"Of ik er klaar voor ben...", aldus Johan. Ik leg hem haarfijn uit dat mijn plannen van de morgen plots gewijzigd zijn. Voor Dorie ook aanleiding om ook haar plannen te wijzigen. Door hoofdpijn zag ze die 16km ook niet helemaal meer zitten en zo starten we toch samen een half uur na Johan.
Ruim op tijd rijden we al de parkeerruimtes rondom het Doornse Gat in. Er is voldoende parkeergelegenheid en het wordt allemaal keurig geregeld.
We doen eerst onze inschrijvingen. Ophalen en omschrijven. Nee, daar doen ze niet moeilijk over. Wij zijn blijkbaar ook niet de enigen.
Ter verkenning wandelen we alvast rustig de zandhelling omhoog, de eerste 100m van de trail. Maar dat valt me niet mee. Ondanks dat het slechts stapvoets gaat raak ik al buiten adem. Verschrikkelijk.
Eenmaal boven zien we dat de Kidsrun bijna van start gaat. Die maken we nog even mee. De kinderen moeten de zandhelling op stormen en bijna bovenaan staat een man met een geblokte vlag te zwaaien waar ze dan omheen moeten en dan mogen ze weer terug richting start/finish.
Tijd voor ons om ons in gereedheid te brengen. In ieder geval Johan dan.
Intussen krijgen we bezoek van Marique. Nee, Wally is er niet bij. Ziek. Ook al?
En, nee, wij gaan toch geen 16km doen maar de 8.....
We maken de start van Johan nog mee en na een laatste sanitaire stop in het wat schaarse toiletgebouw gaan ook Dorie en ik ons gereedmaken voor de start.
Even nog een selfie met de zandhelling op de achtergrond en terwijl we de laatste instructies ontvangen voor onze start komen er al 2 deelnemers van de 36km binnen.
En dan mogen wij weg. Geen startschot, maar gewoon 10-9-8-7-6-5-4-3-2-1-.....
We hadden al besloten om de zandhelling niet te bestormen maar te bewandelen. Ook hebben we al een alternatieve route gevonden, nl. aan de rechterkant van de zandhelling, daar waar het zand hard is i.p.v. rul klapzand. En dus kiezen we voor deze weg. En zo gaan we helemaal niet zo veel wandelend naar boven en hoeven we eenmaal boven ook niet lang in de wandelpas op adem te komen.
De trail begint en ik geef al aan dat ik mijn eigen tempo ga lopen. Nog even later gaat het weer omhoog en omdat iedereen voor me wandelt doe ik het ook maar. Maar daarna gaat het allemaal niet zo steil meer. In ieder geval niet zoals we gewend zijn in Zuid-Limburg en in de Ardennen. De stukken omlaag zijn normaal wel aan mij besteed, maar het is maar smalletjes en overal steken boomwortels omhoog. Eenmaal zwik ik hard om. Die "krak" zal ongetwijfeld niet mijn enkel geweest zijn, maar een gewaarschuwd man telt voor 2. Dat betekent dat ik die 2 dames voor me niet voorbij zal gaan, ook al voel ik dat ik sneller kan dalen. Is maar goed ook, want bij het volgende punt waar het weer omhoog gaat zie ik ze uit het zicht verdwijnen.
Intussen wacht Dorie me om de kilometer op om even samen te lopen en dan weer vooruit. Ze hoeft niet op mij te wachten en daarom spreken we op het 4km-punt, tenminste als mijn TomTom horloge voor de 4km trilt, dat ze verder vooruit gaat in eigen tempo. Ik trouwens ook in dat van mij.
Het parkoers gaat best veel omlaag. Voorbij de 5km komen ook de andere afstanden op "ons" parkoers, richting finish. Die mensen gaan toch wel een behoorlijk stuk sneller. Eigenlijk vind ik dat ik ook "best snel" ga, voor mijn doen.
Johan komt voorbij. "Dorie is zeker vooruit?". Ik antwoord bevestigend.
Komen we toch nog weer een bultje tegen en daar zie ik wat mensen wandelen. Dus dan ik ook maar. Niet lang want daarna gaat het weer vrij vlak en af en toe wat glooiend omlaag en omhoog.
Wij zijn de 8km al voorbij maar het parkoers blijft maar doorgaan totdat eindelijk de zandhelling in zicht komt.
Die zandhelling omlaag gaat lekker. Springen en een stuk verder zacht neerkomen. Op 59:53 zet ik mijn TomTom stil. Hij geeft een afstand aan van 8,67km. De GPS van Dorie, die al 2 minuten binnen is, 8,7km. Meer dan 8km, dus. Logisch, want volgens de website zou de afstand van de Drommeltrail 8,85km bedragen met een marge van 10%,dan wel te verstaan. Heb ik dat van te voren dus niet goed bekeken. De Lucifertrail is dan ook werkelijk 16,55km lang, ook met een marge van 10%
Terwijl Johan onze munten inwisselt tegen drank ga ik nog even naar een stand om te vragen hoe het zit met de 3-voudige medaille. Lang verhaal kort, we hebben nu de "kop" als medaille ontvangen. Bij de volgende trail volgt het lichaam en daarna de benen.... Oké... Devilstrail Drunen, daar zijn we niet bij en dus zal het na "Het Rijk van Nijmegen" en "Schiermonikoog" compleet moeten zijn.
We drinken ons drankje, voor mij een biologisch gebrouwen biertje en dan is het omkleden en richting Brabant. Marique hebben we niet meer gezien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten