan eindelijk weer helemaal boven de top van de
Wilhelminaberg kunnen we weer even uitblazen. Rest ons alleen nog één
afdaling: De trap van 500 treden omlaag en dan naar de finish!
We maken ons op voor de allerlaatste etappe, tenminste, die van de
Speedtrail. We wandelen op ons gemak naar de trap en beginnen aan de
afdaling. Ik ga het liefst zo snel mogelijk maar geleidt mijn handen wel aan
de leuning. Ik wil niet een misstap maken en mezelf voorbij rollen.... Het
rustig omlaag gaan kan Danny ook niet en die gaat ook maar rap omlaag en
gaat ook mij voorbij. Ook Marcia gaat op tempo naar beneden. Niet zo snel
als wij maar toch. Eenmaal onderaan de trap aangekomen wachten we nog op
Kathy want we willen uiteraard gezamenlijk over de finish komen. Samen uit
samen thuis.
Maar Kathy doet het wel heel erg rustig aan. Ze is nog amper op de helft van
de trap als wij beneden al staan te wachten. Dat worden uiteindelijk ruim 2
minuten voordat ze beneden is en we samen richting de finish dribbelen. Nou
ja samen.... 🤔😮 ...op 20m voor de finish sprint Kathy er opeens vandoor om
zo als eerste te finishen. Nou ja zeg!! Hebben we daar de hele Speedtrail
nou op zitten wachten! Dat doet me sterk denken aan de City Run in
Eindhoven.
We, want ik veeg alles op één hoop, zijn gefinisht in 1:16:47
Garmin-tijd en de Garmin heeft een afgelegde afstand geregistreerd van
5,51km en dat is dan ook, heel toevallig, nagenoeg exact, de afstand zoals
was aangegeven. Gemiddelde snelheid: 4,31km/u of 13:56min/km.
Nu blijkt de "bewogen" tijd ca. 1u02 geweest te zijn en dat zou een
gemiddelde snelheid van ca. 5,3km/u geweest zijn of een tempo van
11:16min/km.
Maar we zijn niet de laatsten. Terwijl we de medailles omgehangen krijgen,
komen de 2 achtervolgende heren binnen. Even later ook de allerlaatste, een
dame.
We poseren nog even met zijn allen met onze medailles om onder de finishboog
en daarna wandelen we weer terug naar de kleedkamers. Onderweg komen we nog 2
van de snelle heren tegen. die weten nog wel even te melden dat ze nu wel "die
handschoenen van ons snapten"... 😁😁
Nadat we ons hebben omgekleed en/of gedoucht stappen we in de auto en beginnen
aan de terugreis. En dit keer slaan we bij het uitrijden linksaf, meteen maar
richting de snelweg. Dat rijdt toch wel fijner dan die wegen via Brunssum en
Duitsland. Marcia is de eerste die om 17:15 de auto verlaat en een kwartier
later sta ik ook al weer thuis.
Het was een zware en vermoeide trail maar het was wel erg gezellig en leuk om
te doen zo samen. Er zullen wel meer van zoiets volgen.
Het weer:
Bewolkt. T=18,9ºC, Tgevoel= 17,5ºC.
Wind kracht 2 (ZZW)
Statistieken:
Fitnessleeftijd: 36
VO2max: 42
HRgem: 155 bpm
HRmax: 194 bpm op 0,75km
