jimjimiz.blogspot.com: Trimloop #10 - Hivernal Speedtrail met Marcia, Danny & Kathy

De Hivernal Speedtrail (Hiver betekent "winter") stond gepland op 26 januari van dit jaar maar werd om onbekende redenen verplaatst naar vandaag, 22 maart, oftewel de 2e dag van de lente. De normale lente. Dus niet de meteorologische lente, de geografische lente, de Praagse lente, maar gewoon de lente zoals we die vroeger op de lagere school al leerden.

Door de verplaatsing valt de nieuwe datum wel precies in de vakantie van Rik. Of was het andersom 🤔? In ieder geval zit hij tijdens de Speedtrail op het strand van de Kanarische Eilanden te lamballen. Zijn startnummer heb ik dan maar overgenomen voor dochter Kathy. En nu Marcia en Kathy meegaan, besluit ook Danny om mee te gaan en schrijft zich alsnog 'last-minute' in.

En zo vertrekken we vandaag met zijn vieren om 13:00u richting Landgraaf. De navigatie van Danny stuurt ons via de korte omweg via Brunssum, de weg die ik dus nooit zou nemen, maar we komen er toch wel, ondanks alle verkeerslichten, 2-baanswegen en rotondes.

In de laatste briefing werd al vermeld dat door werkzaamheden er minder parkeerplaatsen beschikbaar zouden zijn, maar dat geldt uiteraard niet voor ons maar voor de echter wedstrijden waar veel deelnemers verwacht worden. Op de deelnemerslijst van de Speedtrail prijken slechts 23 namen en dan is dat ook nog eens bijna een verdubbeling van het aantal deelnemers van vorig jaar.

Aangekomen in Landgraaf zijner helemaal geen werkzaamheden aan de gang op de parkeerplaats. Dat was vorig jaar wel het geval. Nu zijn ze klaar maar zijn gewoon het aantal parkeerplaats gehalveerd. 'weliswaar mooi geasfalteerd maar wel de helft minder parkeerplek.

Aan de tafel van het secretariaat krijgen we onze startnummers. Alleen die van Danny heeft zijn naam er niet op staan vanwege 'last-minute' en zijn startnummer ziet er ook anders uit.

Ondanks dat in de briefing staat dat de kleedkamer dit jaar niet meer in de kelder zijn maar in het naast gelegen gebouw, geldt dat toch niet voor ons. Wij gaan gewoon de kelder in.

Eenmaal omgekleed en een sanitaire stop, gaan we richting de start. Over de parkeerplaats wandelen we nog maar eenmaal op het wandelpad naar de trap doen we dat rustig dribbelend.

Bij de trap aangekomen is bijna iedereen er al. Ze hebben nog wel een paar startnummers voor deelnemer die er nog niet zijn maar dat zijn er maar een paar.

En dan komt de Race Director, Danny Roefs, even mijn hand schudden, dat ik er toch weer bij ben en dan vraag ik maar meteen of hij een foto van ons wil maken en dat doet hij dan ook.

Er worden nog wel even de laatste instructies door gegeven en dan kunnen we van start gaan. En dan meteen over die, op het water drijvende en deinende, brug de trap met zo'n 500 treden op. Eenmaal boven gekomen maakt Danny nog even een onsie.

Even op adem komen en dan vervolgen we ons parkoers. Eerst een stukje omlaag over een klinkerweg, volgens mij het enige verharde wat we vandaag tegenkomen, en slaan we iets verderop rechtsaf, een bospad in. Vorig jaar was hier deze pijl al weggehaald toen we nog moesten beginnen en toen liep iedereen nog rechtdoor. Nu heb ik mijn GPX wel ingeladen en ook het parkoers verkend en met het debacle van vorig jaar telt een gewaarschuwd mens voor 2...

We volgen het pad tussen de bomen door en zoals verwacht komen we uit bij het pad omlaag wat langs Snowworld loopt. Nog steeds omlaag maar niet voor lang want we gaan linksaf en weer omhoog. Eerst langs de flanken van de Wilhelminaberg en dan weer steeds steiler naar boven. Best stevig omhoog. Dat gaat wandelend, nou ja, klimmend en langzaam wandelend. Danny is het eerste boven, gevolg door Marcia. Ik blijf in de buurt van Kathy en wij komen als laatste boven aan.

En eenmaal boven... natuurlijk weer omlaag. Ditmaal over een mountainbike pad van zwarte kolengruis en niet, zoals op het parkoers staat, een recht weg omlaag maar een recht pad omlaag met telkens links en rechts een hindernis waardoor we ook nog eens omlaag moeten zigzaggen en over balken in het pad die moeten voorkomen dat het hele pad omlaag glijdt. En het is goed steil omlaag over een gortdroog kolengruis-pad. Kathy heeft het niet zo, op die afdaling over dat losse gruis en gaat heel langzaam en voorzichtig naar beneden. Zij niet alleen, want een tweetal mannen achter haar volgen in dat zelfde tempo.

Leuk, maar helemaal beneden aangekomen, en dat wisten we uiteraard al, moeten we weer diezelfde steile berg weer omhoog over een pad vol haarspeldbochten... Dat gaat uiterst langzaam, af en toe stoppen om op adem te komen en zo nu en dan even iets vastgrijpen ter ondersteuning, Kathy snijdt af en toe de haarspeldbochten af. Ik heb voor het volle pond betaald en ik ga voor elke meter.

Het duurt dan ook wel even voordat we allemaal weer boven zijn.

Natuurlijk even uitpuffen. En we zijn nog niet eens op de 2km en zijn intussen al bijna een half uur bezig geweest. En natuurlijk gaan we, eenmaal de 2km gepasseerd, weer omlaag. Weliswaar weer een stevige afdaling maar die is niet zo super steil omlaag en nog net te behappen. Alleen Kathy ontbreekt het nog aan zelfvertrouwen. En zo gaan we een kilometer lang afdalen met af en toe weer een klein bultje. Danny gaat ook nu weer ver voorop en wacht af en toe zitten op een bank tot we voorbij komen om daarna weer bij ons aan te sluiten. maar uiteindelijk voelen we wel dat we op een gegeven moment wel weer op de "begane grond" staan, op een verhard pad. Niet voor lang als we weer de bossen in duiken. Niet veel verder komen we uit bij een trapje. Tijd voor een onsie. Weer wat verderop passeren we op het 3km-punt in 39:34, een ven waar Danny nog net een schildpad aan de kant van het water ontdekt. Die is inmiddels al weg wanneer ik voorbij kom lopen.

Meteen na het verlaten van het vennetje moeten warempel toch weer even flink omhoog en dat gaat wandelend, maar daarna hebben toch eindelijk eens een keer echt een vlak stuk, ook al is het maar 500m. Even een stuk om weer op adem te komen als we weer rustig omlaag gaan en over een gammel pallet bruggetje een beekje over moeten. En meteen linksaf staan Danny en Marcia al te wachten op, wat na later zal blijken, ons de zwaarste klim staat te wachten. We moeten echt letterlijk van het padje af, steil omhoog klimmen, met handen en voeten, vastgrijpend aan takken, wortels, doornenstruiken omhoog. En om de haverklap ook nog op adem komen, moed verzamelen en weer verder omhoog. Het lijken de Ardennen wel. Wel zo blij dat ik mijn fietshandschoenen aan heb, maar desondanks prikt er zo nu en dan toch een doorn in mijn vingers die nog ontbloot zijn.

We zijn allemaal blij als we eindelijk alweer boven zijn. En dan te bedenken dat we nog niet eens aan de 4km zijn. En we mogen maar een klein stukje rustig afdalen voordat we opnieuw stevig omhoog gaan. Daar denken de dames even anders over want ze moeten toch echt even er bij gaan zitten. Nou, dat doen ik dan maar niet maar ga meteen verder omhoog naar Danny toe, die daar al op ons staat te wachten. En nog verder omhoog terwijl ik weet dat we nog een stevige afdaling moeten krijgen én ook weer een stevige klim, allemaal te zien aan het haarspeldbocht parkoers wat nog voor ons ligt. Uiteindelijk moet dat ons weer boven aan de trap brengen. Maar eerst komen we weer langs een watertje. Dit keer loop ik voorop om ook een keer een foto e maken. Danny voert een professionele sur-place uit, terwijl ik ook de dames op de achtergrond in beeld breng.

En dan krijgen we die afdaling. Het ergste is, dat we weten dat, hoe verder we afdalen, des te hoger we weer moeten klimmen. En na weer een lange bocht naar links begint de beklimming naast en naar de top van de trap. Het is erg. Je ziet de trap rechts van je liggen maar wij worden nog eerst naar boven gestuurd. Je zou ook gewoon een paar stappen naar rechts kunnen doen en via de trap naar de finish lopen, maar dat doen we niet. Daar hebben we niet voor betaald. Wij zigzaggen gewoon door naar boven.

Nou ja, niet allemaal. Kathy snijdt de weg af en gaat rechtdoor naar boven. Dat is dan wel korter, maar of dat nu gemakkelijker is? 🤔

We zijn er bijna. Nog één steile bult, die gelukkig ook nog een beetje uit een soort van tredes bestaat. En dan eindelijk weer helemaal boven de top van de Wilhelminaberg kunnen we weer even uitblazen. Rest ons alleen nog één afdaling: De trap van 500 treden omlaag en dan naar de finish!

We maken ons op voor de allerlaatste etappe, tenminste, die van de Speedtrail. We wandelen op ons gemak naar de trap en beginnen aan de afdaling. Ik ga het liefst zo snel mogelijk maar geleidt mijn handen wel aan de leuning. Ik wil niet een misstap maken en mezelf voorbij rollen.... Het rustig omlaag gaan kan Danny ook niet en die gaat ook maar rap omlaag en gaat ook mij voorbij. Ook Marcia gaat op tempo naar beneden. Niet zo snel als wij maar toch. Eenmaal onderaan de trap aangekomen wachten we nog op Kathy want we willen uiteraard gezamenlijk over de finish komen. Samen uit samen thuis.

Maar Kathy doet het wel heel erg rustig aan. Ze is nog amper op de helft van de trap als wij beneden al staan te wachten. Dat worden uiteindelijk ruim 2 minuten voordat ze beneden is en we samen richting de finish dribbelen. Nou ja samen.... 🤔😮 ...op 20m voor de finish sprint Kathy er opeens vandoor om zo als eerste te finishen. Nou ja zeg!! Hebben we daar de hele Speedtrail nou op zitten wachten! Dat doet me sterk denken aan de City Run in Eindhoven.

We, want ik veeg alles op één hoop, zijn gefinisht in 1:16:47 Garmin-tijd en de Garmin heeft een afgelegde afstand geregistreerd van 5,51km en dat is dan ook, heel toevallig, nagenoeg exact, de afstand zoals was aangegeven. Gemiddelde snelheid: 4,31km/u of 13:56min/km.

Nu blijkt de "bewogen" tijd ca. 1u02 geweest te zijn en dat zou een gemiddelde snelheid van ca. 5,3km/u geweest zijn of een tempo van 11:16min/km.

Maar we zijn niet de laatsten. Terwijl we de medailles omgehangen krijgen, komen de 2 achtervolgende heren binnen. Even later ook de allerlaatste, een dame.

We poseren nog even met zijn allen met onze medailles om onder de finishboog en daarna wandelen we weer terug naar de kleedkamers. Onderweg komen we nog 2 van de snelle heren tegen. die weten nog wel even te melden dat ze nu wel "die handschoenen van ons snapten"... 😁😁

Nadat we ons hebben omgekleed en/of gedoucht stappen we in de auto en beginnen aan de terugreis. En dit keer slaan we bij het uitrijden linksaf, meteen maar richting de snelweg. Dat rijdt toch wel fijner dan die wegen via Brunssum en Duitsland. Marcia is de eerste die om 17:15 de auto verlaat en een kwartier later sta ik ook al weer thuis.

Het was een zware en vermoeide trail maar het was wel erg gezellig en leuk om te doen zo samen. Er zullen wel meer van zoiets volgen.