Op de 3e dag dat we hier in Ameland zijn is het de beurt aan mij om te trailen. Alhoewel ik me heb ingeschreven voor de 18km ga ik die vandaag toch niet doen. In plaats daarvan heb ik mijn startnummer geruild met Reinier, die nu in mijn plaats de 18km gaat doen zodat ik zijn 10km voor rekening neem. Dat overschrijven op naam gaan we niet doen. Zonde van die extra € 2,50. We weten immers van elkaar wie wat doet.
Het is dit weekend zeker niet mijn weer. De Russische beer doet voor de 2e keer dit jaar ons land aan en juist op het moment dat wij hier in Ameland zijn neergestreken. Vanaf vrijdag is de temperatuur al drastisch gedaald en de wind enorm in kracht toegenomen. In de nacht van vrijdag op zaterdag geven de apps al aan dat de temperatuur 's nachts tot -4ºC daalt, maar bij windkracht 8 tot stormachtig voelt dat als -14ºC aan. Overdag is dat niet veel anders, behalve dat het wel overwegend zonnig is en de wind 1 Beaufort minder is. Voor zondag, mijn trail-dag wordt de belofte van -1ºC bij windkracht 5 niet waar gemaakt. Alleen de zon aan een wolkeloze hemel komt overeen met de eerdere voorspelling.
Ik heb daar al wel rekening mee gehouden en behoorlijk wat lagen kleding in mijn sporttas de Waddenzee overgebracht. En zo gaan onder de winterlegging naast dry-fit ondergoed ook nog een thermo-onderbroek met windvanger aan. Het bovenlichaam wordt beschermd door 2 thermoshirts waarvan 1 met windvanger, mijn Nike winter longsleeve en met mijn gele Jimjimiz windjack sluit ik de boel verder hermetisch af.
Op mijn hoofd de standaard cap, maar die gaat weer schuil onder een bivakmuts. Natuurlijk ook handschoenen die ik, in geval van nood, kan ombouwen naar wanten. Ik ben dus duidelijk een koukleum en dit moet me toch echt door die 10km heen brengen.
Aan de start check ik nog even de huidige weersomstandigheden: -3,1ºC, gevoelstemperatuur -13,3ºC windkracht 7 uit oost.
Helaas lukt het niet om een screenshot te maken met mijn handschoenen aan en het aftellen voor de start is al begonnen, dus gewoon goed onthouden. In dit geval is dat niet zo moeilijk. 😰
Uiteraard start ik rustig. Ik heb niet voor niets geruild naar 10km. Nee, de ademhaling, of beter gezegd, de luchttoevoer is nog steeds niet goed sinds de griep van 6 weken geleden. Astmapatiënten dienen er rekening mee te houden dat ze na de griep er nog weken, zelfs maanden last van kunnen hebben. Daar weet ik intussen alles van.
Johan vergezelt mij tot aan het bos. Het gaat lekker gezapig, hoewel ik al moet oppassen dat ik door het gemak waar mee ik loop, niet stiekem harder ga. Die windkracht 7 van achteren dwingt me bijna om me niet aan mijn eigen schema te houden en dat is aan het begin van een loop voor mij altijd cruciaal. Als we het bos naderen zijn we al aan de 6 minuten. "Mooi", laat ik Johan weten, "dan is het van hieruit naar de finish in ieder geval geen kilometer meer." Een stukje verder keert hij om en ga ik alleen verder. Alleen achter de rest aan.
We gaan door het bos over smalle paadjes met veel bulten. Op en neer. En telkens loop ik vast tegen mijn voorgangers die de omlaag-snelheid niet kunnen vasthouden bij het weer omhoog gaan. Ik ben verplicht om enkelen voorbij te gaan wil ik niet elke keer stil komen te staan. Dat doe ik dan ook maar. Bij de vuurtoren stop ik even om er een foto van te maken en meteen gaat de dame die zo lastig voor me liep me binnendoor voorbij. Het zij zo. We komen in het duingebied, ook erg op en neer maar wel vol in de wind. Ik blijf wel achter die dame aan hangen. Niet vanwege de wind want daar blijf ik net zo veel last van ondervinden, maar wel vanwege het tempo. Ik mag gewoon niet sneller gaan, bang dat ik verderop stil kom te staan.
En zo hobbelen we op en neer tot het bij een wat langere en lastigere beklimming toch mis gaat. Zij moet even omhoog wandelen terwijl ik daar nog lang niet aan toe ben en dus moet ik er wel op en er over. Lastig, want als ik voorop loop, ga ik altijd harder dan ik zelf eigenlijk wil.
Dan zie ik een man voor me lopen die in het startvak ook al voor me stond. Laat ik hem in de gaten houden. Dat ik niet te snel op hem inloop. Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Door de stukken omlaag ben ik zo bij hem maar omhoog verlies ik wel weer een beetje terrein. Het pad is te smal om hem voor bij te gaan en eenmaal boven aan het duin stop ik weer om een foto te maken. Ben ik hem weer even "kwijt". Het lijkt me sterk dat we hier te maken hebben met windkracht 7. Hier op de top waait het zo hard dat ik zowat omwaai en dus vlug verder.
Bij het afdalen ben ik weer zo bij hem. Onder aan dit duin is de splitsing van afstanden. Ik kan me dit nog herinneren van 2 jaar geleden, toen ik niet mocht lopen en we hier hebben gewandeld. Wij moeten linksaf. De man voor me wordt nu vergezeld van een dame en hun tempo daalt. Het pad is breed en met de wind weer in de rug vind ik het wel genoeg en ga voorbij zonder daarbij mijn tempo echt te verhogen.
Het pad bestaat uit bevroren modder. De plassen en bandensporen worden daarom behoedzaam vermeden.
Ik maak plaats voor achteropkomende lopers. Het blijkt een jongedame te zijn met een begeleider die haar zo nu en dan fotografeert. Ze lopen voor me en de fotograaf sprint het duin op waarachter het Noordzeestrand ligt. Het zijn de laatste foto's die hij van haar maakt. Bij de strandopgang gaat ze alleen verder. Ik op bescheiden afstand er achter aan. Ik klok eenmaal op het strand 40:40. Dan zal ik hopelijk op de helft zijn.... Al lopend ook even een fotootje maken van het strand en die jongedame 😁.
Ik hoor nog iemand achter me lopen, vermoedelijk de dame die de heer tijdelijk vergezelde. Ik maak er geen race van. Als ze wilt komt ze me maar voorbij of blijf achter me hangen, mij ook goed. We hebben nu wel de wind vol in de rug. Dat neigt tot sneller lopen maar dat wil ik niet automatisch doen. In plaats daarvan spreid ik mijn armen om zo zoveel mogelijk wind te vangen. Ik maar kleine zuinige pasjes en samen met het harde strand zweef ik lekker vooruit. De jongedame voor me houdt haar hardloophouding aan terwijl ik al zwevend langzaam op haar neer daal. Uiteindelijk ga ik haar zelfs voorbij. Dat doe ik netje op een zijdelingse afstand. Nee, ik loop nog steeds mijn eigen race van 1u20.
Ergens op het strand staan 2 mannen met gele vesten en een paar mensen met honden. Het blijken deelnemers aan de Cani-trail en de gele vesten zijn mensen van onze verzorgingspost,aan de sinaasappelschijfjes die ze uitdelen te zien. Nee, geen behoefte aan. Het zand knarst sowieso al tussen mijn tanden en ik heb mijn eigen waterzak op mijn rug hangen.
We gaan richting duin waar we overheen moeten. Nog voor we er zijn haal ik weer een dame in die, volgens mij, met wat te grote stappen over het klapzand gaat. Met mijn kleinere stappen ben ik zo voorbij en ga ik voor haar de beklimming van het duin aan. Die is wel zwaar. Moeilijk begaanbaar en steil maar ach, ook dat is zo gedaan en ik heb opeens weer een stelletje voor me, een dame en een heer. De dame heeft blijkbaar meer moeite met dit stuk van het parkoers dan de heer en terwijl de heer boven op een top op haar wacht moet ik wel voorbij. Moet, want ze maakt speciaal plaats voor mij.
En dan verschijnen weer 2 dames voor me. "Nee, Jimjimiz, gewoon eigen tempo aanhouden, het is nog een paar kilometer", hou ik me zelf voor, maar het is wel fijn om die dames voor me in zicht te hebben zodat ik weet waar ik naar toe moet. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik verkeerd loop. De dames wisselen hun koppositie om beurten af. Als dat gebeurt is dat op een top van een bult. En zo kom ik stiekem dichterbij en ook iemand achter me. Alleen merk ik dat ik sneller afdaal omdat ik de voetstappen achter me op eens mis. Als de voorste dame weer eens stopt om de kop te laten overnemen sluit ze pas achter mij aan. Ik loop nu in 2e positie en probeer de dame te blijven volgen. Maar aan het parkoers lijkt maar geen eind te komen. Voor mijn gevoel moeten we toch weer aan de rand van het bos zijn terwijl we juist de andere kant op lopen. De dame voor me roept iets naar mij,maar zonder mijn hoorapparaten en met een bivakmuts op weet ik alleen dat ze iets roept, maar wat??? Geen idee. Misschien wil ze me voorlaten of moet ik de kop overnemen. Beide wil ik niet en kan ik niet. Ik ben al lang blij zolang ik in haar buurt kan blijven.
Eindelijk zien we de rand van het bos en eenmaal rechtsaf op het pad gaan we de weg op, de terugweg naar de finish, waar de wind nu vol op kop staat.
De dame voor schakelt meteen bij en loopt langzaam bij me weg. Niet veel later gaat de volgende voorbij, de jongedame die zo vaak op de foto ging en meteen ook nog de dame die de heer vergezelde toen ik die passeerde. Het lange rechte stuk is bijna ten einde als ook de 4e dame me passeert.Het is de dame van het stel die telkens van kop wisselden en bij de laatste keer achter mij aansluit. .... En dat ik er even nog tegen aan moet want we zijn er bijna....! Jaja, de spieren willen nog wel maar die wind snijdt mijn adem helemaal af. Ik trek mijn bivakmut even helemaal omlaag om zoveel mogelijk lucht naar binnen gezogen te krijgen. Het 4-tal dames is intussen toch wel aardig op mij uitgelopen als ik mijn armen juichend voor de camera omhoog hou. Ik klok toch mooi 1u16:49 en dat is binnen de 1u20 waar ik voor ging. De werkelijk netto-tijd blijkt zelfs een seconde sneller. En 42e van de 71 en dat is niet verkeerd!
Jammer genoeg zie ik niemand van mijn loopmaatjes aan de finish. Ik kies maar voor de tomatensoep en bedank voor het alcoholvrij bier. Teruglopend naar ons huisje spreek ik nog heel even met de 2 dames die van kop wisselden en bedank ze voor het haaswerk. Helaas, bij gebrek aan hoorapparaten, kan ik hen niet verstaan.
Ellen en Reinier komen naar buiten om mij te zien finishen maar hebben mij blijkbaar nog niet verwacht. En Dorie en Johan zijn ook al onderweg om mij te zien finishen maar die heb ik ook niet gezien. Johan is intussen richting bos, mij tegemoet lopend, niet in de gaten dat ik al gefinisht ben. Uiteindelijk komt het allemaal wel weer goed. Ik heb gewoon 3 minuten te snel gelopen. 😁
En de medaille, die mag er wel wezen. Wat een mooie medaille en een kanjer!!
We komen aan bij de bekende steile bult omhoog over het weiland. Ik sta onder aan het draaipoortje als ik Dorie bij het draaipoortje boven aan zie arriveren. "Oh, zo groot was die voorsprong eigenlijk niet", denk ik bij mezelf. Nou, daar had ik het even goed mis. Vorig jaar liep ik hier bijna huppelend en flierefluitend naar boven. Vandaag is dat wel anders. Met 3x en misschien wel 4x stilstaan om weer op adem te komen, kost het me toch zeker 4 à 5 minuten om dit weiland te bedwingen. En al die tijd word ik dan gade geslagen door Dorie die uitgebreid en languit op een bankje op de top van de heuvel het tafereel onder zich gade slaat. Samen met 2 andere dames die het er zelf ook even van nemen. Als ik er dan eindelijk ook ben en eveneens plaatsneem op het bankje zijn er de fotomomentjes en dan gaat Dorie, goed uitgerust, alvast maar verder. We zitten op 13,5km en ze gaat nu meteen door naar de finish.Maar eerst nog even Johan aanmoedingen die nog passeert op de heenweg. Deze bult staat hem nog te wachten.
